สารภาพรักกลางสมรภูมิ

เสียงกระสุนนัดแรกที่แผดเผาความเงียบของค่ำคืน ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับแววตาของคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าผมในตอนนี้เลยครับ เศษกระจกคริสตัลจากโคมไฟระย้าที่ร่วงหล่นลงมากระทบพื้นหินอ่อนดังเพล้ง สะท้อนภาพความชุลมุนวุ่นวายภายในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์คีริน กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำนับสิบชีวิตกำลังปะทะเดือดกับบอดี้สガードมือดีของฝั่งเรา กลิ่นดินปืนและควันจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง ทว่าท่ามกลางสมรภูมิขนาดย่อมที่เสียงเหล็กกระทบกันและเสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ร่างสูงสง่าของประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาไร้หัวใจอย่างคีริน กลับยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าผมอย่างไร้ความเกรงกลัว "หลบไปซะ เหนือฟ้า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดระคนร้อนรน ดวงตาคมกราบกวาดมองสำรวจร่องรอยขีดข่วนบนแขนผมด้วยความรู้สึกที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ แต่มันปิดบังผมไม่ได้หรอกครับ "ผมไม่ใช่เด็กอมมือนะคุณคีริน" ผมสวนกลับทันควัน เชิดหน้าขึ้นท้าทายแม้ว่าหัวใจจะเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนก "บอกแล้วไงว่าผมจัดการตัวเองได้... อย่ามาทำเป็นห่วงน่า" "ห่วงเหรอ?" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายประกายบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเปลวเพลิงที่กำลังไหม้ผ้าม่านฝั่งตรงข้าม "คุณคิดว่าผมกำลังห่วงคุณในฐานะอะไรล่ะ... ลูกน้องเหรอ? หรือคู่สัญญาเฮงซวยนั่น?" คำพูดกระแทกกระทั้นนั้นทำให้ผมชะงักไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งลงทันที แม้เสียงปืนภายนอกจะยังคงดังระเบิดต่อเนื่อง แต่ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเราสองคนกลับเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่ รินรดาที่เพิ่งถูกบอดี้การ์ดของเราควบคุมตัวไว้ที่มุมห้องกรีดร้องโวยวายขึ้นมาด้วยความบ้าคลั่ง "คีริน! คุณปล่อยให้เด็กนี่มันหลอกหัวปั่นเหรอคะ! มันไม่มีค่าอะไรกับคุณเลยสักนิด!" คีรินปรายตามองผู้หญิงคนนั้นด้วยหางตาเพียงนิดเดียว แววตาเยียบเย็นจนรินรดาสะดุ้งเฮือกและหุบปากฉับทันที ก่อนที่เขาจะหันกลับมาหาผม ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวจนผมต้องถอยหลังไปชนเข้ากับเสาหินเย็นเฉียบ แผ่นอกกว้างของเขากั้นขวางโลกภายนอกอันวุ่นวายเอาไว้ทั้งหมด ฝ่ามือหนายื่นมาคว้าข้อมือผมไว้แน่น แรงบีบไม่ได้เจ็บปวดแต่มันเต็มไปด้วยความสั่นเทาเล็กๆ ที่เจ้าตัวพยายามควบคุมอย่างสุดความสามารถ "คุณมันดื้อด้านที่สุดเหนือฟ้า..." คีรินพึมพำเสียงพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดอยู่ใกล้ชิดจนผมรู้สึกวูบวาบในท้อง "รู้ไหมว่าตอนที่ผมเห็นกระสุนนัดนั้นเฉียดหน้าผากคุณไป... หัวใจผมแทบจะหยุดเต้นอยู่แล้ว" ผมเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจที่เต้นระส่ำอยู่แล้วยิ่งกระหน่ำรัวหนักหน่วงกว่าเดิม สมองตื้อตันไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนซึนเดระอย่างเขา "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย" ผมกระซิบเสียงสั่น เบนสายตาหนีใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ แต่คีรินกลับใช้มืออีกข้างเชยคางผมให้หันกลับไปสบตาเขาตรงๆ "ผมไม่ได้บ้า" แววตาของคีรินจริงจังจนน่ากลัว มันไม่มีร่องรอยของความเยชาชาชาหรือความถือดีหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความคลั่งรักที่ระเบิดออกมาอย่างไม่ปิดบัง "ผมยอมรับก็ได้... ว่าผมขาดคุณไม่ได้ เหนือฟ้า ผมหึงจนแทบคลั่งทุกครั้งที่คุณมองไอ้พวกสารเลวพวกนั้น ผมหวง... หวงแม้กระทั่งอากาศที่คุณหายใจเข้าด้วยซ้ำ!" คำสารภาพกลางสมรภูมิทำเอาผมพูดไม่ออก ร่างกายชาวาบไปหมด ไม่คิดเลยว่าคนอย่างคีรินจะยอมจำนนด้วยถ้อยคำตรงไปตรงมาขนาดนี้ เปลวไฟแห่งความเร่าร้อนไม่ได้มาจากระเบิดหรือเสียงปืนข้างนอกอีกต่อไป แต่มันมาจากความอบอุ่นและแรงดึงดูดมหาศาลจากคนที่กักขังผมไว้ในอ้อมแขนนี้ต่างหาก ผมเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจพองโตจนคับอก รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างอดไม่ได้ "เพิ่งรู้เหรอครับ ว่าผมมันรับมือยากขนาดไหน" คีรินถอนหายใจยาวเหยียด รอยยิ้มมุมปากที่แสนคุ้นเคยปรากฏขึ้นพร้อมกับแววตาที่เปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที "งั้นก็อยู่ชดใช้ความคลั่งรักของผมไปตลอดชีวิตซะ..." เขาก้มหน้าลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อน ผมหลับตาลงเตรียมรับสัมผัสที่รอคอย ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของเรากำลังจะแนบชิดกันนั้นเอง... "ท่านประธานครับ! ทางหนีฉุกเฉินถูกพวกมันบล็อกไว้หมดแล้ว!" เสียงตะโกนของหัวหน้าบอดี้การ์ดที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาขัดจังหวะ พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักๆ นับสิบคู่ที่กำลังกรูเข้ามาล้อมรอบห้องโถงนี้ ทำให้คีรินต้องผละออกอย่างหัวเสีย ดวงตาคมกริบตวัดกลับไปมองทางประตูด้วยความกรุ่นโกรธ และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูบานใหญ่ก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบ พร้อมกับร่างของบุคคลที่สาม... คนที่ควรจะอยู่ที่อื่นไกลที่สุด ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยในความมืดมิด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครของผมเสมอนะครับ