ตามง้อแบบไร้ฟอร์ม

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นเป็นรอบที่สิบของคืน ความหนาแน่นของอากาศยามตีสองครึ่งข้างรั้วสแตนเลสสีดำสนิทไม่ได้ทำให้วิศวกรผู้เคยคุมไซต์งานก่อสร้างมูลค่าหลายพันล้านรู้สึกย่อท้อแม้แต่น้อย ธันวากำลังนั่งพิงแผ่นหลังกว้างกับกระโปรงหน้ารถยนต์คันหبارโปรดของตัวเอง เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่เคยรีดเรียบกริบตอนนี้ยับยู่ยี่จากแรงเหวี่ยงและท่าทางกระสับกระส่ายตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ในทางจิตวิทยาพฤติกรรมมนุษย์ การกระทำของเขาในตอนนี้ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี... เป็นสิ่งตรงกันข้ามกับทฤษฎีการควบคุมความคาดหวังที่เขาสอนลูกน้องในทีมทุกกระเบียดนิ้ว *“แต่ทฤษฎีบ้าบออะไร จะไปมีความหมายอะไรวะ... ในเมื่อใจมันบอกว่ายอมแพ้ไม่ได้”* ธันวาแค่นหัวเราะให้กับความย้อนแย้งของตัวเอง ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงกับพวงกุญแจรถเบาๆ นึกถึงบทสนทนากวนประสาทของไอ้เมฆเพื่อนสนิทที่โทรมาซ้ำเติมก่อนหน้านี้ไม่ถึงชั่วโมง *(“ไงวะท่านวิศวกรผู้ทรงภูมิ ปากบอกว่าคุมเกมได้ แต่สุดท้ายต้องไปนั่งเฝ้าหน้าบ้านเขาเหมือนหมาโบ้สมใจอยากเลยสิ มึงเตรียมตัวโดนเฉดหัวออกจากชีวิตรอบสองได้เลยเพื่อน”)* คำพูดเย้าแหย่นั้นจี้ใจดำจนเขาอยากจะขว้างโทรศัพท์ทิ้ง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความดื้อรั้นของรินยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท *“ไว้เราเคลียร์กันต่อ...”* ประโยคทิ้งท้ายที่เธอพูดไว้ก่อนจะปิดประตูใส่หน้าเขาอย่างไม่ใยดี นั่นคือเครื่องยืนยันชั้นดีว่า ต่อให้เขาจะใช้หลักการจิตวิทยาขั้นสูงแค่ไหน เธอก็พร้อมจะดีดมันทิ้งลงถังขยะได้ในพริบตาเดียว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ตัวบ้านสองชั้นสไตล์โมเดิร์นที่ปิดไฟมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสีส้มจากเสาไฟหน้าบ้านที่สาดส่องลงมาสะท้อนเงาของเขาบนพื้นปูน รินคงหลับไปแล้ว หรือไม่ก็แกล้งทำเป็นหลับเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า หัวใจของเธอกำลังสั่นคลอนไม่ต่างจากเขา ติ๊ด... เสียงปลดล็อกประตูรั้วอัตโนมัติเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ ทำเอาคนที่นั่งจมอยู่ในความคิดสะดุ้งสุดตัว ธันวาดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณนักล่าที่ถูกกดไว้ทั้งคืนตื่นตัวขึ้นทันที ประตูรั้วเหล็กสีดำค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความเงียบสงัดของตีสามกว่าๆ ร่างระหงของหญิงสาวในชุดนอนผ้าฝ้ายแขนยาวสีครีมก้าวออกมา พร้อมกับแก้วกาแฟอุ่นกรุ่นในมือ เธอยังคงมัดผมลวกๆ เป็นมวยสูง ปล่อยปอยผมเคลีกรอบหน้าหวานที่ไร้เครื่องสำอางใดๆ แต่กลับสะกดสายตาเขาให้หยุดนิ่งได้สนิท รินชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อเห็นเงาสูงใหญ่ยืนขวางทางเข้าออก ร่างบางผถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตฉายแววตกใจระคนไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉย เย็นชา และเต็มไปด้วยกำแพงหนาเตอะตามสไตล์สาวปากแข็ง "คุณมาทำบ้าอะไรตรงนี้คะ คุณธันวา" น้ำเสียงหวานใสติดจะห้วนเล็กน้อยเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เธอกอดอกแน่น สายตาจ้องมองเขาด้วยความระแวดระวังราวกับกำลังเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกอันตราย "ผมไม่ได้ทำบ้าอะไรครับ... ผมแค่มารับผิดชอบคำพูดตัวเอง" ธันวาตอบเสียงนิ่ง ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด ขายยาวก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอทีละน้อยอย่างจงใจ บีบพื้นที่ส่วนตัวของเธอให้แคบลงเรื่อยๆ "ถอยไปเลยนะ คนบ้าอะไรมานั่งเฝ้าหน้าบ้านคนอื่นตอนตีสาม สมองวิศวกรของคุณมีปัญหาหรือไง ถึงไม่รู้ว่าเวลานี้เขาให้นอนหลับพักผ่อนกัน!" รินเชิดหน้าขึ้นเถียง ขยับถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสารั้วบ้านตัวเองโดยไม่รู้ตัว ความอุ่นจากแก้วกาแฟในมือช่วยระบายความประหม่าที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก "สมองผมปกติดีทุกอย่างครับริน..." ธันวายื่นมือหนาไปยันกับเสารั้วด้านข้าง กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นกายหอมสะอาดอ่อนๆ ปะทะเข้ากับจมูก ยิ่งทำให้หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะรัวอยู่แล้ว ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก "แต่หัวใจผมน่ะสิ มันไม่ยอมทำงานตามคำสั่งสมองเลยสักนิด ตั้งแต่คุณพูดประโยคท้าทายนั้นทิ้งไว้" รินหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธปนเขิน เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ "ใครท้าทายคุณไม่ทราบ! ฉันแค่บอกว่าให้กลับไปตั้งสติ แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ ต่างคนต่างนอน... คุณต่างหากที่ทำตัวเป็นโรคจิตตามตื้อ!" "ถ้าการมารอเจอหน้าคนที่ทำให้ผมนอนไม่หลับมันคือโรคจิต..." ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มใสไปเพียงนิดเดียว จนรินต้องหลับตาปี๋ด้วยความตื่นตระหนก "ผมก็ยอมเป็นโรคจิตคนนั้นแหละครับ" "คุณธันวา... อื้อ!" คำพูดต่อว่าที่เตรียมจะพ่นใส่หน้าถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มอย่างไร้การ The warning ใดๆ เป็นการจู่โจมที่รวดเร็ว ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ตลอดทั้งคืน รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียวที่ถือแก้วกาแฟเกือบจะหลุดร่วงลงพื้น โชคดีที่มือหนาอีกข้างของธันวาเอื้อมมาฉวยแก้วนั้นออกไปวางไว้บนกำแพงได้อย่างทันท่วงที ก่อนที่เขาจะใช้มือข้างเดิมรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง แรงต้านทานที่เคยมีมลายหายไปในอากาศ ราวกับน้ำแข็งที่โดนไฟลน ร่างกายของเธอบดเบียดเข้าหาอ้อมกอดแสนอบอุ่นนั้นตามสัญชาตญาณอย่างน่าอาย สัมผัสที่ทั้งดุดันและอ่อนโยนในเวลาเดียวกันทำให้สมองของรินขาวโพลน หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความเย็นชาที่สร้างขึ้นมาเป็นเกราะป้องกันพังทลายลงไม่เป็นท่า เธอพยายามจะทุบอกกว้างเพื่อประท้วง แต่ปลายนิ้วที่สัมผัสโดนกล้ามเนื้อแน่นกลับเปลี่ยนเป็นจิกกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ธันวาผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกريบจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อสีระเรื่อของเธอด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง รอยยิ้มแบบที่ทำให้เธอนึกอยากจะหยิกเนื้อเขาสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ "หายปากเก่งหรือยังครับคนเก่ง..." เขาเสียงพร่ากระซิบชิดริมใบหู ปลายจมูกคลอเคลียอยู่แถวซอกคอหอมกรุ่น ทำเอาสติของรินกระเจิดกระเจิงไปไกลลิบ "คุณมัน... คนฉวยโอกาสที่สุด..." รินหอบหายใจตัวโยน พยายามดันอกเขาให้ออกห่าง แต่แรงเธอน่ะหรือจะสู้แรงของวิศวกรหนุ่มที่ตอนนี้กำลังคลั่งรักขั้นสุดได้ "ก็บอกแล้วไง... ว่าคืนนี้คุณไม่รอดแน่" ธันวายิ้มกริ่ม ดวงตาประกายระยิบระยับท้าทาย ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเคมีกำลังพุ่งพล่านถึงขีดสุด เสียงกSะแอมไออย่างจงใจก็ดังขึ้นจากด้านหลังของธันวา พร้อมกับแสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือที่ส่องตรงมาที่พวกเขาทั้งคู่เต็มๆ "อุ๊ย... ขอโทษทีครับ รบกวนเวลาส่วนตัวหรือเปล่าพอดีผมแค่จะมาเอากุญแจรถที่ลืมไว้ในบ้านคุณริน... แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอ 'ฉากเด็ด' รอบดึกขนาดนี้" ธันวาชะงักกึก คิ้วหนากระตุกแรงด้วยความหงุดหงิดทันทีที่ได้ยินเสียงกวนประสาทนั้น เขากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างหัวเสียที่สุด รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อหันไปเห็นร่างสูงโปรดของ 'เมฆ' ยืนกอดอกพิงรถแท็กซี่อยู่ไม่ไกล พร้อมกับรอยยิ้มกวนโอ๊ยที่ส่งมาให้เพื่อนสนิทแบบไม่มีกั๊ก ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ แล้วมาลุ้นบทสรุปความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนหน้าด้วยกันนะคะ!