คืนที่ความอดทนขาดผึง

“ถ้าคุณคิดว่าการเงียบใส่ผมมันจะช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น ผมว่าคุณกำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์เลยครับ เหนือฟ้า” เสียงทุ้มต่ำของคีรินสั่นประสาทคนฟังได้ดีพอๆ กับแรงบีบที่ข้อมือ เหนือฟ้าถูกต้อนจนหลังชนกับผนังเย็นเฉียบในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้ไร้ซึ่งความใจเย็นดั่งเช่นทุกวัน ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของมาเฟียหนุ่มกำลังจ้องมองเขาเหมือนเสือที่รอจังหวะตะปบเหยื่อที่ดื้อรั้นที่สุด เหนือฟ้าแค่นยิ้ม แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก แต่เขายังคงเชิดหน้าขึ้นสู้ “ความอดทนของผมมันมีขีดจำกัดนะคีริน และดูเหมือนว่าคืนนี้มันจะขาดผึงไปตั้งแต่วินาทีที่คุณเอาเรื่องรินรดาเข้ามาปั่นหัวผมแล้ว” “ผมไม่ได้ปั่น” คีรินแทรกเสียงเย็น มือแกร่งปล่อยจากข้อมือเลื่อนขึ้นมาเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา “ที่ผมทำ... คือการประกาศอาณาเขตต่างหาก” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ของคนตรงหน้าตีรวนกับกลิ่นฟีโรโมนที่ข่มขวัญกันจนเหนือฟ้ารู้สึกหน้าร้อนผ่าว เขาพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่คีรินกลับขยับเข้ามาประชิดจนหน้าอกของทั้งคู่แนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของฝ่ายชายรินรดที่ข้างหูจนเหนือฟ้าขนลุกซู่ “คนอย่างคุณมันเผด็จการ” เหนือฟ้ากัดฟันกรอด “คุณนึกอยากจะดึงผมเข้ามาในโลกของคุณ แล้วก็ผลักออกเมื่อรินรดามาหาคุณแบบนี้เหรอ? คุณมองผมเป็นอะไร เป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อในเวลาที่คู่ควงคุณไม่อยู่หรือไง?” คีรินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไม่บ่งบอกความขบขัน แต่กลับแฝงไปด้วยความคุกรุ่นที่ซ่อนอยู่ “ของเล่นงั้นเหรอ? ถ้าเป็นของเล่น... ผมคงไม่หวงจนอยากจะขังคุณไว้ในห้องนี้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันแบบนี้หรอก” คำพูดนั้นทำเอาเหนือฟ้าชะงัก สายตาที่คีรินใช้มองเขาในตอนนี้ไม่ใช่ความเย็นชาที่เคยชิน แต่มันคือ ‘ความคลั่ง’ ที่ปิดไม่มิด “ถ้าผมไม่ใช่ของเล่น แล้วคุณจะเรียกว่าอะไร?” เหนือฟ้าถามเสียงแผ่ว ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนภายใต้แรงดึงดูดมหาศาลจากคนตรงหน้า คีรินไม่ตอบด้วยคำพูด แต่เขาใช้มือหนาคว้าเอวบางรั้งเข้ามาจนร่างของเหนือฟ้าแนบสนิทกับร่างกายที่แข็งแกร่งดั่งหินผา ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันของประธานหนุ่มพังทลายลงสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มที่กำลังหึงหวงจนคุมสติไม่อยู่ “เรียกว่าคนที่จะทำให้คุณเป็นของผม... ตั้งแต่คืนนี้จนตลอดไป” คีรินก้มลงประทับริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน รสสัมผัสที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนในตอนแรก มันคือการรุกรานที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายและอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน เหนือฟ้าเบิกตากว้าง พยายามทุบอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่คีรินกลับล็อกตัวเขาไว้แน่นขึ้น มืออีกข้างสอดเข้าไปในกลุ่มผมหนาเพื่อบังคับให้เขารับจุมพิตที่เร่าร้อนและเอาแต่ใจนั้น แรงปะทะทางอารมณ์เปลี่ยนเป็นความหวามไหว เหนือฟ้าที่เคยปากเก่งกลับต้องยอมสยบให้แก่จังหวะการรุกที่เหนือชั้น ลิ้นร้อนที่พันเกี่ยวดูดดื่มทำเอาสติสัมปชัญญะของเขาพร่าเลือน ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่คีรินจุดไฟเผาให้ลุกโชน ทว่า... ในจังหวะที่เหนือฟ้ากำลังจะจมดิ่งไปกับสัมผัสที่วาบหวามนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขัดจังหวะขึ้นอย่างรุนแรง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “คีรินคะ! รดาขอเข้าไปหน่อยนะคะ รดาเห็นไฟในห้องเปิดอยู่...” เสียงหวานใสที่คุ้นเคยของรินรดาดังผ่านบานประตูเข้ามา ราวกับระเบิดที่ทำลายบรรยากาศอันน่าหลงใหลในทันที คีรินผละริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ยังคงประสานกันอยู่ในความเงียบ ดวงตาของคีรินที่ยังคงฉายแววปรารถนาจ้องลึกเข้ามาในนัยน์ตาของเหนือฟ้า ก่อนที่เขาจะหันไปมองประตูด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นความดุดันและหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เหนือฟ้าหอบหายใจพลางกำเสื้อเชิ้ตของคีรินแน่น หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นปนหวาดหวั่น มือของคีรินยังคงโอบเอวเขาไว้ไม่ยอมปล่อย เหมือนจงใจจะบอกให้รู้ว่า ‘ไม่ว่าใครจะมาขัดขวาง แต่เขาก็จะไม่ยอมให้เหนือฟ้าไปจากตรงนี้’ คีรินขยับเข้ามาใกล้ริมฝีปากเหนือฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและทรงอำนาจ “อย่าส่งเสียง... ถ้าไม่อยากให้รดาเห็นว่าข้างในนี้ กำลังมี ‘เจ้าของ’ ครอบครองคุณอยู่” สิ้นคำพูดนั้น มือหนาก็เลื่อนไปล็อกกลอนประตูห้องทำงานจากด้านใน ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเหนือฟ้าที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเขาจ้องมองไปที่บานประตูที่กำลังถูกหมุนลูกบิดจากภายนอกอย่างกระวนกระวายใจ พร้อมกับหัวใจที่หล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม สเปซโอเดสซีย์หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับแรงปะทะของอารมณ์ในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับผม!