ทางแยกแห่งความเชื่อใจ

เสียงกริ่งเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องกระทบใบหน้าตึงเครียดของธันวาในห้องควบคุมเซิร์ฟเวอร์หลัก บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก หน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบตัวกำลังรันโค้ดรหัสแปลกปลอมด้วยความเร็วสูง ขณะที่เสียงรายงานสถานการณ์จากเจ้าหน้าที่ไอทีดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ "คุณธันวาครับ! ไฟร์วอลล์ด่านสุดท้ายกำลังจะแตกแล้วครับ ถ้าปล่อยไว้อีกไม่ถึงสามนาที ฐานข้อมูลทั้งหมดจะถูกลบเกลี้ยง!" ธันวานัยน์ตาวาวโรจน์ สัญชาตญาณวิศวกรซอฟต์แวร์ระดับท็อปพุ่งพล่าน นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อสกัดกั้นการเจาะระบบ แต่ทว่า... ทุกคำสั่งที่เขากรอกลงไปกลับถูกปฏิเสธด้วยรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบสูงสุด ซึ่งมีเพียงสองคนในบริษัทเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าถึง... คือตัวเขาเอง และ 'ริน' หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวาบด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตา ไม่ใช่เพราะระบบกำลังจะพัง แต่เป็นเพราะ "คีย์" ที่ใช้เปิดช่องโหว่ให้ไวรัสเข้ามา คือรหัสส่วนตัวของรินเอง *ทำไม? เป็นไปไม่ได้...* ในขณะเดียวกัน ที่โต๊ะทำงานโซนด้านนอก รินกำลังยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอเอง สายตาคู่สวยว่างเปล่าแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึก เธอมองเห็นหน้าจอที่กำลังรันการลบไฟล์โปรเจกต์สำคัญ ซึ่งเป็นผลงานหยาดเหงื่อแรงกายตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา และชื่อผู้ใช้งานที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอในฐานะผู้สั่งการคำสั่งทำลายล้างนั้น... กลับเป็นชื่อของ "ธันวา" จิตวิทยาความสัมพันธ์บอกไว้ว่า เมื่อมนุษย์เผชิญกับความเจ็บปวดเกินกว่าจะรับไหว กลไกการป้องกันตัวจะทำงานโดยการตัดขาดจากความรู้สึก รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ... ช่างน่าสมเพชเสียจริง เธอยอมเปิดใจ ยอมละลายกำแพงความกลัวในใจเพื่อให้โอกาสเขา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการถูกแทงข้างหลังอย่างเลือดเย็นที่สุด "คุณธันวา... คุณเก่งเรื่องการคำนวณจิตใจคนจริงๆ นะคะ แต่คุณคงลืมคำนวณไปว่า คนเราถ้าใจมันแตกสลายไปแล้ว... มันจะไม่หันกลับมามองอีกเลย" รินพึมพำกับตัวเองเบาๆ เสียงสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอคลิกเมาส์ครั้งสุดท้ายเพื่อส่งอีเมลฉบับสำคัญไปยังฝ่ายทรัพยากรบุคคล... "จดหมายลาออกที่มีผลทันที" ไม่รอให้ใครมาเรียกสอบสวน ไม่รอให้ใครมาฟังคำแก้ตัว รินถอดบัตรพนักงานสีฟ้าออก วางกระแทกไว้บนโต๊ะอย่างแรง หยิบกระเป๋าคู่ใจขึ้นสะพายไหล่ แล้วหันหลังเดินออกจากห้องทำงานท่ามกลางเสียงโกลาหลของพนักงานคนอื่นที่กำลังวิ่งวุ่นแก้ปัญหาระบบล่ม โดยไม่มีใครสังเกตเห็นหยาดน้ำใสที่ร่วงหล่นอาบแก้มเนียนแม้แต่คนเดียว ตัดภาพกลับมาที่ห้องควบคุม ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเขาใช้ไหวพริบขั้นสุดท้ายเขียนสคริปต์ฉุกเฉินตัดการเชื่อมต่อเครือข่ายทั้งหมด ป้องกันฐานข้อมูลสำรองไว้ได้ทันเวลาอย่างฉิวเฉียด เมฆที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น "เฮ้อ... เกือบไป! เกือบฉิบหายกันหมดแล้วบริษัทเรา