ความห่วงที่พูดไม่เป็น

กลิ่นอานุภาพของดินปืนและสนิมเหล็กยังคงคละคลุ้งติดปลายจมูก ทว่าสิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าคือกลิ่นอายความหงุดหงิดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความสมบูรณ์แบบ คีรินใช้ปลายนิ้วเคาะพวงมาลัยรถยนต์ราคาแพงเป็นจังหวะกระชั้น ขณะดวงตาคมกลาบกวาดมองข้อความในสมาร์ทโฟนที่ลูกน้องคนสนิทส่งมารายงานผลภารกิจลับเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน "เรียบร้อยดีครับนาย พวกมันจะไม่กล้าเข้าใกล้ตึกบัญชาการหรือยุ่มย่ามกับคนของทางนั้นอีก" นั่นคือคำยืนยันที่ควรจะทำให้เขาสบายใจ แต่เปล่าเลย... คีรินกลับรู้สึกว่าคราบเขม่าควันพวกนี้ช่างน่ารำคาญลูกตา ยิ่งคิดถึงรอยยิ้มหยันและวาจากวนประสาทของเหนือฟ้าในตอนที่โดนขู่คุกคามจากพวกอิทธิพลเถื่อนเมื่อวันก่อน เขาก็ยิ่งอยากจะกวาดล้างพวกเศษสวะให้หายไปจากแผนที่โลกเสียให้หมด โดยที่เจ้าตัวไม่ต้องมารับรู้เรื่องโสโครกเบื้องหลังเหล่านี้ให้แปดเปื้อน รถยนต์หรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองอย่างเงียบเชียบ คีรินจัดสูทราคาแพงให้เข้าที่ ถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยไร้รอยตำหนิ ก่อนจะก้าวขาลงจากรถแล้วตรงดิ่งไปยังห้องพักชั้นบนสุดทันที แกร็ก... เสียงปลดล็อกประตูห้องดังขึ้นเบาๆ ทว่ากลับมีร่างของใครบางคนยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยสีหน้าบึ้งตึงรออยู่ก่อนแล้ว เหนือฟ้าในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปกำลังหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด ดวงตาคู่สวยคู่นั้นฉายแววคุกรุ่นจนแทบจะเผาไหม้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ไปไหนมา" น้ำเสียงห้วนสั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น "ผมมีธุระ" คีรินตอบสั้นๆ ถอดนาฬิกาข้อมือวางลงบนโต๊ะข้างประตูอย่างใจเย็น พยายามหลบเลี่ยงสายตาที่พยายามควานหาพิรุธนั้น "ธุระ? ธุระประเภทที่ทำให้คุณหายหัวไปตั้งแต่บ่าย แถมลูกน้องหน้าโหดของคุณยังขนกำลังคนไปปิดล้อมโกดังร้างแถบชานเมืองเนี่ยนะ คีริน... คุณเห็นผมเป็นตัวตลกหรือไง ถึงต้องทำลับๆ ล่อๆ แบบนี้" เหนือฟ้าก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัว แรงกดดันจากร่างเพรียวบางแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นทำให้บรรยากาศในห้องลดอุณห็ภูมิลวกลงทันที คีรินชะงักฝีเท้า เขาปรายตามองคนตรงหน้าที่มีร่องรอยความกังวลซ่อนอยู่ใต้ความเกรี้ยวกราดนั้น ชายหนุ่มลอบถอนหายใจในใจ... อีกฝ่ายฉลาดเกินไป รวดเร็วจนบางครั้งเขาก็ตามเกมไม่ทัน "คุณรู้ได้ยังไง" คีรินถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไร้พิรุธ "เลิกทำเป็นไขสดใสใส่ผมนะ!" เหนือฟ้ากระแทกเสียงใส่ เผลอย่างก้าวเข้ามาประชิดจนหน้าอกแทบจะชนกับแผงอกแกร่ง "ผมไม่ใช่เด็กอนุบาลที่จะต้องให้คุณแอบไปเคลียร์ปัญหาหลังบ้านแล้วกลับมาทำหน้ามึนใส่แบบนี้ รินรดา ส่งรูปที่คุณไปจัดการพวกมันมาให้ผมดู... เธอหัวเสียใหญ่เลยล่ะที่คุณหักหน้าเธอและเล่นงานเครือข่ายของเธอจนราบคาบในคืนเดียว" ชื่อของรินรดาทำให้คิ้วหนาของคีรินขมวดมุ่นเข้าหากันทันที รังสีความเย็นชาแผ่พุ่งออกมาจากดวงตาสีเข้ม "ผู้หญิงคนนั้นติดต่อคุณเหรอ" "ประเด็นมันไม่ใช่ว่าเธอติดต่อผมหรือไม่!" เหนือฟ้าขึ้นเสียงใส่ด้วยความเหลืออด มือเรียวยื่นไปผลักไหล่กว้างของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นเชิงคาดคั้น "ทำไมต้องทำคนเดียว ทำไมไม่บอกผม? คุณคิดว่าผมปกป้องตัวเองไม่ได้ หรือคิดว่าผมเป็นภาระที่ต้องคอยตามเช็ดก้นให้กันแน่" คำถามนั้นเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ทิฐิ คีรินมองประกายไฟในดวงตาคู่สวยที่รื้นไปด้วยความกรุ่นโกรธ เขาขยับตัวเข้าประชิดอย่างรวดเร็วจนเหนือฟ้าผะหนีไม่ทัน มือหนาคว้าเอวบางเอาไว้มั่นด้วยสัญชาตญาณของการแสดงความเป็นเจ้าของ ขณะที่อีกฝ่ายชะงักค้างด้วยความตกใจ "ปล่อยนะ..." เหนือฟ้าพยายามดันอกเขาออก แต่แรงมหาศาลจากคนตัวโตกว่ากลับตรึงเขาไว้ราวกับกรงเหล็ก "ผมไม่ได้มองว่าคุณเป็นภาระ" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย "แต่ผมทนไม่ได้... ที่จะเห็นใครหน้าไหนกล้าเอาความเสี่ยงมาเข้าใกล้คุณ แม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่งทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เหนือฟ้าเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นรำอย่างไร้ทิศทางในอก "คุณ... พูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย" เหนือฟ้าพยายามหลบสายตา ร้อนผ่าวไปทั่วพวงแก้มขาวเนียน "ผมหวงคุณ เหนือฟ้า" คีรินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนั้นจริงจังจนน่าใจหาย "ผมหวงจนแทบคลั่งเวลาเห็นพวกมันมองคุณ หวงจนไม่อยากปล่อยให้คุณต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับเรื่องสกปรกพวกนั้น... ถ้าการที่ผมจัดการทุกอย่างเงียบๆ มันทำให้คุณไม่พอใจ ผมยอมรับผิด แต่ให้ผมยืนดูคุณเจ็บตัวไม่ได้หรอกนะ" คำพูดที่ซ่อนความคลั่งรักไว้ภายใต้ความเย็นชาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ถูกเปิดเปลือยออกมาทีละชั้นจนหมดเปลือก เหนือฟ้าเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลซ่านเข้ามาโอบกอดความรู้สึกต่อต้านทั้งหมดให้พังทลายลง บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังเปลี่ยนผ่านจากความขัดแย้งไปสู่แรงดึงดูดอันตรายที่ยากจะต้านทาน คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม ปลายนิ้วเรียวไล้กรอบหน้าสวยอย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังประคับประคองแก้วตาคู่งามที่เขารักยิ่งกว่าสิ่งใด ทว่า... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบและไร้มารยาท ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นจนแตกกระจายในเสี้ยววินาที คีรินสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดขีดสุด ขณะที่เหนือฟ้าสะดุ้งสุดตัวและรีบผลักร่างสูงให้ออกห่าง ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัวไปเปิดประตู บานประตูห้องก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาด้วยฝีมือของผู้มาใหม่ที่ถือวิสาสะ ร่างเพรียวระหงของรินรดาในชุดราตรีหรูหราก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นบนใบหน้า เธอปรายตามองคนทั้งคู่ด้วยสายตาสมเพชแกมเย้ยหยัน ก่อนจะตบมือเบาๆ สองครั้งเพื่อเรียกร้องความสนใจ "โอ๊ะ... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของพวกคุณสินะคะ น่าประทับใจจริงๆ ที่ประธานคีรินผู้เยือกเย็น ถึงกับยอมลดตัวมาสารภาพรักกับลูกน้องปากดีคนนี้..." รินรดาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองทั้งคู่ด้วยความริษยา "แต่เสียดายจังนะคะ... ความรักสวยงามนี่คงอยู่ได้อีกไม่นานหรอก เพราะสิ่งที่ฉันเอามาฝากคุณในวันนี้ มันจะทำให้คุณไม่มีเวลามานั่งกอดกันแบบนี้อีกต่อไปแล้ว..." รินรดาโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะกระจกกลางห้อง เสียงกระดาษกระทบกระจกดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงัน และภาพถ่ายใบบนสุดที่โผล่พ้นซองออกมา ก็ทำให้เลือดในกายของเหนือฟ้าเย็นเฉียบลงทันที ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครเสมือนจริงนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับผม!