จุดแตกหักกลางกองเพลิง

แสงแฟลชจากสื่อมวลชนนับร้อยตัวสาดกระหน่ำเข้าใส่ใบหน้าของเหนือฟ้าจนพร่ามลาย ราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผาตัวตนของเขาให้มอดไหม้เป็นจุลกลางห้องโถงจัดเลี้ยงหรูหรา เอกสารแผ่นบางในมือซ้ายสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงอัดอั้นจากความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งถูกกระชากหน้ากากออกกลางอากาศ หน้าจอแอลอีดีขนาดยักษ์ด้านหลังเวทีปรากฏภาพสำเนาสัญญาฉบับหนึ่งอย่างชัดเจน—สัญญาว่าจ้างสถานะคู่รักที่ระบุเงื่อนไขและมูลค่าตัวเลขไว้อย่างเลือดเย็น ตัวอักษรสีดำบนพื้นขาวเหล่านั้นทำหน้าที่ประจานความรู้สึกทั้งหมดที่เหนือฟ้าเคยคิดว่ามันจริงแท้ ให้กลายเป็นเพียงเกมธุรกิจราคาถูก "คุณเหนือฟ้าครับ! ในฐานะคู่หมั้นของท่านประธานคีริน คุณมีความเห็นอย่างไรกับสัญญาฉบับนี้ที่มีการระบุค่าตอบแทนรายเดือนด้วยครับ?" ไมโครโฟนไร้สายนับสิบจ่อเข้ามาประชิดริมฝีปาก คำถามสาดซัดเข้ามาไม่ต่างจากกระสุนปืนที่ระดมยิงเข้าใส่เป้าหมายที่ไร้ทางสู้ รินรดาซึ่งยืนอยู่มุมเวทีอีกด้านยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แววตาสมเพชเวทนาที่เธอส่งมานั้นคมกริบยิ่งกว่าใบมีด เหนือฟ้ากวาดตามองฝูงชนที่ส่งเสียงฮือฮาอื้ออึง เขากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก นัยน์ตาดอกบัวคู่สวยไหวระริกชั่วขณะก่อนจะกลับมานิ่งสนิท ดึงความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ทั้งหมดกลับมาหล่อเลี้ยงหัวใจที่กำลังแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย "สัญญาฉบับนี้..." เหนือฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานผ่านไมโครโฟนจนทั้งห้องโถงเงียบกริบลงทันตา "ถูกต้องทุกประการครับ" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นอีกระลอก รินรดาชะงักรอยยิ้มค้างด้วยความคาดไม่ถึง ขณะที่ทางด้านหลังเวที ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลเพิ่งก้าวฝ่าความวุ่นวายเข้ามาด้วยใบหน้าถอดสี "เหนือฟ้า!" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยตะโกนเรียกชื่อเขาแข่งกับเสียงชัตเตอร์ คีรินพุ่งแหวกวงล้อมนักข่าวเข้ามาด้วยความเร็ว ดวงตาคมกริบฉายแววตื่นตระหนกและร้อนรนอย่างที่เหนือฟ้าไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อมือบางเอา1ไว้ แต่เหนือฟ้ากลับเบี่ยงตัวหลบราวกับรังเกียจที่จะให้สัมผัส "อย่าเข้ามานะ... คีริน" เหนือฟ้าปรายตามองชายหนุ่มผู้กุมหัวใจเขาไว้ทั้งดวง แววตาคู่นั้นว่างเปล่าจนน่ากลัว "คุณทำตามเป้าหมายของคุณสำเร็จแล้วนี่ ทุกคนรู้แล้วว่าผมมันก็แค่สินค้าชิ้นหนึ่งที่คุณซื้อมาประดับบารมีเพื่อตบตากลุ่มทุน แล้วตอนนี้... คุณยังต้องการอะไรจากผมอีก?" "มันไม่ใช่แบบนั้น..." คีรินกัดกรามแน่น สันกรามคมขึ้นเป็นสันนูน ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังแตกสลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความร้อนรนของชายหนุ่มที่กำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต "ฟังผมก่อน เหนือฟ้า เรื่องนี้ผมอธิบายได้" "อธิบายว่าอะไรครับ? อธิบายว่าความรู้สึกที่ผมเคยคิดว่ามันจริง มันเป็นแค่ส่วนหนึ่งของโปรเจกต์งี่เง่านี้ด้วยอย่างนั้นเหรอ?" เหนือฟ้าแค่นหัวเราะในลำคอ หยดน้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตาแต่ไม่ยอมร่วงหล่นลงมาสักหยดเดียว "พอทีเถอะครับ คีริน เกมนี้คุณชนะแล้ว ผมยอมรับความพ่ายแพ้... และผมขอลาออกจากการเป็น 'คู่รัก' ของคุณ ณ วินาทีนี้" สิ้นคำประกาศิต เหนེ་ฟ้าก็ถอดแหวนเพชรเม็ดโตบนนิ้วนางข้าง左ออกอย่างไม่ลังเล โยนมันลงบนพื้นพรมราคาแพงเสียงดังกระทบเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินหนีฝ่าฝูงชนออกไปทันทีโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย "เหนือฟ้า!" คีรินตะโกนไล่หลัง ร่างสูงทำท่าจะก้าวตามไป แต่ถูกรินรดาเข้ามาขวางทางไว้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คีรินคะ คุณจะตามเด็กนั่นไปทำไม ในเมื่อเรากำจัดเสี้ยนหนามนี่ได้แล้ว..." **พลั่ก!** คีรินสะบัดแขนออกอย่างแรงจนรินรดาเซถอยหลัง ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ระเบิดออกจนน่ากลัว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนไม่มีใครกล้าหายใจแรง "ถ้ากล้ามายุ่งกับเรื่องของผมอีกแม้แต่ครั้งเดียว... คุณกับตระกูลของคุณได้พินาศแน่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำคำรามลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด ก่อนที่ร่างสูงจะสาวเท้ายาวๆ วิ่งตามทิศทางที่เหนือฟ้าหายตัวไป บรรยากาศภายในงานเลี้ยงตกอยู่ในความเงียบงันช็อกขีดสุด ท่ามกลางเสียงซุบซิบที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่คีรินวิ่งมาถึงประตูทางออกฉุกเฉินซึ่งเป็นทางหนีไฟ ปรากฏว่าประตูกำลังปิดสนิทพร้อมเสียงล็อกกลอนจากด้านนอกดัง 'คลิก' เบาๆ คีรินผลักประตูเปิดออกด้วยความร้อนใจ แต่สิ่งที่รอเขาอยู่ตรงชานพักบันไดหนีไฟชั้นดาดฟ้ากลับไม่ใช่แผ่นหลังของคนที่เขากำลังตามหา... แต่เป็นร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีดำสนิทคนหนึ่ง ที่ยืนกอดอกพิงกำแพงพร้อมรอยยิ้มเยnเยียบ และในมือข้างขวาของมันกำลังถือโทรศัพท์มือถือหน้าจอเปิดค้างไว้ ซึ่งกำลังฉายภาพวิดีโอสดของเหนือฟ้าที่ถูกชายชุดดำอีกกลุ่มหนึ่งฉุดกระชากขึ้นรถตู้สีดำติดฟิล์มทึบที่จอดรออยู่ชั้นล่าง! "ลาก่อนครับท่านประธาน... ของขวัญชิ้นนี้ หวังว่าคุณจะถูกใจนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "สเปซโอเดสซีย์" ด้วยดีเสมอมาครับ