ใครเป็นคนทำวะเนี่ย?" เมฆหอบหายใจโยนแฟ้มในมือลงบนโต๊ะ ธันวายังคงยืนนิ่งเป็นหิน มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ล็อกอินแอดมินที่ใช้เจาะระบบ มันคือเครื่องของริน ไม่มีทางผิดตัวแน่นอน ทฤษฎีทางจิตวิทยาที่เขาเชื่อมั่นมาตลอดชีวิตกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ความคิดสับสนตีกันยุ่งเหยิง รินทำแบบนี้ทำไม? เพื่อแก้แค้นเรื่องอะไร? หรือทั้งหมดที่ผ่านมา... รอยยิ้ม ความใกล้ชิด และแววตาอ่อนโยนคู่นั้น เป็นแค่การแสดงละครตบตาเพื่อรอจังหวะทำลายเขาให้พินาศ? "รินอยู่ไหน?" ธันวาหันขวับมาถามเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบจนเมฆยังต้องสะดุ้ง "ฮะ? เอ่อ... ฉันเห็นเธอเดินถือกระเป๋าออกไปทางลิฟต์เมื่อกี้นี้เอง หน้าตาดูไม่ได้เลยว่ะ แก... เกิดอะไรขึ้นวะ?" ไม่รอให้เมฆพูดจบ ธันวาก็กระโจนออกจากห้องควบคุมทันที ขายาวก้าวฉับๆ ด้วยความร้อนรนราวกับคนเสียสติ ความเยือกเย็นและทฤษฎีจิตวิทยาบ้าบออะไรนั่นถูกโยนทิ้งออกไปจากหัวจนหมดสิ้น เหลือเพียงความกลัวอย่างรุนแรงที่เกาะกุมขั้วหัวใจ... กลัวว่าจะสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไปตลอดกาล ธันวาพุ่งตัวออกจากตัวอาคารมาทันเห็นรถแท็กซี่คันหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวออกไปจากลานจอดรถ ร่างบางที่นั่งอยู่เบาะหลังหันมามองผ่านกระจกด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้เยื่อใย เป็นสายตาที่บาดลึกยิ่งกว่ามีดกรีดลงบนเนื้อสดๆ เขาวิ่งตามรถคันนั้นไปหลายก้าวราวกับคนบ้า ปากหยักเม้มแน่นจนห่อเลือด ความซึน ความปากแข็ง และทิฐิอันไร้สาระที่เคยมี พังทลายไม่เป็นท่าในวินาทีที่รถคันนั้นลับสายตาไป ธันวาทรุดตัวลงยืนหอบหายใจโยนความภาคภูมิใจทั้งหมดทิ้ง ฝ่ามือใหญ่ทุบลงบนเข่าตัวเองอย่างเจ็บปวด ความเงียบงันและลมหายใจที่ติดขัดสะท้อนความเคว้งคว้างที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่มีทางหนีพ้น แต่ในจังหวะที่ความมืดมนและความเสียใจพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดจนหัวใจแทบหยุดเต้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเขาก็สั่นสะว่านขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนกลางที่เพิ่งกู้คืนเสร็จสมบูรณ์ ธันวานิ้วสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยเมื่อพบไฟล์บันทึกภาพกล้องวงจรปิดลับจากจุดอับสายตา ที่ถูกส่งตรงเข้ามายังเครื่องส่วนตัวของเขาพร้อมกับข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกปลอมที่คุ้นเคย ภาพในวิดีโอปรากฏร่างของบุคคลที่สาม... คนที่ไม่มีใครคาดคิดกำลังแอบย่องเข้าไปที่โต๊ะของรินในจังหวะที่เธอไม่อยู่ และกำลังใช้แฟลชไดร์ฟบางอย่างเสียบเข้าระบบเพื่อขโมยข้อมูลและโยนความผิดทั้งหมดให้เธอ! และก่อนที่สมองของธันวาจะประมวลผลทันว่าคนในจอภาพนั้นคือใคร เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ จากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่เอ่ยทักขึ้น ก็ทำให้ลมหายใจของเขาต้องสะดุดก้างค้างเติ่งยิ่งกว่าเดิม "อ้าว... คุณธันวา ยังไม่กลับบ้านเหรอครับ? พอดีเลย... ผมมีเรื่อง 'สำคัญมาก' เกี่ยวกับตัวจริงของคนที่บงการเรื่องทั้งหมดมาเล่าให้คุณฟังพอดีเลยล่ะครับ..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับความซึนของพี่ธันวานะคะ