ปมในใจที่ยังไม่จาง

หน้าจอแล็ปท็อปสว่างวาบด้วยตัวเลขและกราฟฟังก์ชันความเสียหายที่พุ่งทะยานราวกับกราฟหุ้นดิ่งนรก เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานของธันวาไม่ได้ดังมาจากความโกรธ แต่ดังมาจากความตระหนักรู้ที่ว่า 'พวกเขากำลังเล่นเกมสกปรก' และคนที่เจ็บที่สุดไม่ใช่บริษัท แต่คือคนที่นั่งกอดอกนิ่งสนิทอยู่ตรงข้าม "ข้อมูลออกแบบโครงสร้างฐานรากเฟสสอง... หลุดไปอยู่กับบริษัทของอัศวินได้ยังไงในเมื่อรหัสผ่านเข้ารหัสมีแค่เราสองคน" เสียงของธันวาเรียบสนิท แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง ทฤษฎีจิตวิทยาที่เขามักยกมาอ้างเสมอใช้ไม่ได้ผลเลยในวินาทีที่เขาสังเกตเห็นมือของรินที่วางอยู่บนตักกำลังกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวซีด รินไม่ยอมสบตา เธอแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่แห้งผากและเต็มไปด้วยการเย้ยหยันตัวเอง "คุณกำลังจะบอกว่าฉันเป็นคนขายข้อมูลบริษัทตัวเองอย่างนั้นเหรอคะ, คุณวิศวกร?" รินเงยหน้าขึ้นมาสบตา ประกายในตาของเธอมันวาวด้วยหยดน้ำตาที่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความทิฐิอันแรงกล้า "ตรรกะและทฤษฎีความน่าจะเป็นของคุณคงประมวลผลออกมาได้แค่นี้สินะคะว่า คนที่เคยมีประวัติถูกกล่าวหาว่าทำข้อมูลรั่วไหลในอดีต ก็ย่อมต้องทำมันอีกครั้งเป็นเงาตามตัว!" ประโยคนั้นทำให้ธันวาชะงักไปครู่ใหญ่ ความซึนและท่าทีแข็งกร้าวที่เคยใช้ตั้งกำแพงใส่เธอพังทลายลงในเสี้ยววินาที เมื่อเขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า 'อดีต' ที่รินพยายามฝังกลบมาตลอดกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานต่อหน้าคนทั้งสำนักงานจากเหตุการณ์วิกฤตครั้งนี้ "ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น..." ธันวาผ่อนลมหายใจยาว ขยับตัวลุกจากเก้าอี้แล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาว ร่างสูงใหญ่ก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความกังวลที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ไม่มิด "ริน... เงยหน้าขึ้นมามองฉันค่ะ อย่าเอาอดีตที่คนอื่นยัดเยียดให้มาทำร้ายตัวเองในตอนนี้" "อย่ามาทำเป็นเข้าใจฉัน!" รินลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้กระแทกพื้นดังสนั่น เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ปลายจมูกรั้นเริ่มแดงเรื่อด้วยแรงอารมณ์ "คุณไม่รู้อะไรเลยด้วยซ้ำ! คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมตอนนั้นฉันถึงเลือกที่จะเงียบและยอมลาออก ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้ทำ! ถ้าคุณฉลาดนัก ทำไมถึงมองไม่ออกล่ะคะว่าหลักฐานทั้งหมดมันถูกจัดฉากขึ้นมาเหมือนกับตอนนี้ไม่มีผิด!" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน ธันวานิ่งงันไปกับคำตัดพ้อที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้างและฝีปากที่คมกล้าของเธอบัดนี้ถูกเปิดเผยออกมาจนหมดเปลือก เขารู้ดีว่ากลไกการป้องกันตัวทางจิตวิทยา (Defense Mechanism) ของรินกำลังทำงานอย่างหนัก เธอเลือกที่จะผลักไสทุกคนออกไปก่อนที่จะถูกทำร้ายซ้ำสอง นักวิศวกรผู้เชื่อมั่นในเหตุผลอย่างเขาเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนี้ว่า หัวใจของคนเราไม่ใช่สมการคณิตศาสตร์ที่จะแก้ด้วยสูตรสำเร็จ ธันวาขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิดอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังเข้าใกล้สัตว์ตัวเล็กๆ ที่บาดเจ็บและพร้อมจะข่วนทุกคนที่เข้าใกล้ "ฉันขอโทษ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก มันเป็นคำขอโทษที่จริงใจที่สุดเท่าที่ผู้ชายปากแข็งอย่างเขาเคยเอ่ยให้ใครฟัง "ฉันขอโทษที่ใช้ทฤษฎีงี่เง่ามาตัดสินคุณ แต่ริน... ได้โปรดเชื่อใจฉันสักครั้ง ในเมื่อเราแก้ปัญหานี้ด้วยกันไม่ได้ ถ้าเราไม่หันหน้ามาสู้ร่วมกัน" รินเงยหน้าขึ้นมองแววตาที่ไหววุ่นของธันวา หัวใจที่เคยปิดตายและสร้างกำแพงเหล็กกล้าไว้หนาเตอะกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เคมีที่เคยขัดแย้งกันมาตลอดกลับกลายเป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้เธอยากจะละสายตา แต่ก่อนที่รินจะได้เอ่ยคำใดออกมาเพื่อตอบรับสายตานั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต เมฆเพื่อนสนิทของธันวาก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจแรงราวกับวิ่งหนีตายมา "ธันวา! ริน! แย่กว่าเดิมแล้ว..." เมฆละล่ำละลักพูดพลางชูแท็บเล็ตในมือขึ้นมา "ตอนนี้รายชื่อลูกค้าทั้งหมดของโครงการถูกโพสต์ประจานลงในบอร์ดสาธารณะของสมาคมวิศวกรรมแล้ว และ... และคนที่อ้างว่าเป็นคนปล่อยข้อมูลระบุชื่อของคุณรินเป็นผู้ลงมือโดยตรงครับ!" ธันวาหันขวับกลับไปมองหน้าจอแท็บเล็ตทันที นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธกริ้ว ขณะที่รินยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อเงาอืดอาดของอดีตกำลังตามมาหลอกหลอนและพยายามบดขยี้อนาคตของเธอให้แหลکสลายไปต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางฮีลใจไปกับความซึนของพี่ธันวานะคะ!