แผนการของไอ้เพื่อนตัวดี

"ถ้าแกยังทำตัวเป็นไอ้ทึ่มปากแข็งแบบนี้ ฉันรับรองเลยว่าอีกสามวัน... น้องรินของแกจะกลายเป็นอดีตที่ไม่มีวันหวนกลับไปหาใครหน้าไหนทั้งสิ้น โดยเฉพาะไอ้ผู้ชายที่เก๊กฟอร์มว่าเก่งนักเก่งหนาอย่างแก!" เสียงกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้สักในห้องทำงานส่วนตัวของเมฆดังลั่น สะท้อนก้องความหงุดหงิดที่อัดแน่นมานาน ธันวานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่ยังค้างคามาจากเหตุการณ์หน้าจอแท็บเล็ตเมื่อครู่ ภาพรินที่ยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินยังคงติดตาเขา—เงาอืดอาดของอดีตที่ตามมาหลอกหลอนเพื่อบดขยี้อนาคตของเธอ ไม่ว่าอดีตนั้นจะเป็นใคร หรือมีความลับดำมืดอะไรซ่อนอยู่ สิ่งเดียวที่ธันวาแน่ใจในวินาทีนี้คือ เขาไม่อยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายเกราะป้องกันที่รินอุตส่าห์สร้างขึ้นมาใหม่เด็ดขาด แม้ว่าตัวเธอเองจะยังปฏิเสธความช่วยเหลือจากเขาด้วยวาจาเชือดเฉือนก็ตามที "นายคิดว่าฉันอยากให้มันเป็นแบบนี้หรือไง เมฆ" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงอัดอั้น "เธอดื้อรั้นเสียยิ่งกว่าอะไรดี เข้าหาทีไรก็มีแต่กำแพงเหล็กกั้นขวาง... จะให้ฉันวิ่งเข้าไปกอดแล้วบอกว่า 'ไม่ต้องกลัวนะ' แบบในนิยายน้ำเน่าอย่างงั้นเหรอ? นายก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนแบบนั้น" "เออ! รู้ว่าไม่ใช่ แต่ถ้าแกยังใช้หลักจิตวิทยาบ้าบออะไรนั่นวิเคราะห์เธอทุกฝีก้าวโดยไม่ใช้ 'หัวใจ' เข้ามาแจมด้วย แกก็เตรียมตัวเป็นหมาโบ้สมใจอยากได้เลย!" เมฆแค่นหัวเราะพลางทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างฝั่งตรงข้าม สายตาเจ้าเล่ห์ฉายแวววางแผนบางอย่างที่ทำให้ธันวาต้องหรี่ตามองด้วยความระแวง "แต่โชคดีที่เพื่อนแกคนนี้ฉลาดเป็นกรด และเกลียดความซึนของแกเข้าไส้... ฉันเลยจัดแผนการเด็ดดวงไว้ให้เรียบร้อยแล้ว" ธันวาเลิกคิ้วสูงทันที "แผนอะไรของนาย?" เมฆยิ้มกริ่ม ดึงแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากใต้โต๊ะแล้วเลื่อนไปตรงหน้าเพื่อนสนิท "แผน 'ดัดนิสัยคนปากแข็งและกระชากหน้ากากอดีต' ไงล่ะ... ฟังให้ดีนะ ธันวา ถ้าแกยังรอให้รินเปิดใจเองตามธรรมชาติ ชาตินี้เราคงได้เห็นเธอนั่งถือคานทองนิเวศน์แน่ๆ ทางเดียวที่จะทำให้เธอยอมถอดกำแพงออก ก็คือการทำให้เธอรู้สึกว่า 'เธอไม่ได้เผชิญหน้ากับมันตามลำพัง' และคนที่เธอพึ่งพาได้มากที่สุดในโลก... ต้องไม่ใช่ใครอื่นนอกจากไอ้มนุษย์วิศวกรซึนเดระอย่างแกนี่แหละ" ธันวากวาดสายตาอ่านข้อความในแฟ้มเอกสารแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยแววตาตำหนิ "นายเสียสติไปแล้วหรือไง ให้ฉันแกล้งทำเป็นถอนตัวจากโครงการเพื่อให้เธอกลัวเนี่ยนะ? บ้าบอสิ้นดี ถ้ารินเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วเดินหนีฉันไปจริงๆ ล่ะ" "โอ๊ย พ่อคุณทูนหัว!" เมฆกลอกตาขึ้นฟ้าด้วยความเหนื่อยหน่าย "ในทางจิตวิทยาความสัมพันธ์ เขาเรียกว่า *Push-Pull Technique* หรือเทคนิคผลักและดึงเพื่อกระตุ้นสัญชาตญาณการหวงแหน! ตอนนี้รินคุ้นชินกับการที่แกทำตัวเย็นชาใส่ เธอเลยรู้สึกปลอดภัยที่จะผลักแกออกไปเพราะคิดว่าเธอยังคุมสถานการณ์ได้ แต่ถ้าเรา 'ผลัก' เธอออกไปในจุดที่เธอคาดไม่ถึง—เช่น การถอนตัวชั่วคราวด้วยเหตุผลทางธุรกิจจอมปลอม—ความตื่นตระหนกจะเข้าครอบงำ และในวินาทีที่เธอนึกว่ากำลังจะสูญเสียเกราะป้องกันสุดท้ายไป นั่นแหละคือตอนที่ 'ความรู้สึกที่แท้จริง' จะทำงานเหนือเหตุผลทั้งหมดทั้งมวล!" คำพูดของเมฆราวกับคมมีดที่กรีดลงบนกลางใจ ธันวานิ่งเงียบ ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน หลักการทางจิตวิทยาที่เมฆอ้างอิงถึงนั้นถูกต้องตามตำราทุกประการ—การสูญเสียหรือความเสี่ยงที่จะสูญเสียสิ่งสำคัญ มักสร้างแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ได้รุนแรงกว่าความพยายามที่จะไขว่คว้าหามาเสียอีก แต่ปัญหาคือ... เขากลัวเหลือเกินว่าเกมจิตวิทยาชิ้นนี้จะเล่นกับความรู้สึกเปราะบางของรินมากเกินไป จนอาจทำให้รอยร้าวในใจเธอบานปลาย "ฉันไม่ชอบเล่นกับความรู้สึกของเธอ" ธันวาเอ่ยเสียงต่ำ แววตาไหววูบไปชั่วขณะ "รินมีแผลเป็นในใจลึกเกินกว่าจะเอาเรื่องนี้มาล้อเล่น เมฆ" "ใครบอกให้เล่นล้อเล่นเล่า?" เมฆตบโต๊ะเบาๆ ด้วยความจริงจัง สีหน้าทะเล้นเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงแววตาของเพื่อนที่มองทะลุปรุโปร่ง "แกไม่ได้เล่นกับความรู้สึกของเธอ ธันวา... แต่แกกำลังเปิดช่องว่างให้เธอกล้าที่จะ 'อ่อนแอ' ต่อหน้าแกต่างหาก ลองคิดดูสิ ตั้งแต่รู้จักกันมา มีสักครั้งไหมที่เธอร้องไห้ให้แกเห็น? มีสักครั้งไหมที่เธอสารภาพตรงๆ ว่าเธอกลัวอะไร? เธอกลืนน้ำลายตัวเองทุกครั้งเพื่อทำตัวเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งที่สุดในห้องประชุม แต่ลับหลัง... เธอกำลังสั่นเทาอยู่คนเดียว แกอยากเห็นเธอยืนหยัดแบบโดดเดี่ยวต่อไป หรืออยากให้เธอยอมซบไหล่แล้วบอกว่าเหนื่อยกันแน่?" คำถามนั้นทรงพลังราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางความดื้อรั้นทั้งหมดของธันวา ภาพรินที่ยืนเงียบงันในห้องทำงานเมื่อตอนบ่ายผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ดวงตาสั่นระริกที่พยายามซ่อนความหวาดกลัวไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย... ใช่ เธอไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นเลย แม้กระทั่งในวันที่โลกทั้งใบของเธอกำลังจะพังทลายลงมาอีกครั้งจากเงาอดีตอันเน่าเฟะ ธันวาสูดลมหายใจเข้าลึก นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาทีละน้อย ความลังเลใจถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องผู้หญิงปากเก่งคนนั้น ต่อให้เขาต้องกลายเป็นคนใจร้ายในสายตาเธอก็ตาม "ตกลง..." ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน แววตาคมกริบกวาดมองแผนการในแฟ้มอีกครั้ง "ฉันจะทำตามแผนของนาย... แต่ถ้ามันทำให้เธอร้องไห้แม้แต่หยดเดียว ฉันจะเอาคืนนายแน่ เมฆ" "ฮ่าๆๆ เอาเลยเพื่อนรัก! ยินดีต้อนรับสู่ชมรมคนคลั่งรักอย่างเป็นทางการ!" เมฆหัวเราะรơiร่าอย่างสะใจ "จำไว้ ขั้นตอนแรกเริ่มพรุ่งนี้เช้า... แกต้องทำตัวห่างเหิน เย็นชา และพูดจาตัดเยือนเธอในที่สาธารณะให้หนักที่สุด เพื่อให้ข่าวลือเรื่องความขัดแย้งในโครงการกระจายไปถึงหูไอ้คนจากอดีตคนนั้น แล้วหลังจากนั้น... หมากทุกตัวก็จะเดินตามเกมที่เราวางไว้เอง" ขณะที่สองหนุ่มกำลังวางแผนการร้ายกาจเพื่อดัดนิสัยคนดื้อเงียบ บรรยากาศภายในอพาร์ตเมนต์ส่วนตัวของรินกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดและเงียบงัน รินยืนกอดอกอยู่ริมหน้าต่างกระจกใส มองแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงเบื้องล่าง แก้วไวน์ในมือสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ที่ยังปั่นป่วน ภาพหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงข้อความและภาพถ่ายจากอดีตเมื่อหลายปีก่อนยังคงติดตรึงในความทรงจำ—ผู้ชายคนนั้น... คนที่เคยเกือบทำลายชีวิตการทำงานและศรัทธาในความรักของเธอจนหมดสิ้น กำลังกลับมาอีกครั้งในคราบนักลงทุนรายใหญ่ของโครงการที่เธอรับผิดชอบ "แกคิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ ริน..." เสียงทุ้มต่ำในความทรงจำดังขึ้นวนเวียนอยู่ในหัว จนเธอต้องยกมือขึ้นนวดขมับเพื่อขับไล่ความปวดร้าวที่กำลังแล่นริ้วขึ้นมา เธอกลัว... ยอมรับก็ได้ว่าเธอกลัว ไม่ใช่เพราะเธอยังมีเยื่อใยกับคนสารเลวคนนั้น แต่เพราะเธอกลัวว่าความลับที่เธอพยายามปกปิดไว้ เพื่อปกป้องชื่อเสียงและอนาคตในวงการวิศวกรรมจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานอีกครั้ง และที่สำคัญที่สุด... คนที่ยืนอยู่ใกล้เธอที่สุดในตอนนี้คือธันวา ผู้ชายปากร้าย เย็นชา และยึดมั่นในหลักการเหตุผลเหนือสิ่งอื่นใด ถ้าเขามาล่วงรู้เรื่องอดีตอันด่างพร้อยนี้เข้า เขากคงมองเธอด้วยสายตาสมเพช และตัดสินเธอจากทฤษฎีจิตวิทยาเย็นชาพวกนั้นอย่างแน่นอน *แต่มันแปลกไหม... ทั้งที่คิดแบบนั้น แต่ทำไมในใจลึกๆ กลับโหยหาอ้อมกอดอุ่นๆ ของคนปากแข็งคนนั้นมากกว่าใคร?