ปะทะคารมแบบคนฉลาด

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะประชุมกระจกใสเงาวับดังขึ้นเพียงเบาๆ แต่กลับทรงพลังพอที่จะดึงดูดสายตาของทุกคนในห้องให้หันมาขวับ รินยืนกอดอก ปลายคเชนทร์เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างไว้ตัว ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองผู้บริหารและทีมวิศวกรที่นั่งเรียงรายอยู่รอบโต๊ะยาว ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่หัวโต๊ะฝั่งตรงข้าม—ร่างสูงโปรดของธันวาที่กำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ ใบหน้าคมคายนั้นเรียบเฉย ไร้อารมณ์ ราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาเพื่อทดสอบความดันโลหิตของเธอโดยเฉพาะ "ดิฉันคิดว่าข้อมูลในหน้าสิบสี่ของรายงานฉบับนี้ มีความผิดพลาดเชิงตรรกะที่ค่อนข้างร้ายแรงค่ะคุณธันวา" น้ำเสียงหวานใสกังวานแต่เฉียบคมราคมมีดกรีดผ่านความเงียบงันในห้องประชุม รินจ้องมองคนตัวโตที่ยังคงตีหน้าตายใส่เธออย่างไม่สะทกสะทะ ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างเกียจคร้าน เขายื่นมือไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ ระหว่างนิ้วเรียวยาว "ผิดพลาดตรงไหนเหรอครับคุณที่ปรึกษา หรือว่าตัวเลขทางวิศวกรรมมันซับซ้อนเกินกว่าที่คุณจะใช้ทฤษฎีจิตวิทยาตื้นๆ มาทำความเข้าใจได้?" คำพูดเหน็บแนมที่เจือความเย่อหยหยิ่งเล็กๆ นั้นทำเอานักอ่านในใจของรินกรีดร้องด้วยความหมั่นไส้ แต่ภายนอกเธอกลับระบายยิ้มเย็นชาออกEมา เป็นรอยยิ้มแบบที่จิตวิทยาเรียกว่า Passive-Aggressive ชัดเจน "ทางวิศวกรรมอาจจะใช้ตัวเลขคำนวณความแข็ง ใช้นะคะ... แต่จิตวิทยาพฤติกรรมมนุษย์กำลังบอกดิฉันว่า คนที่พยายามสร้างกำแพงความเย็นชาหนาเตอะ ปิดกั้นทุกช่องทางการสื่อสารแบบที่คุณกำลังทำอยู่ มักจะมีปมลึกๆ กลัวว่าความผิดพลาดของตัวเองจะถูกเปิดเผยต่างหากล่ะคะ" รินสวนกลับทันควัน ไม่ปล่อยให้เขาได้ตั้งตัว จังหวะการพูดฉับไวและหนักแน่นในทุกพยางค์ เสียงกระแอมเบาๆ จากเมฆที่นั่งอยู่มุมห้องช่วยเบรกบรรยากาศตึงเครียดได้นิดหน่อย เพื่อนสนิทตัวแสบของพระเอกแอบยกมือขึ้นป้องปากเพื่อซ่อนรอยยิ้มเจ้าเลื้อ.ก *'หมาโบ้ตัวนี้... ดูท่าทางจะไม่ได้แค่หอนแล้วล่ะมั้งวะเพื่อน น่าจะโดนเขาจูงจมูกตั้งแต่ยังไม่เริ่มเกมด้วยซ้ำ!'* เมฆนึกค่อนขอดอยู่ในใจอย่างสนุกสนาน ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ปากกาในมือหยุดหมุน ดวงตาสนเท่ห์คมกริบกวาดมองรonนตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาของเขาไหววับชั่วเสี้ยววินาที—อาการแบบนี้ในทางจิตวิทยาเรียกว่า Cognitive Dissonance หรือภาวะความขัดแย้งทางความคิด เมื่อสิ่งที่เขาเจอไม่ตรงกับสมมติฐานที่ตั้งไว้ว่าผู้หญิงส่วนใหญ่จะยอมจำนนต่อความดุของเขา "ปากเก่งจังนะครับ" ธันวาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย วางศอกลงบนโต๊ะ ประสานมือเข้าหากัน สายตาคมกราบมองเธอด้วยความท้าทาย "แต่การใช้ปากเถียงในห้องประชุม มันไม่ได้ช่วยให้โครงสร้างตึกนี้มันแข็งแรงขึ้นหรอกนะ" "แล้วการกอดอกทำหน้าตายใส่คนอื่น มันช่วยให้อีโก้ของคุณสูงขึ้นจนมองเห็นทางแก้ปัญหาหรือยังคะ?" รินย้อนถามทันที ดวงตาสองคู่ประสานกันราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บอยู่ตรงกลาง โต๊ะประชุมตัวใหญ่กลายเป็นสังขเวทีขนาดย่อมที่ไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะตัดอากาศได้ แต่มันกลับเต็มไปด้วยเคมีแปลกประหลาดที่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกเหมือนกำลังนั่งดูซีรีส์โรแมนติกคอมเมดี้รสจัดจ้าน ธันวาขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันเชิดขึ้นเล็กน้อย อาการปากแข็งเริ่มทำงานเมื่อหัวใจดวงโตในอกข้างซ้ายมันดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจนั่น เขาเกลียดผู้หญิงที่รู้ทัน... แต่ให้ตายเถอะ เขากลัวใจตัวเองมากกว่าที่เริ่มรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์เหลือเกินตอนที่เถียงสู้ยิบตาแบบนี้ "โอเค งั้นเรามาพิสูจน์กันหน้างานเลยดีกว่าไหมครับ" ธันวาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดตัวที่ยืนอยู่หลังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกระดาษและสนอ่อนๆ ลอยแตะจมูกจนรินต้องเผลอกลั้นหายใจ ร่างสูงก้มลงกระซิบใกล้ใบหูจนเส้นผมของเธอไหวตามแรงลม น้ำเสียงทุ้มต่ำรunเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากเธอชนิดที่ว่าถ้าขยับอีกนิดเดียวปลายจมูกคงจะชนกัน "ถ้าทฤษฎีของคุณมันเจ๋งจริง... เย็นนี้ไปพิสูจน์กันต่อสองคนที่ไซต์งานนะ แล้วเราจะได้รู้กันว่าใครกันแน่ที่ต้องเป็นฝ่ายยอมจำนน" รินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบอย่างแรงด้วยความตกใจและหวั่นไหวในเสี้ยววินาที แต่ก่อนที่เธอจะได้อ้าปากตอกกลับอะไรออกไป เสียงประตูกระจกห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดผางเสียงดัง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือและรอยยิ้มพิฆาต "ขอโทษที่มาสายค่ะทุกคน... พอดีฉันพลาดรถติดนิดหน่อย แต่ดูเหมือนฉันจะพลาดฉากสำคัญไปสินะคะเนี่ย?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินไปด้วยกันนะคะ!