สัญญาฉบับใหม่หัวใจเดิม

รอยหมึกสีดำสนิทบนกระดาษปอนด์ราคาแพงยังคงชุ่มฉ่ำ สะท้อนแสงไฟจากโคมไฟระย้าคริสตัลบนเพดานห้องทำงานส่วนตัวของคีรินราวกับรอยแผลเป็นที่เพิ่งถูกกรีดลึกลงไปสดๆ ร้อนๆ เหนือฟ้ากวาดสายตาอ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้นเป็นรอบที่สาม ตัวอักษรทุกตัวถูกร่างขึ้นด้วยลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลังของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อสิ่งใด ทว่าข้อตกลงในกระดาษแผ่นนี้กลับไม่มีข้อไหนเลยที่เกี่ยวข้องกับผลกำไร ขาดทุน หรือหุ้นส่วนทางธุรกิจ มันคือพันธนาการที่ถักทอขึ้นจากความดื้อรั้นและความคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชา "อ่านวนไปสิบรอบ ข้อความมันก็ไม่เปลี่ยนหรอกครับ เหนือฟ้า" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นจากปลายโต๊ะทำงาน คีรินเอนกายพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ดวงตาคมกราบจ้องมองคนตรงข้ามด้วยประกายไฟที่ไม่อาจปิด The Ice Prince หรือฉายาประธานน้ำแข็งที่ใครๆ ต่างเกรงกลัวในโลกธุรกิจ บัดนี้กำลังละลายยวบยาบเหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมจำนนต่อคนตัวบางตรงหน้าอย่างราบคาบ เหนือฟ้าเงยหน้าขึ้นจากกระดาษแผ่นนั้นริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มหยันอย่างเคยตัว ดวงตากลมโตฉายแววพยศและท้าทายตามประสาคนที่ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร แม้ในยามที่หัวใจของเขาเองกำลังเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอกก็ตามที "สัญญาบ้าอะไรครับเนี่ย... ข้อสี่นี่มันละเมิดสิทธิมนุษยชนชัดๆ" เหนือฟ้าใช้นิ้วเรียวเคาะลงบนกระดาษแผ่นบาง "ห้ามปฏิเสธการกอดจากคีรินเกินสามครั้งต่อวัน? คุณคิดมาได้ยังไงครับเนี่ย บ้าอำนาจชะมัด" "ผมไม่ได้บ้าอำนาจ" คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เหนือฟ้านั่งอยู่ ชายหนุ่มโน้มตัวลงใช้มือสองข้างเท้าขอบโต๊ะ กักขังร่างโปร่งให้อยู่ในอาณัติ สายตาคมกริบจดจ้องริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุด "ผมแค่ใช้สิทธิของเจ้าหนี้ทวงสัญญาใจจากลูกหนี้ที่ชอบทำตัวดื้อรั้น" ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ปะทะกัน เหนือฟ้าชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างแรง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกายสะอาดเฉพาะตัวของคีรินทำเอาสติที่สะสมมานานเกือบหลุดลอย ปากที่เคยไวต่อการต่อปากต่อคำกลับหนักอึ้งขึ้นมาดื้อๆ "ผม... ผมไม่ใช่ลูกหนี้ของคุณสักหน่อย" เหนือฟ้าเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาคู่นั้น พยายามตั้งกำแพงป้องกันหัวใจตัวเองที่สั่นไหว "เราแค่มาร่างสัญญาฉบับใหม่เพื่อเคลียร์ปัญหาเรื่องรินรดาไม่ใช่หรือไงครับ อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับเรื่องงานสิ" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาเหนือฟ้าขนลุกซู่ "รินรดาเหรอครับ?" คีรินทวนชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบ "ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่อดีตที่ผมไม่เคยแม้แต่จะชายตามองตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตผมแล้ว เหนือฟ้า... คุณก็รู้ดีแก่ใจ ทำไมถึงยังชอบหยิบยกเรื่องไม่เป็นเรื่องมาสร้างกำแพงกั้นเราอยู่เรื่อย" "ผมไม่ได้สร้างกำแพงสักหน่อย" เหนฟ้าเถียงทันควัน ดวงตาคู่สวยหันกลับมาสบตาอย่างไม่ยอมแพ้ "แต่เพราะคุณมันไว้ใจไม่ได้ต่างหาก ประธานคีรินผู้เยือกเย็นคนเดิมหายไปไหน ทำไมช่วงนี้ถึงได้... แปลกไปนัก" "แปลกตรงไหนครับ" คีรินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนหน้าผากแทบจะชนกัน ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสอย่างถือวิสาสะ "ผมก็ยังเป็นผม... ผู้ชายที่คลั่งรักคุณจนแทบจะพลิกแผ่นดินเพื่อกักขังคุณไว้ข้างกายคนเดิม เพิ่มเติมคือตอนนี้ผมไม่มีความอดทนเหลือพอที่จะปล่อยให้ใครหน้าไหนมาเข้าใกล้คุณอีกแล้ว" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของคนที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในวงการธุรกิจ ทำให้ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นสอดประสานกันราวกับจังหวะกลองรัว เหนือฟ้าอ้าปากค้างเล็กน้อย สมองประมวลผลคำพูดเหล่านั้นไม่ทัน ชายหนุ่มไม่เคยคิดจะได้ยินคำพูดคลั่งรักแบบนี้จากปากคนที่เคยปะทะคารมกันมานับครั้งไม่ถ้วน มือหนาของคีรินเอื้อมขึ้นมาประคองกรอบหน้าเรียวไว้อย่างทะนุถนอม นิ้วโป้งลูบไล้พวงแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับภาพลักษณ์ดุดันโดยสิ้นเชิง ทำให้เหนือฟ้าเผลอหลับตาลงรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว "เซ็นชื่อซะ... แล้วเรามาเริ่มต้นใหม่ในฐานะคนของกันและกันจริงๆ สักที" น้ำเสียงนุ่มทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนเหนือฟ้าสะท้านเฮือก เหนือฟ้านิ่งงัดสติที่กระจัดกระจายให้กลับเข้าร่าง ดวงตากลมโตมองปากกาหมึกซึมราคาแพงที่ถูกยื่นมาตรงหน้า สลับกับใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความจริงจังและความเว้าวอนที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้ความเย่อหยิ่งมาตลอด รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนมุมปากของคนปากแข็ง "ก็ได้ครับ... ในเมื่อคุณตื๊อเก่งขนาดนี้ ผมจะยอมเซ็นให้ก็แล้วกัน" เหนือฟ้ายื่นมือไปรับปากกามาถือไว้ กำลังจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นสำคัญเพื่อผูกพันหัวใจของพวกเขากลับเข้าหากันด้วยความเต็มใจ ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานชื่นในห้องทำงานอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต "คีรินคะ รินมีเรื่องสำคัญ... อุ๊ย!" ร่างเพรียวระหงของรินรดาในชุดเดรสเข้ารูปก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นกำลังโน้มตัวโอบกอดเหนือฟ้าไว้อย่างแนบชิดติดขอบโต๊ะทำงาน รอยยิ้มเยาะเย้ยที่เตรียมมาหายวับไปกับตา เหลือเพียงความเกรี้ยวกราดที่ฉายชัดบนใบหน้าสวย เหนือฟ้าชะงัก ปลายปากกาหยุดค้างอยู่เหนือกระดาษเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ชายหนุ่มตวัดสายตาขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ขณะที่คีรินผละตัวออกช้าๆ ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบสนิทเยือกเย็นดั่งภูเขาคือน้ำแข็ง ทว่าดวงตากลับลุกโชนด้วยโทสะที่กล้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญของเขากับคนในหัวใจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "สเปซโอเดสซีย์" ด้วยดีเสมอมานะครับ