บททดสอบแรกของอีเวนต์

“ปัง!” เสียงถีบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอก พร้อมกับกลอนประตูที่เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากการพังเข้ามาของผู้ไม่ได้รับเชิญ! พิมพ์ตะวันสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอเผลออุทานเสียงหลง มือเรียวคว้าแขนเสื้อของสถาปนิกหนุ่มหน้าตายโดยอัตโนมัติ ความกลัววิ่งพล่านไปทั่วร่างจนลืมฟอร์มปากแจ๋วไปเสียสนิท กรณ์ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบฉายแววเย็นชาขึ้นมาทันที เขาดึงร่างบางของพิมพ์ตะวันให้มาหลบอยู่ด้านหลังของเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับก้าวออกไปบังประตูห้องทำงานไว้ด้วยท่าทีนิ่งสงบแต่มั่นคง ราวกับกำแพงเหล็กที่พร้อมจะปกป้องคนขี้โวยวายจากภัยอันตรายตรงหน้า “ใครวะ!” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิดระคนสงสัย และในวินาทีที่บานประตูไม้สักถูกกระชากจนเปิดผางออกอย่างไร้ความปรานี ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบเฉียบก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่บึ้งตึงจนน่ากลัว เขากวาดสายตามองไปรอบห้องประชุมชั่วคราวด้วยแววตาดุดัน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของสถาปนิกหนุ่มและผู้จัดอีเวนต์สาวที่ยืนตัวติดกัน “ท่านประธาน!” มีน ดีไซเนอร์สาวร่วมทีมที่ยืนอยู่มุมห้องอุทานขึ้นด้วยความตกใจ พิมพ์ตะวันเบิกตากว้างเมื่อจำหน้าผู้มาเยือนได้ทันที ท่านประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ผู้เป็นเจ้าของโปรเจกต์นี้ และยังเป็นบิดาบังเกิดเกล้าของกรณ์เอง! บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบลงในพริบตา ความกดดันแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก “นี่มันเล่นขายของกันอยู่หรือไง ถึงได้ปิดห้องเงียบไม่ยอมให้ใครเข้าพบ แถมยังปล่อยให้เกิดเสียงโวยวายเล็ดลอดออกไปถึงข้างนอก!” เสียงทรงอำนาจเอ่ยตำหนิด้วยความไม่พอใจ สายตากราดมองไปยังโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยกระดาษสเกตช์และโมเดลจำลอง “คุณพ่อมีธุระอะไร ถึงได้ลงทุนพังประตูเข้ามาเองแบบนี้ครับ” กรณ์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม ความเย็นชาในน้ำเสียงนั้นไม่ใช่แค่การประชดประชัน แต่มีร่องรอยของความอึดอัดที่สะสมมานานซ่อนอยู่ “ฉันก็แค่จะมาดูว่า คนที่อวดดีประกาศกร้าวว่าจะพลิกโฉมงานอีเวนต์เปิดตัวโปรเจกต์นี้ให้เป็นที่กล่าวขาน จะทำได้อย่างที่ปากพูด หรือเป็นแค่พวกเด็กอมมือที่เก่งแต่สร้างภาระ!” ท่านประธานก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น สายตาคมปลาบจ้องมองไปยังกล่องกำมะหยี่สีดำที่ถูกคลุมด้วยผ้าแพรสีขาวผืนใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางห้อง พิมพ์ตะวันเม้มปากแน่น ความโกรธเริ่มเข้ามาแทนที่ความกลัว เธอก้าวออกมาจากด้านหลังของกรณ์ ยืดอกขึ้นสู้สายตาอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรี “พวกเราไม่ได้เล่นขายของนะคะท่านประธาน! ทุกอย่างที่พวกเรากำลังทำอยู่ พวกเราทุ่มเทแรงกายแรงใจและมันสมองอย่างเต็มที่ เพื่อให้งานออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด สมกับที่ทางบริษัทไว้วางใจค่ะ” กรณ์เหลือบมองหญิงสาวข้างกายแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขันในความใจกล้าบ้าบิ่นของเธอ ยัยนี่ไม่เคยกลัวใครหน้าไหนเลยจริงๆ แม้แต่ประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพล “มั่นใจนักนะแม่ผู้จัดอีเวนต์ปากแจ๋ว...” ท่านประธานหันมามองพิมพ์ตะวันด้วยแววตาสมเพชแกมท้าทาย “งั้นก็แสดงให้ฉันเห็นสิ ว่าไอ้สิ่งที่พวกเธอซ่อนไว้ใต้ผ้าคลุมนั่น มันมีค่าพอที่จะทำให้ฉันเปลี่ยนใจจากการยกเลิกโปรเจกต์นี้หรือไม่... เปิดมันซิ!” หัวใจของพิมพ์ตะวันเต้นระรัวราวกับกลองเพลิง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่คือบททดสอบแรกที่เดิมพันด้วยอนาคตของทีมงานทุกคน และที่สำคัญ... มันคือความฝันที่เธอและเขาช่วยกันสร้างมันขึ้นมาทีละเล็กทีละน้อย กรณ์หันมาสบตาเธอนิ่ง แววตาคู่คมที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น มือหนาเอื้อมมาสัมผัสหลังมือของเธอเบาๆ เป็นเชิิงให้กำลังใจ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในความหนาวเหน็บ ช่วยดึงความกล้าหาญทั้งหมดของพิมพ์ตะวันให้กลับคืนมา หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมุมผ้าแพรสีขาว พร้อมกับดึงมันออกอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นโมเดลจำลองโปรเจกต์ที่อยู่เบื้องล่าง! วูบ! แสงไฟนีออนดัดขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ภายในโมเดลสว่างวาบขึ้นมาในทันที เผยให้เห็นสถาปัตยกรรมผสมผสานระหว่างความทันสมัยและกลิ่นอายธรรมชาติได้อย่างลงตัวอย่างไร้ที่ติ ทุกรายละเอียดถูกจำลองขึ้นมาอย่างประณีตบรรจง ราวกับยกเมืองในฝันมาไว้บนโต๊ะทำงาน ตัวอาคารกระจกใสสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ตัดกับสวนหย่อมสีเขียวขจีและสตรีทอาร์ตสุดชิคที่ออกแบบมาเพื่อคนรุ่นใหม่โดยเฉพาะ เสียงสูดลมหายใจเข้าพร้อมกันของคนในห้องดังขึ้นอย่างลืมตัว แม้กระทั่งท่านประธานผู้เย่อหยิ่งยังต้องชะงักไป ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นความอลังการและไอเดียสุดบรรเจิดที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า มันไม่ใช่แค่โมเดลตึกธรรมดา แต่มันคือผลงานศิลปะที่มีชีวิตชีวาและสะท้อนจิตวิญญาณของคนทำงานรุ่นใหม่ออกมาได้อย่างชัดเจน “นี่มัน...” มีนอุทานออกมาด้วยความทึ่ง ดีไซเนอร์สาวถึงกับพูดไม่ออก เจตน์ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าห้องและแอบมองอยู่ตรงประตูชะوกหน้าเข้ามาดูด้วยความโล่งอก พร้อมกับทำท่าชูนิ้วโป้งให้กำลังใจเพื่อนสนิท พิมพ์ตะวันลอบยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจ เธอนำเสนอด้วยน้ำเสียงฉะฉานและมั่นใจ “นี่คือหัวใจของอีเวนต์ที่เราตั้งใจจะสื่อสารค่ะท่านประธาน พื้นที่แห่งนี้ไม่ได้มีไว้แค่ทำธุรกิจ แต่เป็นคอมมูนิตี้ที่เปิดกว้างสำหรับทุกคน และเรามั่นใจว่ามันจะเรียกเสียงฮือฮาจากสื่อมวลชนและผู้เข้าร่วมงานได้อย่างถล่มทลายแน่นอนค่ะ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทุกสายตาจับจ้องไปที่ท่านประธานเพื่อรอฟังคำตัดสิน ท่านประธานนิ่งเงียบไปนานราวกับกำลังประเมินคุณค่าของผลงานชิ้นนี้ในใจ รอยยิ้มพึงพอใจจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของกรณ์ เขารู้ดีว่าผลงานชิ้นนี้ไม่มีทางที่ใครจะปฏิเสธได้ลง “ฝีมือไม่เลว...” ท่านประธานเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย “สมกับที่แอบซุ่มทำกันมาหลายวัน แต่... อย่าเพิ่งตายใจไป เพราะอุปสรรคที่แท้จริงมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!” คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของพิมพ์ตะวันค้างเติ่ง เธอกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง “หมายความว่ายังไงคะท่านประธาน?” “พรุ่งนี้เช้า ทางบริษัทคู่แข่งสำคัญของเราเพิ่งจะประกาศเปิดตัวโปรเจกต์ในแนวคิดที่คล้ายคลึงกันออกมาตัดหน้า และพวกเขากำลังจะจัดงานแถลงข่าวในอีกสามวันข้างหน้า เร็วกว่ากำหนดการเดิมของพวกเราถึงหนึ่งสัปดาห์!” เพล้ง! ราวกับมีฟ้าผ่าลงกลางห้องประชุมจำลอง รอยยิ้มทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา พิมพ์ตะวันหันขวับไปมองหน้าสถาปนิกหนุ่มทันทีด้วยความตกใจสุดขีด กรณ์หน้าถอดสีเป็นครั้งแรก นัยน์ตาสีเข้มวับโรจน์ด้วยความโกรธกริ้วและเคร่งเครียด เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ในขณะที่ทุกคนกำลังเครียดจัด เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของกรณ์ก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน *Gorn: พิมพ์... ยกเลิกแผนเดิมทั้งหมดซะ พรุ่งนี้เราต้องรื้อโปรเจกต์นี้ทำใหม่ทั้งหมด... เพื่อให้ทันตัดหน้าพวกมัน* พิมพ์ตะวันก้มมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่สว่างวาบ หัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มอีกครั้ง เมื่อตระหนักได้ว่าศึกหนักที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ยัยปากแจ๋วกับสถาปนิกหน้าตายมาจนถึงตอนนี้นะคะ!