บทพิสูจน์ความเชื่อใจ

หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนภาพกราฟิกตัวเลขและกราฟราคาหุ้นที่กำลังร่วงหล่นดิ่งเหวอย่างน่าใจหาย ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเหนือฟ้าในเวลานี้ไม่ใช่ความผันผวนของตลาดทุน หากแต่เป็นข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างแช็ตนิรนาม พร้อมกับไฟล์เอกสารแนบที่ถูกส่งตรงเข้ามาในระบบเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัว *“เตรียมตัวไว้ให้ดี... เพราะตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ดีลของเราจะเปลี่ยนจากเรื่องของผลประโยชน์ มาเป็นเรื่องของชีวิต... ของคุณกับผม”* ประโยคประกาศิตจากคีรินเมื่อคืนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ขบคิดหาคำตอบให้กับความหมายที่ซ่อนอยู่หลังแววตาคมก్రిบของประธานหนุ่ม คลื่นลูกใหญ่ก็ซัดกระหน่ำเข้ามาเสียก่อน ข้อมูลลับระดับองค์กรเกี่ยวกับดีลการควบรวมกิจการมูลค่าหลายพันล้านกำลังถูกเผยแพร่กระจายออกสู่โลกออนไลน์ทีละนิด ผ่านบัญชีโซเชียลมีเดียอวตารที่มีผู้ติดตามหลักแสน และเป้าหมายของมันชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร—ต้องการทำลายความน่าเชื่อถือของคีริน และเหยียบย่ำอนาคตในฐานะผู้บริหารของเหนือฟ้าให้จมดิ่งลงไปพร้อมกัน “เล่นสกปรกแบบนี้... คงคิดว่าพวกเราจะยอมจำนนสินะครับ” เหนือฟ้าพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยรอยยิ้มหยัน นัยน์ตาสองข้างพินิจพิจารณาชุดข้อมูลที่ถูกปล่อยออกมาอย่างรวดเร็ว ปราดเปรียว และไร้ร่องรอยการแกะรอย แอ๊ด... เสียงเปิดประตูห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นเบาๆ แต่กลับเรียกสมาธิของเขาให้หันกลับไปมอง คีรินก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทสีเข้มเข้ารูป ท่าทีของชายหนุ่มยังคงนิ่งสงบ เย็นชา และเปี่ยมด้วยออร่าของความเป็นผู้นำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นในโลกใบนี้ ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นและประกายตาคมกริบที่ไหววูบไปชั่วขณะ กลับฟ้องชัดเจนว่าเสือร้ายตัวนี้กำลังโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด “คุณเห็นมันแล้วใช่ไหมครับ” เหนือฟ้าเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความท้าทายเช่นเคย ร่างโปร่งพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงาน กอดอกมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวเจือปน คีรินสาวเท้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงอย่างรวดเร็ว จนกลิ่นน้ำหอมบุรุษเจือจางผสานกับกลิ่นอายความกดดันรอบตัวของประธานหนุ่มโอบล้อมเหนือฟ้าไว้ทั้งหมด มือหนายื่นเข้ามาคว้าขอบโต๊ะกระจกด้านข้างสะโพกของอีกฝ่าย กักตัวเหนือฟ้าให้อยู่ในอาณัติโดยปริยาย “คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้เกมนี้จบลงด้วยความพ่ายแพ้ของพวกเราอย่างนั้นหรือครับ เหนือฟ้า” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนคนฟังรู้สึกวูบวาบในอกอย่างห้ามไม่อยู่ “ผมไม่ได้คิดว่าคุณจะแพ้หรอกครับ คีริน... แต่ผมแค่กำลังสงสัยว่า ใครกันที่มีสิทธิ์เข้าถึงรหัสผ่านเข้ารหัสลับระดับนั้นได้นอกจาก...” เหนือฟ้าเว้นวรรค ดวงตากลมโตตวัดขึ้นสบกับนัยน์ตาสีเข้มที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ “คนวงใน... หรือไม่ก็คนที่เคยอยู่ใกล้ชิดคุณจนรู้ทุกซอกทุกมุมของระบบความปลอดภัย” คำพูดนั้นทำให้มุมปากของคีรินกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขสมเลยแม้แต่น้อย หากแต่เต็มไปด้วยหยาดหยดของความเยียบเย็น “รินรดา...” คีรินพ่นชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบราとกับสายน้ำนิ่งสนิท แต่กลับลึกซึ้งและอันตรายจนน่ากลัว “เธอคิดว่าการเอาข้อมูลเก่ามาปัดฝุ่นแล้วโยนให้สำนักข่าวใต้ดินจะทำให้ผมสั่นคลอนได้ เธอลืมไปแล้วหรือว่า... ทุกสิ่งที่เธอรู้ ผมเป็นคนอนุญาตให้เธอรู้ตั้งแต่แรก” เหนือฟ้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้สึกถึงเคมีอันตรายที่แผ่ซ่านระหว่างคนทั้งคู่ “ดูเหมือนว่าคุณจะมีแฟนเก่าที่น่าปวดหัวไม่เบาเลยนะครับ ประธานคีริน... แบบนี้ผมคงต้องระวังตัวเป็นพิเศษแล้วกระมังครับ เผื่อวันดีคืนดีเธอเกิดนึกสนุกเอาน้ำ acid มาสาดหน้าผมขึ้นมาจริงๆ” “หึงหรือครับ?” คำถามย้อนกลับมาอย่างรวดเร็ว ปราศจากความลังเล ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเหนือฟ้า ราวกับพยายามค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความยโสของคนตรงหน้า “เพ้อเจ้ออะไรของคุณครับ ผมแค่รักตัวกลัวตายต่างหาก” เหนือฟ้าสวนกลับทันควัน ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด แม้จะพยายามเบือนหน้าหนีสายตาคุกคามคู่นั้น แต่ปลายนิ้วแกร่งของคีรินก็เอื้อมขึ้นมาเชยคางมนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ “ต่อให้โลกทั้งใบจะพยายามขุดคุ้ยข้อมูลเพื่อทำลายเรา... จำคำของผมไว้ให้ดีนะครับ เหนือฟ้า” คีรินกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังและเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความเย็นชา “ไม่มีใครมีสิทธิ์ทำลายอะไรก็ตามที่เป็นของผม... แม้แต่ตัวคุณเอง ก็ไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่งผมว่าห้ามเป็นอะไรไปเด็ดขาด” หัวใจของเหนือฟ้ากระตุกวูบ จังหวะการเต้นในอกรัวเร็วจนน่าอับอาย ความใกล้ชิดที่แนบ แน่นจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายทำให้สติที่เคยตั้งมั่นไว้เริ่มสั่นคลอน ปากที่เคยเก่งกาจกลับพูดยไม่ออก ได้แต่เม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นเพื่อซ่อนความหวั่นไหว ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยแรงดึงดูดอันเร่าร้อน เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอรับอนุญาต “คีรินคะ! คุณต้องอธิบายเรื่องนี้—!” เสียงแหลมสูงของรินรดาที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนกหยุดชะงักลงทันที เมื่อภาพตรงหน้าคือประธานหนุ่มผู้สูงส่งกำลังกักตัวพนักงานออฟฟิศปากเก่งไว้แนบชิดกับโต๊ะทำงาน ในระยะห่างที่แทบจะรวมร่างกันเป็นหนึ่งเดียว ดวงตาสองข้างของรินรดาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน ขณะที่คีรินค่อยๆ ผละตัวออกช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน สายตาที่เขามองไปยังอดีตคู่ควงเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความเหี้ยมเกรียมในพริบตาเดียว “เข้ามาโดยไม่เคาะประตู... ดูเหมือนว่ามารยาทที่คุณแม่เคยอบรมสั่งสอนมา จะสูญหายไปพร้อมกับตำแหน่งคู่หมั้นของผมแล้วสินะครับ รินรดา” คีรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น บรรยากาศในห้องดิ่งฮวบทันทีจนแทบหายใจไม่ออก ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