ระเบิดเวลาทำงาน

หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กะพริบแสงสีแดงวาบอยู่บนโต๊ะทำงานกลางห้องประชุมใหญ่ สะท้อนใบหน้าซีดเผือดของทุกคนในทีมราวกับฉากในภาพยนตร์ระทึกขวัญ ข้อมูลสตรีมวิ่งเป็นตัวเลขและโค้ดภาษาโปรแกรมยาวเหยียดบนจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ยืนยันความจริงที่ไม่มีใครอยากเชื่อ เสียงลมหายใจสะดุดติดขัดของรินดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ก่อนที่สติของเธอจะหลุดลอยไปชั่วขณะเมื่อสมองประมวลผลคำพูดของเมฆเมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมา *ไม่ใช่ธันวาเหรอ? แต่เอกสารนั่น... บัญชีลับ... ถูกแฮกอย่างนั้นเหรอ?* รินหันขวับไปมองหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทันที หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นด้วยความรู้สึกผิดที่ตีรวนขึ้นมาจุกอกจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตากลมโตสั่นระริกเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอแต่วับวาวด้วยความดื้อรั้น ไม่ยอมปล่อยให้มันไหลลงมาประจานความอ่อนแอ ธันวายืนนิ่งเป็นรูปปั้นหิน แววตาคมกริบที่เคยฉายแววเยชาชาและเย้ยหยันโลกใบนี้ บัดนี้กลับไหววูบอย่างรุนแรง ความเงียบระหว่างเขากับเธอมันช่างกรีดแทงหัวใจเสียยิ่งกว่าคมมีด รินอ้าปากพยายามจะเอ่ยคำขอโทษหรือคำแก้ตัวสักคำ แต่ลำคอม1มันตีบตันเสียจนเปล่งเสียงออกมาเป็นเพียงลมหายใจสะอื้นแผ่วเบา "นาย..." เสียงของรินสั่นพร่า มือเรียวเล็กที่กำเอกสารในมือแน่นจนยับยู่ยี่ "นายรู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้วธันวา?" "ถ้าฉันรู้ว่าเธอจะโง่จนเอาความรู้สึกมาตัดสินทุกอย่างโดยไม่ฟังเหตุผล... ฉันคงบอกเธอตั้งแต่แรก" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนที่สันมือ ดวงตาคมเข้มมองเธอนิ่งราวกับต้องการจะทะลุผ่านเข้าไปในความคิดที่สับสนวุ่นวายของเธอ "เธอไม่เคยเชื่อใจฉันเลยริน ตั้งแต่วันแรก... จนถึงนาทีนี้" ประโยคสั้นๆ นั้นทำเอารินเหมือนถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่ ความเสียใจ ความน้อยใจ และความกดดันทั้งหมดที่แบกรับไว้ระเบิดออกมาเป็นน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูอาบแก้ม เธอหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างสมเพชตัวเอง สมเพชความสัมพันธ์ที่พยายามสร้างขึ้นมาด้วยทฤษฎีจิตวิทยาบ้าบอนั่น "ใช่! ฉันมันโง่เองแหละ!" รินตวาดกลับเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาไหลรินแต่แววตากลับแข็งกร้าวด้วยความเจ็บปวด "ถ้านายเก่งนัก ฉลาดนัก ทำไมไม่บอกฉันให้เคลียร์ตั้งแต่แรก ทำไมต้องทำตัวเป็นพ่อพระปากแข็ง ทำไมต้องคอยผลักไสฉันแล้วทำเป็นไม่แคร์ด้วยวะธันวา! นายสนุกมากเหรอที่เห็นฉันวิ่งตามนายเป็นคนโง่เง่าคนหนึ่งน่ะ!" ตามหลักจิตวิทยาความสัมพันธ์ การเผชิญหน้าด้วยอารมณ์รุนแรงมักเป็นกลไกป้องกันตัวขั้นสุดยอดเมื่อเกราะป้องกันพังทลายลง ธันวาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำตาของหญิงสาว หัวใจที่ถูกห่อหุ้มด้วยกำแพงเหล็กกล้ากระตุกวูบอย่างเจ็บปวด เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธอโดยสัญชาตญาณ ทว่ารินกลับถอยหลังกรูดเพื่อเว้นระยะห่างราวกับกลัวสัมผัสของเขา "หยุดเข้ามานะ!" รินยกมือขึ้นห้ามพร้อมกับสะบัดหน้าหนี "อย่ามาทำท่าทางเหมือนเห็นใจฉัน ทั้งๆ ที่นายเองก็เป็นคนสร้างกำแพงพวกนั้นขึ้นมาก่อน! นายมันก็แค่คนขี้ขลาดธันวา... ขี้ขลาดแม้กระทั่งจะยอมรับว่านายรู้สึกยังไงกับฉันจริงๆ!" "ริน!" ธันวาหมดความอดทน เขาก้าวพรวดเดียวเข้าประชิดตัว คว้าข้อมือเรียวเล็กไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่มากพอจะทำให้เธอเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงเธอให้อยู่กับที่ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่แดงก่ำ "เธอคิดว่าฉันขี้ขลาดเหรอ? เธอคิดว่าที่ฉันยืนเงียบมาตลอดเพราะฉันไม่แคร์งั้นเหรอวะริน!" ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด เคมีระหว่างคนซึนคลั่งรักกับหญิงสาวปากเก่งพุ่งพล่านจนบรรยากาศในห้องประชุมเดือดดาลยิ่งกว่าอุณหภูมิของระบบเซิร์ฟเวอร์ที่กำลังถูกแฮก เมฆที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่มุมห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นกุมขมับ ถอยฉากออกไปเงียบๆ เพื่อเปิดทางให้คู่รักมหาประลัยเคลียร์ปมในใจกันเอง รินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แม้ปากจะบอกว่าโกรธ แต่สัมผัสจากฝ่ามือของเขาที่กุมข้อมือเธอไว้กลับส่งกระแสความอบอุ่นและความโหยหาแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่เริ่มถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่อัดแน่นมานาน "ถ้านายแคร์... นายก็ปล่อยฉันไปสิ" เสียงของรินแผ่วเบaลง หยาดน้ำตาหยดสุดท้ายไหลผ่านพวงแก้มเนียน "ปล่อยให้ฉันไปจากที่นี่ ไปให้พ้นจากวงจរប้าๆ ที่มีแต่นายซะที..." ธันวาขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นขยับเข้าใกล้เธอจนหน้าผากเกือบจะชนกัน แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้สهيความเจ็บปวดและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้มานานแสนนานเอ่อล้นออกมาจนปิดไม่มิด "ฉันปล่อยเธอไม่ได้... ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เหมือนกันที่ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้" ธันวากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงของเขาเจือความตัดพ้อและยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง "เธอมันเป็นไวรัสที่เข้ามาฝังตัวอยู่ในระบบประสาทของฉัน ริน... เธอทำให้ฉันกลายเป็นคนบ้าที่คอยแต่มองนาฬิกา รอเวลาที่จะได้เถียงกับเธอ รอเวลาที่จะได้เห็นหน้าเธอ แม้ว่าปากเธอมันจะร้ายกาจแค่ไหนก็ตาม!" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของวิศวกรหนุ่มผู้เย่อหยิ่งทำเอารินชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกく ความโกรธที่สุมอกอยู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหวานล้ำที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจไม่คิดว่าคนอย่างธันวาจะยอมปริปากพูดคำว่าพ่ายแพ้ออกมาตรงๆ "นะ... นายพูดบ้าอะไรของนายเนี่ย..." รินพยายามหลบสายตา หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด พวงแก้มเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ธันวาไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว เขากระชับมือที่จับข้อมือเธอเปลี่ยนเป็นสอดนิ้วประสานเข้ากับมือเรียวเล็กแน่น แนบชิดจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน โครงหน้าหล่อเหลาก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนกลีบปากนุ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "ฉันไม่ได้บ้า... แต่ฉันกำลังจะบ้าเพราะความดื้อของเธอนั่นแหละ" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือน สายตาทอดมองริมฝีปากเธอด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด "และต่อให้ระบบของบริษัทจะพังพินาศแค่ไหน หรือใครหน้าไหนจะพยายามพังโปรเจกต์นี้... ฉันก็จะไม่ยอมปล่อยมือจากเธอเด็ดขาด ริน..." รินเม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาหวั่นไหวกับคำหยอดของคนปากแข็ง แต่เคมีระหว่างพวกเขามันกลับดึงดูดเข้าหากันราวกับมีแรงโน้มถ่วงมหาศาล มืออีกข้างของเธอที่ว่างอยู่ค่อยๆ ยกขึ้นแตะที่อกแกร่งของเขาโดยไม่รู้ตัว สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบไม่เป็นจังหวะไม่ต่างจากเธอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ค่อยๆ ลดลงทีละน้อย ความเงียบงันรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เหลือเพียงเสียงหัวใจของกันและกันที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท รินหลับตาลงช้าๆ เตรียมรับสัมผัสอุ่นละมุนที่รอคอยมานานแสนนาน... *กริ๊งงงงงงง!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกสำนักงาน พร้อมกับแสงไฟสีแดงฉานที่สווกระพริบถี่รัวยิ่งกว่าเดิม ประตูห้องประชุมถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของพนักงานรักษาความปลอดภัยที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหอบแฮก ใบหน้าของเขาซีดเผือดจนไร้สีเลือด "คุณธันวา! คุณริน! แย่แล้วครับ... ระบบรักษาความปลอดภัยหลักถูกบล็อกทั้งหมด และตอนนี้... มีคนกำลังพยายามอัปโหลดไวรัสตัวใหม่เข้าไปทำลายฐานข้อมูลสำรองของบริษัทแล้วครับ!" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมลุ้นไปกับความซึนของพี่ธันวานะคะ