ความหวงก้างแบบคนปากร้าย

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดออร์แกนิกและเสียงเครื่องชงเอสเพรสโซ่ในคาเฟ่ใต้ตึกสำนักงานวิศวกรรมแทบจะไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิความคุุกกรุ่นที่กำลังก่อตัวขึ้นบนโต๊ะมุมกระจกใสเลยแม้แต่น้อย "ฉันว่าโปรเจกต์ปรับปรุงโครงสร้างระบบระบายอากาศของตึก B นี่ ถ้าได้คุณกรณ์มาช่วยเป็นที่ปรึกษาด้านสิ่งแวดล้อมเพิ่มเติม คงทำงานราบรื่นขึ้นเยอะเลยนะคะคุณริน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของ 'กรณ์' สถาปนิกหนุ่มใหญ่จากบริษัทพาร์ทเนอร์ ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ส่งมาให้ฉันแบบไม่ปิดบัง รินเผลอกะพริบตาปริบๆ เมื่อมองเห็นเอกสารในมือถูกเลื่อนเข้ามาใกล้ พร้อมกับปลายนิ้วมือของเขาที่แตะลงบนโต๊ะไม้ใกล้กับข้อมือของฉันอย่างจงใจและสุภาพเกินความจำเป็น ในทางจิตวิทยาพฤติกรรมแล้ว นี่คือคลาสสิกเทคนิคของการ *Space Invasion* หรือการรุกล้ำพื้นที่ส่วน2บุคคลเพื่อทดสอบปฏิกิริยาตอบสนอง แต่ก่อนที่ฉันจะได้ทันขยับตัวถอยห่างเพื่อรักษา *Comfort Zone* ของตัวเอง เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามก็ถูกกระชากออกด้วยแรงมหาศาลจนเกิดเสียง "ครูด" แหลมสูงเสียดแก้วหู แรงสะเทือนนั้นมากพอที่จะทำให้แก้วลาเต้ร้อนๆ ในมือฉันกระฉอกออกมาเล็กน้อย "ผมว่าระบบระบายอากาศเดิมของตึก B มันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ถ้าคนออกแบบมีความรู้ความเข้าใจในหลักการมากพอ... ไม่ใช่เอาแต่ใช้ความรู้สึกหรือหน้าตามาตัดสินงานวิศวกรรม" น้ำเสียงราบเรียบ เย็นชาจนติดจะเยียบเย็นแบบนี้ มีอยู่คนเดียวในรัศมีสามกิโลเมตรนี้แหละค่ะ ฉันเงยหน้าขึ้นมอง และพบกับ 'ธันวา' ที่ยืนค้ำหัวอยู่ข้างโต๊ะ ร่างสูงโปรดปรานในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อและเส้นเลือดปูดโปนตามสไตล์หนุ่มสายปฏิบัติการ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังจ้องเขม็งไปยังกรณ์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ส่วนกรามคมสันนั้นขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนชัดเจน นี่มันอาการของมนุษย์ปากร้ายที่กำลังแสดงความหวงก้างแบบเด็กๆ ชัดเจน! ทฤษฎีจิตวิทยาที่ว่าด้วย *Reactive Jealousy* หรือความหึงหวงเพื่อเรียกร้องความสนใจ กำลังถูกสาธิตให้ดูแบบเรียลไทม์โดยวิศวกรผู้เชี่ยวชาญด้านทฤษฎีคนนี้โดยไม่รู้ตัวเลยสินะคะ "อ้าว, คุณธันวา..." กรณ์เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ แต่รอยยิ้มมุมปากยังคงประดับอยู่ "ผมแค่วิเคราะห์ในมุมมองสถาปนิกน่ะครับ เผื่อคุณรินเขาจะสนใจแนวทางที่กว้างขึ้น" "สถาปนิกก็ควรทำหน้าที่ออกแบบโครงสร้างตึก ไม่ใช่มาออกแบบพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นครับ" ธันวาตอกกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดจนคนในคาเฟ่เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างฉันทันทีโดยไม่ได้รับเชิญ แถมยังขยับเก้าอี้เข้ามาจนชิด ชิดเสียจนไหล่กว้างของเขาแนบชิดกับหัวไหล่ของฉันโดยไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ฉันแอบเหลือบมองเสี้ยวหน้าคมคายที่ตอนนี้บึ้งตึงยิ่งกว่าก้นหม้อ ธันวากำลังแสดงอาการหวงแบบไม่ยอมรับว่าหวงตามฟอร์มของคนซึนเดระขั้นเทพ "คุณธันวานี่ใจร้อนเป็นไฟเหมือนเดิมเลยนะคะ" ฉันแกล้งเอ่ยแซحด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รินรินกาแฟใส่แก้วของตัวเองต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน "คุณกรณ์เขาก็แค่หวังดีกับงาน... อีกอย่าง ฉันก็ยังไม่ได้ตอบตกลงอะไรสักหน่อย" ธันวาหันขวับมามองฉันทันที ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจระคนตัดพ้อ "คุณจะไปตกลงกับใครมันก็เรื่องของคุณ... แต่จำไว้ว่าโปรเจกต์นี้ผมเป็นหัวหน้าทีม ถ้าจะตัดสินใจอะไรเกี่ยวกับงาน ควรปรึกษาผม 'คนแรก' ไม่ใช่ปล่อยให้คนอื่นมาเสนอหน้าให้ความช่วยเหลือเรี่ยราดแบบนี้" โอ้โห... ใช้คำว่า 'เรี่ยราด' เลยเหรอคะคุณวิศวกรปากร้าย! กรณ์หัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างรู้ทัน สถาปนิกหนุ่มฉลาดพอที่จะถอยฉากเมื่อเห็นเสือหิวโซกำลังจะขย้ำเหยื่อ "งั้นผมขอตัวไปเคลียร์เอกสารก่อนดีกว่าครับ ไว้ค่อยคุยกันต่อนะครับคุณริน" กรณ์ลุกขึ้นยืนโค้งให้อย่างสุภาพ ก่อนจะเดินเลี่ยงหายเข้าไปในโซนเคาน์เตอร์สั่งกาแฟ เมื่อลับร่างของสถาปนิกหนุ่ม บรรยากาศรอบตัวฉันกับธันวาก็ยิ่งอึดอัดและเต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ธันวานั่งกอดอก ใบหน้าบึ้งตึงหันมองไปทางอื่น แต่สายตาคมยังคงเหลือบมองฉันเป็นระยะเหมือนเด็กหวงของเล่น ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง อาการแบบนี้ในทางจิตวิทยาเรียกว่า *Defensive Body Language* หรือการตั้งกำแพงป้องกันความรู้สึกพ่ายแพ้ของตัวเอง "มองอะไรคะคุณธันวา หน้าฉันมีรอยเปื้อนอะไรติดอยู่หรือไง ถึงได้ทำหน้าเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลาแบบนั้น" ฉันแกล้งถามด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่ ปรารถจะกระตุ้นต่อมความซึนของเขาให้ทำงานหนักขึ้นอีกนิด ธันวาหันขวับกลับมา เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ริน... คุณนี่มัน..." "ฉันทำไมคะ? ฉันทำงานตามหน้าที่ และมีสิทธิที่จะรับฟังข้อเสนอจากใครก็ได้ค่ะ" ฉันเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตาเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว "หรือว่าคุณกลัวว่าฉันจะไปสนใจคนอื่นมากกว่าคุณ?" คำพูดตรงไปตรงมาของฉันทำเอาธันวาชะงักกึก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหรี่แคบลงอย่างคนจนมุม ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ จากลำโพงของคาเฟ่ที่คลอเคลียอยู่รอบตัว ธันวากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงตามอารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ข้างใน ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ฉันอีกนิดจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นไอแดดและกาแฟจากตัวเขาชัดเจนขึ้น "ผมไม่ได้กลัว..." เสียงของเขาเบาลง แต่กลับทุ้มลึกและเต็มไปด้วยความสั่นพร่าที่ซ่อนไว้ไม่มิด "ผมแค่... ไม่ชอบให้ใครมามองคุณด้วยสายตาแบบเมื่อกี้" หัวใจของฉันกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ ความซึนที่เคยเคลือบไว้หนาเตอะเริ่มปริแตกออกทีละน้อย เผยให้เห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ "สายตาแบบไหนล่ะคะ?" ฉันถามเสียงแผ่วโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกลดทอนพื้นที่ลงเหลือแค่เราสองคน ธันวานิ่งเงไปครู่ใหญ่ ดวงตาคู่คมจ้องมองริมฝีปากของฉันสลับกับดวงตาอย่างมีความหมาย ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมาคว้าข้อมือฉันไว้ด้วยแรงที่พอเหมาะ ไม่แน่นจนเจ็บแต่ก็ดึงรั้งไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหน "สายตาแบบที่อยากจะครอบครองคุณไว้คนเดียว... แบบที่ผมกำลังเป็นอยู่ตอนนี้ไงครับ" สิ้นคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็ง ธันวาก็ก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้าหากันทำให้สติของฉันกระเจิดกระเจิงไปหมด ทว่าในวินาทีที่หัวใจกำลังเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูฉับพลัน! หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏชื่อของ 'เมฆ' เพื่อนสนิทตัวแสบ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนไลน์ที่เด้งขึ้นมาอย่างเหมาะเจาะ: *'ไอ้ธันวา มึงได้บอกรักน้องรินไปยังวะ หรือยังปากแข็งเป็นหมาอยู่เหมือนเดิม หึๆ'* ธันวาชะงักกึก ใบหน้าคมคายเปลี่ยนสีฉับพลันจากความซึ้งเป็นความโกรธจัดจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ เขาหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือก่อนจะสบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสีย มือหนายังคงกุมข้อมือฉันไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ แม้ว่าสายตาของเขาจะหันกลับมาจ้องฉันด้วยความหงุดหงิดระคนเวทนาตัวเอง "เดี๋ยวเราเคลียร์เรื่องนี้กันยาวแน่..." ธันวาพูดลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงคาดโทษ ก่อนจะดึงฉันให้ลุกขึ้นยืนตามแรงฉุดของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ เพราะเกมตบจูบแบบฉบับวิศวกรซึนคนนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ค่ะ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "จิตวิทยาเพื่อทุกคน" มาโดยตลอดนะคะ!