ความลับที่เปิดเผยแบบไม่ตั้งใจ

กระดาษแผ่นบางในมือสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหนาวยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงาน แต่มันมาจากแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงจนปลายนิ้วชาดิ่ง เอกสารสัญญาฉบับเก่าที่ถูกซ่อนไว้ใต้แฟ้มโครงการ รีไซเคิล... หรือพูดให้ถูกคือ มันถูกจงใจทิ้งไว้ให้เธอ “บังเอิญ” เจอ รินกวาดสายตาอ่านข้อความบนกระดาษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตัวอักษรพิมพ์ดีดที่ถูกเซ็นกำกับด้วยลายมือตวัดเฉียบคมของธันวาเมื่อหลายเดือนก่อน กำลังกรีดแทงหัวใจเธอทีละน้อย ทุกเงื่อนไข ทุกข้อตกลง และผลประโยชน์ทับซ้อนที่ระบุไว้ชัดเจน มันคือหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ำว่า การเข้ามามีบทบาทในชีวิตเขา การทำงานร่วมกัน หรือแม้แต่ความใกล้ชิดที่เคยคิดว่ามันคือ “ความบังเอิญ” ทั้งหมดล้วนเป็นส่วนหนึ่งของเกมธุรกิจที่เธอเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่ง... เบี้ยที่ถูกคาดหวังว่าจะต้องเดินตามกระดานที่เขาขีดเส้นไว้ “หึ... วิศวกรผู้เย็นชา ยึดถือทฤษฎีจิตวิทยาเป็นที่ตั้งอย่างคุณธันวา ที่แท้ก็มองคนเป็นแค่ตัวเลขในสมการจริง ๆ สินะคะ” เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนซีดเผือด ความรู้สึกเจ็บแปลบวิ่งพล่านไปทั่วอก ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความเสียใจ คือความเข้าใจผิดที่ฝังรากลึกอยู่ในสมอง รินตีความเอกสารฉบับนี้ไปในทิศทางที่เลวร้ายที่สุด เธอคิดว่าเขากำลังใช้เธอเป็นเครื่องมือในการฮุบโครงการ และที่สำคัญ... ความรู้สึกห่วงใย หรือแม้แต่ประกายตาไหววุ่นที่เขาเคยแสดงออกมาก่อนหน้านี้ คงเป็นแค่หนึ่งในกลยุทธ์การปั่นหัวจิตวิทยา เพื่อให้เธอตายใจและยอมสยบต่อเงื่อนไขของเขาอย่างราบคาบ “รินคะ... คุณกำลังคิดอะไรอยู่” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา นัยน์ตาสงบนิ่งขึ้น แต่ประกายความดื้อรั้นและเอาชนะกลับลุกโชนยิ่งกว่าเดิม ในเมื่อเขาเลือกที่จะเล่นเกมนี้ด้วยวิธีสกปรกแบบนี้ เธอก็ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้หญิงโง่ที่ยอมให้ใครมาจูงจมูกอีกต่อไปแล้ว ประตูกระจกบานเลื่อนถูกผลักเปิดออกอย่างแรง โดยไม่ต้องเสียเวลาเคาะ ธันวาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องและหยุดลงที่ร่างบางซึ่งยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ในมือของเธอกำกระดาษแผ่นสำคัญไว้แน่นจนยับยู่ยี่ บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันทีอย่างไร้สาเหตุ เคมีที่เคยคุกรุ่นด้วยความหวานปนความซึน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยแรงกดดันมหาศาลจากความเงียบงันที่น่าอึดอัด ธันวาชะงักฝีปากเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาที่เธอมองมา มันไม่ใช่แววตาออดอ้อน หงุดหงิด หรือเขินอายแบบที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง การดูแคลน และกำแพงสูงลิบที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ในชั่วพริบตา “คุณเข้ามาทำไมคะ?” เสียงของรินเรียบนิ่ง เย็นชาจนคนฟังถึงกับคิ้วกระตุก มันไม่ใช่เสียงของคนที่กำลังโกรธจัด แต่มันคือเสียงของคนที่ “หมดศรัทธา” อย่างสมบูรณ์แบบ “ผมแค่มารับเอกสาร... แล้วก็มาดูว่าคุณทำอะไรอยู่” ธันวาตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาฟอร์มความเยือกเย็นตามสไตล์ผู้ชายปากแข็ง แต่หัวใจกลับกระตุกวูบอย่างแปลกประหลาดเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเธอ “ทำไมคุณทำหน้าแบบนั้น? มีปัญหาอะไรกับเอกสารในกองนั้นหรือไง” รินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันใด ๆ เธอยกเอกสารในมือขึ้นระดับสายตา สะบัดมันเบา ๆ ให้เกิดเสียงกระดาษเสียดสีกัน ก่อนจะปามันลงบนโต๊ะตรงหน้าเขาอย่างไม่แยแส “ปัญหาเหรอคะ? ไม่มีหค่ะ... ไม่มีเลยสักนิดถ้าเทียบกับความจริงที่ว่า ฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมที่คุณเป็นคนเดิน” รินก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของวิศวกรหนุ่ม “คุณเก่งมากนะคะคุณธันวา ใช้จิตวิทยาเข้ามาปั่นหัวฉัน ทำให้ฉันเชื่อใจ ทำให้ฉันรู้สึก... จนเกือบจะเผลAใจให้คุณ แต่ที่ไหนได้ ทุกอย่างมันก็แค่แผนการธุรกิจที่คุณเขียนไว้บนกระดาษแผ่นนี้!” ธันวานิ่งงันไปชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องยาก ๆ ได้อย่างรวดเร็วกลับตื้อตันขึ้นมาทันทีเมื่อเจอคำกล่าวหาที่พุ่งตรงมาแบบไม่ทันตั้งตัว เขาก้มมองเอกสารบนโต๊ะ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่มีหยดน้ำใสคลอเบ้าตาเล็กน้อยแต่ไม่มีวันไหลลงมาประจานความอ่อนแอ “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร ริน? เอกสารอะไร?” เสียงของธันวาเริ่มเข้มขึ้น ความซึนเริ่มทำงานเมื่อความหวatระแวงในแววตาเธอมันแทงใจดำเขาเข้าอย่างจัง “อย่ามาทำเป็นไขสดใสเลยค่ะ!” รินตัดบทเสียงแข็ง นัยน์ตาส2ข้างวาวโรจน์ด้วยความเจ็บใจ “สัญญาฉบับนี้ ลงวันที่ก่อนที่เราจะเริ่มร่วมงานกันเสียอีก คุณตั้งใจดึงฉันเข้ามาในโปรเจกต์นี้ เพื่อใช้ชื่อเสียงของฉันเป็นเกราะกำบัง และใช้ความรู้สึกของฉันเป็นเครื่องต่อรองใช่ไหมคะ? ตอบมาสิคะว่าฉันเข้าใจผิดตรงไหน!” ธันวากลืนก้อนความอึดอัดลงคอ สัญชาตญาณความเป็นผู้ชายปากแข็งบอกให้เขาปฏิเสธเสียงแข็งและใช้เหตุผลเข้าสู้ แต่ทว่า... เมื่อเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มหยันของเธอ คำพูดแก้ตัวนับร้อยที่เตรียมไว้กลับติดอยู่ที่ริมฝีปาก “ถ้าผมบอกว่ามันไม่ใช่แบบนั้น...” ธันวาขยับตัวเข้าหาเธอ ก้าวล้ำพื้นที่ส่วนตัวด้วยความร้อนรนที่พยายามเก็บซ่อน “ถ้าผมบอกว่าเอกสารแผ่นนั้นมันเป็นแค่...” “พอเถอะค่ะ!” รินยกมือขึ้นห้าม ปัดป้องไม่ให้เขาเข้ามาใกล้ไปมากกว่านี้ “ฉันเหนื่อยที่จะต้องมานั่งเดาใจผู้ชายซึน ๆ ที่ใช้สมองมากกว่าหัวใจแล้วค่ะ ต่อจากนี้ไป... เราทำงานกันแค่ในฐานะมืออาชีพ ส่วนเรื่องส่วนตัว... ถือว่าเราไม่เคยรู้จักกันก็แล้วกันนะคะ” คำพูดตัดเยื่อใยที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดทำเอาธันวานิ่งค้าง ร่างสูงใหญ่ชะงักงิ่น ความรู้สึกเจ็บแปลบที่อกด้านซ้ายทำให้เขาหายใจแทบไม่ออก นี่ไม่ใช่เกมที่เขาเป็นคนวางแผนอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือเกมที่เขากำลังจะสูญเสียเธอไปตลอดกาลจริงๆ ในจังหวะที่ความตึงเครียดในห้องกำลังพุ่งถึงขีดสุด จนแม้แต่เสียงหายใจยังแทบไม่ได้ยิน ประตูห้องทำงานที่ถูกปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างแรงโดยปราศจากการอนุญาต! ร่างสูงโปรดของ ‘เมฆ’ คู่คิดและเพื่อนสนิทก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่เปิดหน้าจอค้างไว้ เมฆกวาดสายตามองธันวาและรินที่ยืนเผชิญหน้ากันด้วยบรรยากาศมาคุ ก่อนจะโพล่งขึ้นมาเสียงดังด้วยความตื่นตระหนก “ธันวา! ริน! พวกนายมัวแต่ทะเลาะอะไรกันอยู่เนี่ย! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนที่ปล่อยสัญญาฉบับนั้นออกมา ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นบัญชีลับของบริษัทเราที่ถูกแฮกต่างหาก และตอนนี้ เอกสารที่เธอกำลังเข้าใจผิดว่าธันวาเป็นคนวางแผน มันกำลังถูกกระจายส่งตรงไปให้คู่แข่งทางธุรกิจแล้ว!” ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!