โอกาสครั้งสุดท้าย

"ถอยไปค่ะมินท์... ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับความพยายามน่าสมเพชของคุณ" สุ้มเสียงของรินไม่ได้ดัง แต่มันคมกริบและเยียบเย็นพอกับอุณหภูมิในห้องประชุมใหญ่ชั้นสิบห้า ปลายนิ้วเรียวสวยบรรจงรูดซิปกระเป๋าเอกสารหนังแท้เสียงดังแคว่ก ราวกับเป็นการประกาศิตตัดขาดความสัมพันธ์และการเจรจาทุกรูปแบบ สายตาคู่สวยที่เคยฉายแววประนีประนอมมาตลอด บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและความผิดหวังที่ตกตะกอนจนขุ่นข้น มินท์หน้าเสีย กัดริมฝีปากจนแทบห้อเลือดเมื่อเห็นท่าทีเด็ดขาดนั้น "ริน! เธอฟังฉันก่อนสิ เรื่องเมื่อกี้มันเป็นแค่ความเข้าใจผิด ธันวาเขาก็แค่—" "แค่กำลังทำตามหน้าที่ หรือแค่กำลังโง่ให้คุณปั่นหัวเล่นคะ?" รินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่คมวาววับด้วยหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้อย่างสุดชีวิต เธอเชิดหน้าขึ้นสูง ไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้เห็นความอ่อนแอแม้แต่น้อย "และที่สำคัญ... มันไม่ใช่เรื่องของฉันอีกต่อไปแล้วค่ะ" ตึ้ง! เสียงสัญญาณลิฟต์ที่ดังขึ้นพร้อมกับบานประตูสเตนเลสที่เลื่อนเปิดออก ขัดจังหวะการปะทะคารมพพอดี รินไม่รอช้า เธอหมุนตัวก้าวเข้าไปข้างในทันทีโดยไม่ชายตาแลวิศวกรหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งก้าวขายาวๆ พ้นมาจากมุมตườngเดิน แม้เธอจะสัมผัสได้ถึงไอความร้อนและรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวธันวา แต่ทิฐิและความเจ็บปวดในอกก็สั่งให้เธอยกมือขึ้นกดปุ่มปิดประตูอย่างรวดเร็ว "ริน! เดี๋ยว...!" ธันวาคำรามลั่น เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความร้อนรน ชายหนุ่มพุ่งตัวเข้าใส่ราวกับเสือชีตาร์ล่าเหยื่อ ขายาวก้าวพรวดเดียวถึงหน้าลิฟต์ แต่ทว่า... มันสายเกินไปเสี้ยววินาที แกร็ก... บานประตูสเตนเลสสีเงินสนิทปิดทับเข้าหากันอย่างไร้ความปรานี สะท้อนภาพใบหน้าเคร่งเครียด หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นจนแทบผูกกันเป็นปม และแววตาที่เต็มไปด้วยความตระหนกของธันวาให้เห็นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกตัดขาดออกจากกัน "โธ่เว้ย!" ธันวาซัดหมัดเข้ากับผนังปูนข้างลิฟต์เต็มแรงจนเสียงดังสนั่น ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ในทางจิตวิทยาพฤติกรรมมนุษย์ การที่คนเราเลือกที่จะ 'ปิดประตูใส่หน้า' ทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้อธิบาย นั่นคือกลไกการป้องกันตัวเองขั้นสูงสุด (Defense Mechanism) เมื่อความเชื่อใจถูกทำลายจนถึงขีดจำกัด และเขาก็เป็นคนโง่เง่าเอง... ที่ปล่อยให้สถานการณ์มันบานปลายมาถึงจุดนี้ได้ "ไงคุณวิศวกร... หมาโบ้สมใจอยากไหมล่ะเพื่อน" เสียงกวนประสาทของเมฆดังขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เจือความระอา เมฆเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ สองที "บอกแล้วว่าปากแข็งนัก เดี๋ยวก็โบ๋สมชื่อ แฟนตัวเองแท้ๆ แต่ดันปล่อยให้ยัยงูพิษนั่นมาปั่นหัวซะเป๋" ธันวาหันขวับกลับมามองหน้าเพื่อนสนิทด้วยแววตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ถ้านายยังไม่หุบปาก ฉันจะส่งนายไปคุมไซต์งานก่อสร้างที่เกาะส이사วันพรุ่งนี้เลย เมฆ" "อูu... น่ากลัวจังครับคุณประธานโครงการ" เมฆยักไหล่ไม่สะทกสะท้าน แม้จะรู้ดีว่าตอนนี้อารมณ์ของธันวากำลังเดือดดาลถึงขีดสุด "แต่ถ้านายมัวแต่ยืนทำหน้ายักษ์อยู่แบบนี้ ระวังเถอะ... รินเขาไม่ได้แค่ปิดประตูลิฟต์ใส่หน้านะเว้ย แต่อาจจะปิดตายหัวใจไม่ให้คบหากับผู้ชายปากแข็งอย่างนายไปตลอดกาลเลยก็ได้" คำพูดของเมฆราวกับน้ำสيلด์จัดที่ราดลงบนกองเพลิง แม้จะแสบสันต์ แต่มันก็ดึงสติของธันวาให้กลับมาอยู่กับความเป็นจริง ใช่... ทฤษฎีจิตวิทยาที่เขาใช้ศึกษาโครงสร้างสะพานหรือความเค้นของวัสดุ มันใช้ไม่ได้ผลกับ 'หัวใจ' ของผู้หญิงที่ชื่อรินหรอก ความรักไม่ใช่สมการฟิสิกส์ที่มีสูตรตายตัว แต่มันคือความรู้สึกที่เปราะบาง และเขา... เป็นคนทำมันร้าวเอง สองวันถัดมา บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของแผนกวิศวกรรมเงียบงันจนน่าอึดอัด บนโต๊ะทำงานไม้สักทองเต็มไปด้วยแปลนพิมพ์เขียวขนาดใหญ่ กองเอกสารงบประมาณ และรายงานการประเมินความเสี่ยงที่ถูกกองสุมไว้ รินนั่งไขว่ห้างอยู่หลังแล็ปท็อปคู่ใจ ใบหน้าเรียบเฉย ไร้รอยยิ้ม และแววตาคู่นั้นก็เย็นชาเสียจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สามครั้ง ก่อนที่ร่างสูงของธันวาจะก้าวเข้ามาโดยไม่รอให้อินวิเทชัน วันนี้เขาไม่ได้สวมสูทเนี๊ยบเฉียบคมเหมือนทุกที เสื้อเชิร์ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี และเรือนผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยบ่งบอกว่าเจ้าตัวคงไม่ได้นอนมาทั้งคืน รินเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ช้าๆ สายตาคมกราบกวาดมองผู้มาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง "ถ้าจะมาคุยเรื่องงาน เชิญนั่งทางโน้นค่ะ แต่ถ้าจะมาพูดเรื่องไร้สาระ... ฉันแนะนำให้เดินกลับออกไปทางเดิมจะดีกว่า" ธันวาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเจอไม้นี้ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความกระด้างในดวงตาคู่คมค่อยๆ อ่อนลง เหลือเพียงความเว้าวอนที่ถูกซ่อนไว้ใต้มาดขรึมตามนิสัย ชายหนุ่มหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่ดูเหมือนจะเกร็งขึ้นมาถนัดตาเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาพิฆาตของหญิงสาว "ผม... ผมไม่ได้จะมาพูดเรื่องไร้สาระ" "งั้นเหรอคะ?" รินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "แปลกนะคะ วิศวกรอัจฉริยะอย่างคุณธันวา เคยเก่งเรื่องการคำนวณความเสี่ยงไม่ใช่เหรอ ทำไมช่วงนี้ถึงดูพลาดท่าให้เรื่องโง่ๆ ซ้ำซากได้ล่ะคะ" คมมีดที่เชือดเฉือนผ่านคำพูด ทำให้สันจมูกโด่งเป็นสันของธันวากระตุกวูบ เขารู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์แก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลแผ่นหนึ่งมาวางไว้ตรงกลางโต๊ะ "ผมรู้ว่าผมผิด..." ธันวาเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จริงจังกว่าครั้งไหนๆ "ผมปล่อยให้ความมั่นใจบดบังความรู้สึก จนมองข้ามเจตนาที่แท้จริงของมินท์ แต่วันนี้... ผมไม่ได้มาขอร้องให้เธอยกโทษให้ผมแบบลอยๆ" รินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองแฟ้มเอกสารนั้นด้วยความสงสัยระคนระแวง "นี่คืออะไรคะ? จดหมายลาออก? หรือว่าเอกสารฟ้องร้อง?" "นี่คือ 'โปรเจกต์สุดท้าย' ของเรา" ธันวาเงยหน้าสบตากับเธอตรงๆ แววตาคมกริบคู่นั้นฉายแสงระยิบระยับด้วยความมุ่งมั่นที่ปฏิเสธไม่ได้ "โครงการปรับปรุงโครงสร้างสะพานขนส่งสินค้าโซน C ที่เธอกลัวนักกลัวหนาว่ามันจะพังคามือ... ผมยกสิทธิ์ในการตัดสินใจทั้งหมดให้เธอเป็นคนอนุมัติ" รินชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "คุณว่าอะไรนะ?" "เธอฟังไม่ผิดหรอกริน" ธันวายื่นมือหนาออกมาวางบนโต๊ะ ใกล้กับมือของเธอโดยเว้นระยะห่างไว้นصفนิ้ว "นี่คือโอกาสครั้งสุดท้ายของผม... ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่เป็นเรื่องของเรา" วิศวกรหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบวาบ "เราจะทำงานชิ้นนี้ร่วมกันโดยไม่มีข้อแม้ เธอคือหัวหน้าโครงการนี้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ทุกคำสั่งของเธอคือประกาศิต... และถ้าฉันทำพัง หรือถ้าฉันทำให้เธอเสียใจอีกแม้แต่ครั้งเดียว เธอก็มีสิทธิ์ที่จะเขี่ยฉันออกไปจากชีวิตเธอได้ทันที... ตลอดกาล" หัวใจของรินกระหน่ำเต้นรัวรากับกลองชุด ทฤษฎีจิตวิทยาบ้าบออะไรกันที่ธันวากำลังเอามาใช้ เขากำลังใช้ 'งาน' ซึ่งเป็นจุดอ่อนและสิ่งที่เธอรักที่สุด มาเป็นเดิมพันในการซื้อใจเธออย่างหน้าด้านที่สุด! หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ปากคอเราะร้ายที่เคยเตรียมไว้จิกกัดกลับจุกแน่นอยู่ในลำคอ ความโกรธเคืองที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวแปลกประหลาดที่เธอเกลียดนักเกลียดหนา "คุณมั่นใจมากเหรอคะธันวา..." รินเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความแข็งกร้าวกลับมาประดับใบหน้า "ว่าฉันจะยอมเอาชื่อเสียงและอนาคตของตัวเอง มาเสี่ยงกับผู้ชายปากเสียอย่างคุณอีกเป็นครั้งที่สอง" ธันวาไม่ตอบทันที ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าหาเธอช้าๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนรินสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ดวงตาคมกราบคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราจะอ่านทะลุปรุโปร่งถึงหัวใจที่กำลังสั่นไหว "เพราะผมรู้ว่า... ลึกๆ แล้ว เธอก็ยังอยากให้โอกาสผมเหมือนกันยังไงล่ะ" ธันวากระซิบเสียงพร่า แววตาสื่อความหมายลึกซึ้งที่ทำเอาสติของรินแทบกระเจิง "พิสูจน์ผมสิริน... ใช้โปรเจกต์นี้ เป็นเครื่องประหารหัวใจผมได้เลย" รินนิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของธันวาเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่หลังมือของเธอที่กำหมัดแน่นอยู่บนโต๊ะ แรงสัมผัสเพียงน้อยนิดแต่มันกลับส่งกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่างจนเธอสะท้านเยือก ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะดึงมือออกและตอกกลับเขาด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศความซาบซึ้งนั้นลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ แกร็ก... บานประตูห้องทำงานเปิดผางออกพร้อมกับร่างเพรียวบางของมินท์ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือเรียวถือแท็บเล็ตเครื่องโปรดพ่วงด้วยเอกสารด่วนจี๋ "ธันวาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! แปลงคำนวณโครงสร้างสะพานโซน C ที่รินเพิ่งอนุมัติเมื่อสัปดาห์ก่อน... กำลังถูกส่งตรวจสอบจากทางกระทรวง และระบบแจ้งเตือนว่า... มีตัวเลขบางชุดถูกแก้ไขโดยไม่ได้รับอนุญาตค่ะ!" ธันวาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที นัยน์ตาดุดันหันขวับไปมองมินท์สลับกับรินที่หน้าถอดสีลงในพริบตาเดียว! (ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนที่ 27 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - จิตวิทยาเพื่อทุกคน)