เดทแรกที่ไม่เหมือนใคร

เสียงเคาะกระจกรถเบาๆ สามครั้ง ดึงเหนือฟ้าออกจากภวังค์ความกังวลที่เกาะกุมหัวใจมาตลอดคืน เขากะพริบตาไล่ความอ่อนล้า ก่อนจะหันไปมองร่างสูงโปรดักชันเนี๊ยบของคนที่ยืนรออยู่ด้านนอก คีรินในวันหยุดไม่ได้สวมสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพงเหมือนทุกที เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกับกางเกงสแลคเข้ารูปทำให้ประธานหนุ่มผู้เย็นชาคนนั้นดูผ่อนคลายขึ้น... แต่ก็ยังคงความเย่อหยิ่งไว้ในทุกองศาการยืนอยู่ดี เหนือฟ้าถอนหายใจยาว กดลดกระจกรถลงครึ่งหนึ่งแล้วเลิกคิ้วมองคนตัวสูงด้วยแววตากวนประสาทตามเคย "ผมก็นึกว่าคุณจะลากผมมาขังไว้ในห้องประชุมหรือห้องทำงานส่วนตัวเสียอีก ประธานคีริน... นี่มันหมายความว่ายังไงครับเนี่ย" คีรินไม่ได้ตอบทันที เขายื่นมือมาเปิดประตูรถฝั่งที่เหนือฟ้านั่งอยู่อย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ออก แต่ดวงตาคู่คมที่มองมากลับวาววับด้วยประกายบางอย่างที่เหนือฟ้าอ่านไม่ออก "ลงมาครับ เหนือฟ้า" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งสั้นๆ "ถ้าผมไม่ลงล่ะครับ" เหนื่อฟ้ากอดอกเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่ยอมขยับตัว "คุณเล่นหายออกไปจากห้องเมื่อคืนแล้วโผล่มาตอนนี้ด้วยชุดเที่ยว... บอกผมก่อนสิครับว่าเรากำลังจะไปไหน หรือนี่คือแผนกักตัวรอบใหม่ของคุณ" "ผมแค่วันหยุดพักผ่อน" คีรินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่ฉายแววระแวดระวังอย่างนึกขัน "อย่าคิดมากน่าเหนือฟ้า ผมไม่ได้พาคุณไปฆ่าหมกป่าหรอกครับ... แค่จะพาไปเปลี่ยนบรรยากาศ" "เปลี่ยนบรรยากาศ?" เหนือฟ้าทวนคำ เสียงสูงอย่างไม่ค่อยเชื่อถือนัก "ระดับคุณคีรินเนี่ยนะจะพาใครมาเปลี่ยนบรรยากาศ ปกติเห็นมีแต่สั่งงานลูกน้องจนรากงอก" "ถ้ายังไม่เลิกพูดมาก คุณอาจจะไม่ได้ไปไหนเลยนอกจากนั่งรถเล่นรอบตึกนี่ทั้งวัน" คำขู่หน้าตายนั้นทำให้เหนือฟ้ามุมปากกระตุก แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายพยายามทำตัวปกติเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดจากเรื่องเมื่อคืน แต่บรรยากาศรอบตัวคีรินในตอนนี้มันให้ความรู้สึกแปลกประหลาด... มันไม่ใช่การบังคับขู่เข็ญแบบมาเฟียอย่างที่เคยเป็น แต่มันมีความนุ่มนวลเจือจางซ่อนอยู่ภายใต้ความเยชาที่เจ้าตัวพยายามรักษาฟอร์มเอาไว้ เหนือฟ้าพ่นลมหายใจออกทางจมูก ยอมปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วก้าวลงจากรถ ปลายเท้ายืนหยัดบนพื้นคอนกรีตด้วยท่าทีที่ไม่ยอมลดราวาศอกให้ใครเหมือนเคย สถานที่ที่คีรินพามาไม่ใช่รีสอร์ตหรูหรา 5 ดาวอย่างที่เหนือฟ้าคาดการณ์ไว้ แต่เป็นสนามแข่งรถโกคาร์ทกลางแจ้งที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว ไร้ผู้คนพลุกพล่าน อาจเพราะอิทธิพลมืดบางอย่างของท่านประธานที่สั่งปิดพื้นที่เพื่อการนี้โดยเฉพาะ เหนือฟ้ามองสนามโค้งวนตรงหน้าสลับกับร่างสูงที่เดินนำไปหยิบหมวกกันน็อก ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหยันออกมาจางๆ "เดทแรกของคุณคือการมาขับรถแข่งเนี่ยนะ คีริน?" เหนือฟ้าจงใจเน้นเสียงคำว่า 'เดทแรก' จนคนฟังชะงักไปเล็กน้อย คีรินหันกลับมามองด้วยแววตาคมกริบที่ไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที "ผมไม่ได้บอกว่านี่คือเดท" คีรินแก้ตัวเสียงเรียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่หูทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงจางๆ อย่างปิดไม่มิด "ผมบอกว่านี่คือวันหยุดพักผ่อน... อย่าเข้าใจผิดครับ เหนือฟ้า" "อ๋อ... วันหยุดพักผ่อนของประธานหนุ่มผู้เคร่งขรึม ที่บังเอิญชวนลูกน้องปากเก่งมาประลองความเร็วแก้เครียดว่างั้นเถอะครับ?" เหนือฟ้าก้าวเข้าไปใกล้ รอยยิ้มท้าทายปรากฏบนริมฝีปาก "ถ้าแพ้ขึ้นมา อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมจดจ้องใบหน้าเนียนที่อยู่ห่างกันแค่คืบ กลิ่นกายหอมสะอาดลอยมาแตะจมูกท่ามกลางสายลมอ่อนๆ ของสนามแข่ง ความเงียบงันชั่วขณะหนึ่งทำให้อุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ "ปากดีแบบนี้ ระวังจะร้องขอชีวิตตอนอยู่กลางสนามนะครับ เหนือฟ้า" ทั้งคู่สวมหมวกกันน็อกและก้าวขึ้นคร่อมรถโกคาร์ทคันเล็ก แรงเครื่องยนต์คำรามก้องทำลายความเงียบ สัญญาณไฟเริ่มนับถอยหลังในใจของเหนือฟ้า แม้ปากจะบอกว่าไม่กลัว แต่ลึกๆ แล้วหัวใจกลับเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น... ไม่ใช่เพราะความเร็วจากเครื่องยนต์ แต่เป็นเพราะสายตาของคนที่นั่งอยู่รถคันข้างๆ ที่หันมามองด้วยประกายตาดุดลานท้าทาย *3... 2... 1... ปล่อยตัว!* รถทั้งสองคันพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรหลุดจากแหล่ง แรงเหวี่ยงกระชากร่างของเหนือฟ้าให้เอนไปตามแรงเหินโค้ง เสียงยางบดถนนดังเอี๊ยดอ๊าดแข่งกับเสียงหัวใจ เหนือฟ้าเหยียบคันเร่งมิดไมล์ พยายามตีคู่ขึ้นมาเทียบรั้งตำแหน่งผู้นำ คีรินขับรถได้นิ่งและดุดันสมกับบุคลิก เจ้าตัวตีโค้งอย่างแม่นยำไม่มีที่ติ แต่เหนือฟ้าไม่มีวันยอมแพ้ง่ายๆ เขารู้จักจังหวะหลบหลีกและฉวยโอกาสแทรกตัวเข้าทางแคบด้วยความบ้าบิ่น บรรยากาศในสนามเต็มไปด้วยความเร้าใจ เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ ทว่าทุกครั้งที่รถทั้งสองคันขับเบียดเสียดกันเข้าโค้ง สายตาของคีรินมักจะเหลือบมองมาทางเขาเสมอ... สายตาที่ไม่ได้มองเป็นคู่แข่งในเกมความเร็ว แต่มองเหมือนจะกลืนกินเขาทั้งตัว เมื่อครบรอบสุดท้าย เหนือฟ้าตัดสินใจหักพวงมาลัยกะทันหันพุ่งแซงเข้าเส้นชัยไปก่อนเสี้ยววินาที รถทั้งสองคันจอดเทียบกันบริเวณจุดพัก เหนือฟ้าดับเครื่องยนต์ ถอดหมวกกันน็อกออกสะบัดเรือนผมที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อเล็กน้อย ใบหน้าสวยเฉี่ยวยิ้มเยาะด้วยความภาคภูมิใจ "ผมชนะครับ ประธานคีริน... สงสัยวันหยุดพักผ่อนของคุณวันนี้ จะจบลงด้วยความพ่ายแพ้นะครับ" คีรินถอดหมวกกันน็อกออกช้าๆ เส้นผมสีดำสนิทลู่ลงปรกลงมาเคลจบหน้าผาก ทำให้ลุคที่ดูเย่อหยิ่งเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเซ็กซี่ร้ายกาจ ดวงตาคมกริบจดจ้องมองเหนือฟ้าที่กำลังหอบหายใจน้อยๆ จากความเหนื่อยล้า ร่างสูงก้าวลงจากรถแล้วเดินดุ่มๆ เข้ามาหาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เหนือฟ้าชะงัก ถอยหลังไปก้าวหนึ่งตามสัญชาตญาณเมื่ออีกฝ่ายจู่โจมเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังของเขาชนเข้ากับโครงเหล็กกั้นสนามอย่างไร้ทางหนี คีรินใช้มือข้างหนึ่งยันโครงเหล็กไว้ กักขังร่างเพรียวให้อยู่ในอ้อมแขน ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่น "ชนะแล้วไงครับ?" คีรินกระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบฉายประกายความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "ผมไม่เคยสนใจผลแพ้ชนะในสนามแข่งอยู่แล้ว... สิ่งเดียวที่ผมสนใจ คือคนขับรถคันข้างๆ ต่างหาก" เหนือฟ้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่าตอนขับรถสิบรอบรวมกัน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ แต่ริมฝีปากยังคงดื้อรั้น "คุณนี่มัน... ขี้โกงชะมัด" "ผมไม่เคยโกง... ผมแค่พูดความจริง" คีรินเลื่อนมืออีกข้างขึ้นเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นออกจากกรอบหน้าของเหนือฟ้าอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้เหนือฟ้าเผลอนิ่งค้างไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่สอดประสานกัน ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของคีรินกำลังจะโน้มลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนจนยับยู่ยี่ "ว้าว... ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ ค่ะ นึกว่าท่านประธานมาออกกำลังกายแก้เครียด ที่ไหนได้... แอบพาเด็กมาสวีทกันนี่เอง" เสียงหวานเยิ้มแต่แฝงด้วยพิษสงรอบตัวดังขึ้น รินรดาก้าวเข้ามาในเขตสนามแข่งด้วยชุดเดรสแบรนด์เนมสีแดงเพลิง รองเท้าส้นสูงจิกพื้นเสียงดังชัดเจน ใบหน้าสวยเฉียบแต่งแต้มรอยยิ้มเยาะเย้ย ขณะที่สายตาดุจดั่งนางพญากวาดมองเหนือฟ้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม คีรินชะงัก สีหน้าเปลี่ยนจากความอ่อนโยนกลายเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาที ร่างสูงถอยห่างจากเหนือฟ้าทันทีด้วยความหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธ เหนือฟ้าหรี่ตามองผู้มาเยือนใหม่ ก่อนจะเหลือบมองคีรินที่ตอนนี้ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เกมวันหยุดพักผ่อนที่สงบสุขเมื่อครู่... พังทลายลงในพริบตาเดียว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "สเปซโอเดสซีย์" เสมอมานะครับ