* รินสะบัดหัวแรงๆ เพื่อไล่ความคิดเพ้อเจ้อออกจากสมอง เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบจนหมดแก้วเพื่อดับความร้อนรุ่มในอก ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนเตียงนอน ตั้งใจจะส่งข้อความไปเคลียร์งานกับธันวาให้จบๆ ไปเสียคืนนี้ จะได้ไม่ต้องเก็บมาคิดให้รกสมองอีก แต่ทว่า... หน้าจอโทรศัพท์มือถือกลับสว่างวาบขึ้นมาก่อนที่เธอจะทันได้พิมพ์อะไร [ ข้อความจาก: ธันวา ] *“พรุ่งนี้เช้า... กรุณาเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการประชุมใหญ่ และอย่าลืมว่าเราเป็นแค่ 'เพื่อนร่วมงาน' ในโปรเจกต์นี้เท่านั้น อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับงานอีก”* ข้อความสั้นๆ ห้วนๆ และไร้เยื่อใยราวกับถูกเขียนขึ้นโดยหุ่นยนต์ไร้หัวใจ! รินอ่านทวนซ้ำไปซ้ำมาสามรอบ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความโกรธเกรี้ยวจะพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนแทบจะเผาโทรศัพท์ในมือให้เป็นจุล! *ไอ้... ไอ้ผู้ชายปากร้าย! เย็นชา! ซึนเดระขั้นเทพ! อยู่ๆ มาพูดจาบ้าบออะไรแบบนี้วะเนี่ย!* รินกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบกระชั้นด้วยความโมโหสุดขีด เธอกดแป้นพิมพ์ยิกๆ ด้วยความเร็วแสงเพื่อสวนกลับไอ้คนประสาทกินคนนั้นให้สะใจ [ ข้อความจาก: ริน ] *“ทราบค่ะ! ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะท่านวิศวกรผู้ประเสริฐ ฉันเองก็ไม่ได้อยากข้องเกี่ยวกับคนใจดำอย่างคุณไปมากกว่าหน้าที่เหมือนกันนั่นแหละ!”* ติ๊ง! ทันทีที่กดส่งข้อความไป เสียงแจ้งเตือนตอบกลับก็ดังขึ้นแทบจะทันที ราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังถือโทรศัพท์รอจังหวะนี้อยู่พอดี [ ข้อความจาก: ธันวา ] *“ดี... งั้นก็รักษาคำพูดของตัวเองไว้ให้ดีก็แล้วกัน พรุ่งนี้แปดโมงตรง ห้ามสาย”* รินจ้องหน้าจอด้วยความคับแค้นใจจนแทบจะร้องกรี๊ดออกมาดังๆ เธอกระแทกตัวลงนั่งบนเตียงนอนอย่างแรงพลางกอดอกฮึดฮัดคนเดียวในความมืด *คอยดูเถอะ... พรุ่งนี้เธอนี่แหละจะทำให้ไอ้คุณวิศวกรซึนเดระคนนั้นรู้ซึ้งว่า การกล้ามาท้าทายคนอย่าง 'ริน' มันมีจุดจบที่ทรมานขนาดไหน!* แผนการร้ายของเมฆกำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ โดยที่ทั้งธันวาและรินต่างก็ไม่รู้เลยว่า... หมากตานี้กำลังจะนำพาพวกเขาเข้าไปสู่วังวนแห่งเสน่หาที่ร้อนแรงและอันตรายเกินกว่าจะถอนตัวขึ้นทุกที รี้ดเดอร์คะ... เตรียมกระดาษทิชชูซับเลือดกำเดาและหมอนไว้จิกให้ดี เพราะพายุอารมณ์ในห้องประชุมพรุ่งนี้เช้ากำลังจะระเบิดขึ้นแล้วค่ะ!