แผนซ้อนแผน

"เกมตื้นๆ แบบนี้ คุณเก็บไว้หลอกเด็กอนุบาลเถอะครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานก้องไปทั่วห้องรับรองส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรู ร่างโปร่งของเหนือฟ้าพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงานกระจกใสอย่างสบายอารมณ์ ในมือเรียวถือแฟ้มเอกสารลับที่ควรจะอยู่ในตู้นิรภัยของบริษัท แต่มันกลับมานอนแอ้งแม้งอยู่บนโต๊ะนี้ได้ด้วยฝีมือของผู้หญิงที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่เบื้องหน้า รินรดาขบกริมฝีปากจนแทบห่อเลือด ดวงตาคมกริบที่เคยฉาบด้วยความมั่นใจบัดนี้สั่นระริก เธอไม่คิดเลยว่าแผนการที่เธอบรรจงร้อยเรียงมาเป็นแรมเดือน—ทั้งการปล่อยข่าวรั่ว การโยนความผิดให้เหนือฟ้า และการนัดหมายให้คณะกรรมการตรวจสอบเข้ามาในวันนี้—จะถูกพลิกเกมกลับมาตบหน้าเธอเข้าอย่างจังในเวลาไม่ถึงสิบนาที "แก... แกเอาเอกสารนี่มาจากไหน!" รินรดาแผดเสียงลั่น ความเย่อหยิ่งพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะที่มุมปากของอีกฝ่าย "สงสัยใช่ไหมครับว่าทำไมผมถึงรู้ทัน" เหนེ་ฟ้าหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละน้อยอย่างผู้กุมความได้เปรียบ ดวงตาคู่คมประกายวับวับราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม "คนที่คิดจะเล่นเกมซ้อนแผนกับคีริน... อย่างน้อยก็ควรจะฉลาดกว่านี้สักหน่อยนะครับ รินรดา คุณคิดจริงๆ หรือครับว่าเอกสารชิ้นนี้คือต้นฉบับจริง?" คำพูดนั้นทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือก รินรดากวาดสายตามองเอกสารในมือเหนือฟ้าสลับกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ แสงสีฟ้าสะท้อนบนใบหน้าของเธอที่ซีดเซียวลงเรื่อยๆ "คุณ... คุณหลอกฉัน!" "ผมไม่ได้หลอกครับ ผมแค่ทำตามบทที่สามีคุณ... เอ๊ย หมายถึงคนที่คุณอยากจะได้เป็นเจ้าของต่างหากล่าวไว้" เหนือฟ้าจงใจเน้นเสียงคำว่าสามีพร้อมกับเลิกคิ้วกวนประสาท "คีรินเขาเตือนผมตั้งแต่วันแรกแล้วว่า หมาป่าบางตัวมักจะแต่งกายด้วยชุดแกะเสมอ และบังเอิญว่าหมาป่าตัวนั้นกำลังยืนอยู่ตรงหน้าผมนี่แหละครับ" ทันทีที่พูดจบ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงสง่าของคีรินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าเพียงเสี้ยววินาทีก็เข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง รินรดาหน้าถอดสีทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันทีเมื่อสบตากับประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล "คีรินคะ... ฟังรินก่อน..." "ผมให้โอกาสคุณเดินออกไปเอง ดีกว่าจะให้บอดี้การ์ดของผมหิ้วปีกออกไป" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความรู้สึก ไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ต่ออดีตคู่ควง "และจำใส่สมองเอาไว้ ว่าคนของผม... คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้อง" ประโยคนั้นทำเอาเหนือฟ้าที่ยืนกอดอกอยู่ถึงกับชะงัก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู แม้ปากจะเก่งและทันคนแค่ไหน แต่พอเจอความคลั่งรักแบบหน้าตายของคีรินทีไร เป็นต้องเสียอาการทุกที รินรดากัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองปนอับอาย เธอลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่กว้างอีกครั้ง เหนือฟ้ากระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้น เขายืดตัวตรงแล้วส่งยิ้มกวนๆ กลับไปให้คนที่เพิ่งเดินเข้ามาประชิดตัว "แหม มาช้าไปนิดเดียวนะครับท่านประธาน ถ้ามาเร็วกว่านี้อีกหน่อย ผมคงจัดการโชว์เดี่ยวจบไปนานแล้ว" คีรินไม่ตอบทันที ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดจนเหนือฟ้าต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกักขังร่างโปร่งไว้ตรงกลาง กลิ่นน้ำหอมบุรุษเจือจางผสานกับไออุ่นเฉพาะตัวทำเอาสติกระเจิง "เก่งนักนะ" คีรินโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูด้านซ้ายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "รู้ไหมว่าผมต้องอดทนแค่ไหนที่ปล่อยให้คุณเล่นเกมนี้คนเดียว" "ก็... ใครใช้ให้คุณอยากดูสนุกด้วยล่ะครับ" เหนือฟ้าเบือนหน้าหนีลมหายใจร้อนๆ ที่รดต้นคอ แต่ทว่าปลายคางกลับถูกปลายนิ้วแข็งแรงเชยขึ้นบังคับให้สบตา ดวงตาสนเท่ห์และลึกล้ำของคีรินกำลังสะท้อนภาพของเขาชัดเจน ไร้ซึ่งความเยชา มีเพียงประกายความหวงแหนที่รุนแรงจนน่ากลัว "อย่าทำแบบนี้อีก เหนือฟ้า" น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าใจหาย "ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ... ผมไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองจะทำลายใครบ้าง" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเงียบลงในทันที แรงดึงดูดประหลาดบางอย่างดึงให้ใบหน้าของทั้งคู่ขยับเข้าใกล้กันทีละน้อย ระยะห่างลดลงเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่สอดประสาน เหนือฟ้าหลุบตาลงมองริมฝีปากหยได้รูปที่อยู่ห่างแค่คืบ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกในอก คีรินโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ริมฝีปากอุ่นจัดกำลังจะทาบทับลงบนกลีบปากนุ่มเพื่อปิดฉากค่ำคืนนี้ด้วยรสจูบอันเร่าร้อนตามสัญชาตญาณ ทว่า... *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานแผดเสียงดังลั่นลายความเงียบ ทำลายวินาทีแห่งความเคลิบเคลิ้มลงอย่างไม่ไว้หน้า คีรินชะงัก ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ส่วนเหนือฟ้าสะดุ้งสุดตัวรีบใช้มือดันแผงอกแกร่งให้ออกห่างแล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความรวดเร็วเพื่อแก้เขิน แต่พอสายตากวาดมองข้อความแจ้งเตือนล่าสุดที่เพิ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ใบหน้าที่กำลังแดงก่ำก็เปลี่ยนเป็นสีขาวซีดในพริบตา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อข้อความนั้นไม่ใช่เรื่องงาน แต่เป็นภาพถ่ายปัจจุบันของบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่หน้าประตูเพนต์เฮาส์ชั้นนี้ พร้อมกับแคปชั่นสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... พี่ชาย”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "สเปซโอเดสซีย์" ด้วยดีเสมอมาครับ