แชตเดือดกลางดึก

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในความมืดสลัวของห้องนอน สะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบกระทบกับใบหน้าบึ้งตึงของพิมพ์ตะวัน ที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงนอนนุ่มๆ สภาพหัวฟูเหมือนรังนกเพราะผ่านการขยี้ด้วยความหัวร้อนมาตลอดสิบนาทีเต็ม นิ้วเรียวเล็กกดแป้นพิมพ์รัวยิกๆ ส่งข้อความระบายความอึดอัดที่อัดแน่นอยู่ในอกลงไปในแชตส่วนตัวของใครบางคนอย่างไม่กลัวเกรง ฟ้าฝนข้างนอกอาจจะกำลังตกปรอยๆ แต่ไฟในอกของยัยผู้จัดอีเวนต์คนเก่งกำลังลุกโชนเป็นไฟบรรลัยกัลป์ ความหงุดหงิดจากการทำงานร่วมกับสถาปนิกหน้าตายอย่างกรณ์ในโปรเจกต์ล่าสุด ทำให้เธอนอนไม่หลับจนต้องระบายมันออกมาเป็นตัวหนังสือยาวเป็นพรืด *‘นี่คุณกรณ์! จะหยิ่งไปถึงไหนคะ? ส่งแบบแปลนเวทีมาแก้รอบที่สามแล้วนะยะ รู้ไหมว่าทีมงานเขาจะกราบตีนคุณอยู่แล้วเนี่ย! คนนะเว้ยไม่ใช่หุ่นยนต์ จะได้สั่งปุ๊บเสร็จปั๊บ... แล้วไอ้ท่าทางนิ่งๆ เชิดๆ ตอนประชุมบรีฟงานเมื่อเย็นคืออะไร จะสื่อว่าฉันโง่ว่างั้น? ฝากไว้ก่อนเถอะพ่อคุณสถาปนิกเทวดา หน้าตาดีซะเปล่าแต่ปากคอเราะร้ายเป็นบ้า!’* พิมพ์กดส่งข้อความยาวเหยียดนั้นไปด้วยความสะใจ พร้อมกับเบะปากคว่ำใส่หน้าจอหนึ่งทีเพื่อเป็นการหมั่นไส้ส่วนตัว เธอนั่งกอดอกรอคอยด้วยใจระทึก คาดว่าอีกฝ่ายคงจะเปิดอ่านและอาจจะมีพิมพ์สวนกลับมาแบบยาวเหยียดไม่แพ้กัน หรือไม่ก็คงโดนเธอรัวแชตด่าจนต้องนอนไม่หลับเหมือนกันแน่ๆ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นแทบจะทันทีที่ปลายนิ้วเธอละออกจากหน้าจอ พิมพ์สะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็วราวกับรอจังหวะนี้อยู่แล้ว แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ... กลับไม่ใช่ข้อความด่าทอ หรือแม้แต่ประโยคยาวๆ เพื่อแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น มันคือสติกเกอร์รูปแมวสีเทาหน้าตานิ่งสนิท ไร้อารมณ์ ดวงตากลมโตมองตรงมาข้างหน้าราวกับกำลังมองทะลุผ่านหน้าจอมาถึงตัวเธอ พร้อมกับข้อความแปะทับบนตัวแมวว่า *"ครับ?"* สั้นๆ ห้วนๆ แต่กวนประสาทถึงขีดสุด พิมพ์ตะวันอ้าปากค้าง ตาขวางทันที เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าว ความโกรธที่สุมอกอยู่แล้วยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีกร้อยเท่า เธอพิมพ์ตอบกลับไปแทบจะทันทีด้วยความเร็วแสง *‘ครับอะไรล่ะคะ! ส่งสติกเกอร์แบบนี้หมายความว่าไง อยากมีเรื่องใช่ไหมคุณสถาปนิก!’* ติ๊ง! สติกเกอร์ตัวเดิมเด้งกลับมาทันที... เป็นรูปแมวตัวเดิม เพิ่มเติมคือทำหน้าตายิ่งกว่าเดิม พร้อมข้อความกวนๆ ว่า *"พิมพ์ยาวขนาดนี้ กองบรรณาธิการนิตยสารไหนรับสมัครงานเหรอครับ?"* กรี๊ดดด! พิมพ์แทบจะกรี๊ดใส่หมอนให้รู้แล้วรู้รอด ผู้ชายอะไรกวนประสาทเป็นบ้า เย็นชาใส่กันตลอดเวลาในชีวิตจริง พออยู่ในโลกโซเชียลก็ยังจะมาทำตัวน่าหมั่นไส้ใส่เธออีก ร่างบางทิ้งตัวลงนอนดิ้นเร่าๆ บนเตียงด้วยความขัดใจ อยากจะวิ่งไปทุบโต๊ะทำงานของเขาจริงๆ ให้ตายเถอะ! ในขณะที่พิมพ์กำลังจะพิมพ์ข้อความยาวเหยียดเพื่อด่าทอเขาอีกรอบ หน้าจอโทรศัพท์ก็เปลี่ยนสถานะเป็น *'Khon Kao Ngen (กรณ์เอง)' กำลังพิมพ์...* พิมพ์ชะงัก นิ้วที่กำลังจะกดแป้นพิมพ์หยุดค้างกลางอากาศ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ความโกรธเมื่อครู่หายวับไปกับตา ถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าคนปากแข็งอย่างเขาจะพิมพ์อะไรตอบกลับมากันแน่ หน้าจอแสดงผลข้อความใหม่ขึ้นมาสั้นๆ... *‘พรุ่งนี้เช้า... เลี้ยงกาแฟไถ่โทษที่ทำให้คุณผู้จัดคนสวยนอนไม่หลับดีไหมครับ?’* พิมพ์ตะวันกะพริบตาปริบๆ จ้องมองข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา สมองประมวลผลไม่ทันกับความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของอีกฝ่าย เมื่อกี้ยังกวนประสาทเธออยู่เลย ทำไมอยู่ดีๆ ถึงมาหยอดคำหวานใส่กันแบบนี้ล่ะเนี่ย! ก่อนที่เธอจะได้คิดหาคำตอบ หัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งๆ ที่ห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ อย่างประหม่า พยายามจะพิมพ์ปฏิเสธกลับไปฟอร์มจัดใส่เขาเสียหน่อย แต่นิ้วเจ้ากรรมดันไม่ยอมทำตามคำสั่ง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่ที่ทำให้พิมพ์ถึงกับตาโตค้างเติ่งอยู่บนเตียง *‘ไม่ต้องปฏิเสธหรอกครับ... เพราะผมยืนอยู่หน้าห้องคุณแล้ว’* พิมพ์สะดุ้งเฮือก รีบดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างมองไปทางประตูกระจกบานเลื่อนที่เชื่อมต่อไปยังระเบียงห้องพัก เสียงเคาะกระจกเบาๆ สองสามครั้งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของยามวิกาล พร้อมกับเงาสูงโปร่งของร่างคุ้นเคยที่ยืนกอดอกพิงผนังระเบียง ส่งยิ้มมุมปากมาให้เธอผ่านกระจกใส... ในชุดเสื้อยืดสีดำสบายๆ แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิต ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาปูเสื่อรอฟังเสียงหัวใจและสงครามประสาทของยัยตัวแสบกับสถาปนิกหน้าตายนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!