รอยยิ้มที่แลกมาด้วยหัวใจ

"ถ้าคุณยังเดินวนเวียนอยู่รอบตัวผมด้วยสายตาคู่นั้นอีกแค่ก้าวเดียว ผมรับรองเลยว่าสัญญาระหว่างเราจะถูกฉีกทิ้งทันทีโดยไม่มีการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้นครับ คุณรินรดา" น้ำเสียงของคีรินเรียบนิ่ง ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังอย่างรินรดาถึงกับหน้าเสีย เธอพยายามจะเข้ามาแตะแขนเสื้อสูทของชายหนุ่มเพื่อเรียกร้องความสนใจในห้องรับรองวีไอพีของงานกาล่าการกุศล แต่ประธานหนุ่มผู้ไร้ความปรานีกลับถอยฉากออกห่างหนึ่งก้าวอย่างรักษาระยะ พร้อมกับปรายตามองด้วยแววตาที่คมกริบดั่งใบมีดโกนอาบน้ำยา เหนือฟ้าที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ไม่ไกล ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความระAอาใจ ปัญหาเรื้อรังที่ชื่อรินรดาคนนี้มักจะโผล่มาสร้างความรำคาญใจให้เขาและคีรินอยู่เสมอ แม้ว่าสถานะระหว่างเขากับประธานหนุ่มจะยังไม่ได้ถูกนิยามด้วยคำว่า "คนรัก" อย่างเต็มปากเต็มคำ แต่ความหึงหวงแบบหน้าตายของคีรินนั้น ทำเอาคนรอบข้างดูออกกันหมด ยกเว้นก็แต่เจ้าตัวที่มักจะปฏิเสธหน้าตายทุกครั้งที่ถูกจับได้ "แต่รินเป็นคู่ควงเก่าของคุณนะคีร์ คุณจะใจร้ายกับรินแบบนี้ไม่ได้..." รินรดายังคงดื้อดึง น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือด้วยความน้อยใจผสมความโกรธ "คำว่าคู่ควง มันมีวันหมดอายุครับ และของที่หมดอายุไปแล้ว ผมไม่มีนโยบายเก็บกลับมาใช้ซ้ำให้รกห้องทำงานหรอกนะ เชิญครับ" คีรินเอ่ยตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะผายมือไปทางประตู เป็นการไล่ทางอ้อมที่เด็ดขาดและเจ็บแสบจนรินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะกระแทกส้นเท้าเดินฮึดฮัดออกไปจากห้องจนประตูไม้บานใหญ่ปิดลง ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศภายในห้องทันที เหลือเพียงแค่ชายหนุ่มสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากัน เหนือฟ้าดันตัวออกจากผนัง ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ประธานหนุ่มช้าๆ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยในแบบที่ชอบกวนประสาทอีกฝ่ายอยู่เรื่อยๆ "โอโห... คำว่า 'ของที่หมดอายุ' นี่คมคายใช้ได้เลยนะครับ คุณประธาน คีรินผู้ไร้หัวใจคนนี้ไปจำมาจากไหนเนี่ย" คีรินหันมามองคนตัวเล็กกว่าที่กำลังลอยหน้าลอยตาแซวเขา ดวงตาคมกริบฉายแววระยับขึ้นวูบหนึ่งแต่ก็รีบซ่อนมันไว้ใต้ความเย็นชาตามนิสัย "ถ้าคุณยังมีเวลาว่างมาแซواผม แสดงว่างานเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะของคุณคงจะเคลียร์เสร็จหมดแล้วสินะครับ คุณเหนือฟ้า" "โหย เรื่องงานผมไม่เคยบกพร่องอยู่แล้วครับ แต่เรื่องปากคอเราะร้ายนี่... ผมยกตำแหน่งแชมป์ให้คุณไปเลยดีกว่า" เหนือฟ้าส่ายหัวเบาๆ เดินเข้าไปใกล้จนแทบจะชิดแผงอกกว้างของอีกฝ่าย ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบตา "พูดจาใจร้ายกับผู้หญิงแบบนั้น ไม่กลัวเขาเอาไปนินทาเสียหายหรือไงครับ" "ผมสนใจแค่คนตรงหน้าคนเดียว คนอื่นจะพูดอะไร ผมไม่เคยใส่ใจครับ" คำตอบเรียบง่ายแต่ทรงพลังทำเอาหัวใจของเหนือฟ้ากระตุกวูบโดยไม่ทันตั้งตัว ความใกล้ชิดนี้ทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของคีรินลอยวนอยู่ในโสตประสาท มันเป็นกลิ่นที่เหนือฟ้าคุ้นเคยและพาลให้ใจเต้นผิดจังหวะทุกครั้ง "ปากหวานแบบนี้... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับเนี่ย" เหนือฟ้าพึมพำเสียงเบา หลบสายตาคู่คมที่มองตรงมาอย่างมีความหมาย "ผมไม่ได้ปากหวาน... ผมพูดความจริงครับ" คีรินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนพื้นที่ระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลืออากาศหายใจ มือหนายื่นออกไปหมายจะปัดปอยผมที่ตกลงมาปร็อกหน้าผากมนของอีกฝ่ายอย่างเบามือ แต่ทว่า ในจังหวะที่ปลายนิ้วอุ่นกำลังจะสัมผัสกับผิวเนียนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีรินก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่รู้เวลาก่ำเวลา ประธานหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความไม่สบอารมณ์ เหนือฟ้าเห็นท่าทางแบบนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ รอยยิ้มขบขันปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นคนสมบูรณ์แบบอย่างคีรินแสดงอาการขัดใจออกมา "รับสายก่อนเถอะครับท่านประธาน เดี๋ยวโปรジェクトใหญ่จะล่มซะก่อน" เหนือฟ้ากระเซ้า พลางถอยหลังออกมายืนเว้นระยะห่างอย่างรู้ทัน คีรินถอนหายใจยาวเหยียด กดรับสายด้วยน้ำเสียงห้วนสั้นชนิดที่ปลายสายแทบจะวางสายหนีไม่ทัน แต่ในขณะที่เขากำลังคุยธุระด่วนอยู่นั้น สายตากลับเหลือบไปเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของคนตรงหน้า รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากการเย้าแหย่กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มที่จริงใจ สดใส และสว่างไสวเสียจนทำให้ห้องรับรองมืดๆ นี้ดูสว่างขึ้นมาถนัดตา มันเป็นรอยยิ้มแรก... รอยยิ้มที่เหนือฟ้ามอบให้เขาอย่างบริสุทธิ์ใจโดยไม่มีกำแพงใดๆ กั้นขวาง หัวใจที่เคยด้านชาและถูกห่อหุ้มด้วยความเยือกเย็นของคีรินกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วอกซ้าย มันไม่ใช่ความตื่นเต้นเร้าใจธรรมดา แต่เป็นความอิ่มเอมที่ลึกซึ้งจนเขาเผลอยกยิ้มตามออกมาบางๆ โดยไม่รู้ตัว นี่คือรอยยิ้มที่เขาเฝ้ามองหา... รอยยิ้มที่แลกมาด้วยความรู้สึกทั้งหมดในหัวใจของเขา เหนือฟ้าชะงักไปเมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของคีริน ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยิ้มให้ใครเห็นง่ายๆ กำลังมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักแบบปิดไม่มิด แม้เจ้าตัวจะยังคงถือสายคุยโทรศัพท์อยู่ก็ตามที บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ชวนให้ใจสั่นระทึก ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ความเงียบหวานล้ำกำลังก่อตัวขึ้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับประตูห้องรับรองที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาสคมกริบกวาดมองทั้งคู่ด้วยแววตาท้าทาย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ทำให้คีรินต้องหุบยิ้มฉับพลัน "อ้าว... ขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่าครับ ท่านประธาน... หรือว่าผมมาผิดเวลา?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ หลอมละลายหัวใจของทั้งคู่ด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