พื้นที่แคบกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ

“เดี๋ยวค่ะคุณกรณ์... หยุดก่อน!” น้ำเสียงของพิมพ์ตะวันขาดห้วงไปนิดเมื่อปลายนิ้วเรียวของเธอแตะเข้าที่หน้าจอสมาร์ทโฟนซึ่งสว่างวาบขึ้นมาบนโต๊ะทำงาน ภายในห้องเก็บแบบพิมพ์เขียวที่ทั้งแคบและอบอ้าว จังหวะหัวใจของเธอที่เมื่อกี้เต้นรัวระคนตื่นตระหนกจากเหตุการณ์เกือบจะเลยเถิดเมื่อครู่ กลับถูกกระชากให้หล่นวูbyข้อความไลน์จากบัญชีของ "มีน" ที่ปรากฏหราอยู่ตรงหน้า *“พี่กรณ์คะ... เรื่องที่เราคุยกันเมื่อคืน, พิมพ์เขายังไม่รู้ใช่ไหมคะว่าเราสองคนเคย...”* ภาพถ่ายคู่ของสถาปนิกหนุ่มมานิ่งกับดีไซเนอร์สาวรุ่นน้องแนบมาพร้อมกับประโยคกำกวมที่ตัดพ้อครึ่งๆ กลางๆ นั่นทำเอาสติของหญิงสาวที่กำลังจะเตลิดเปิดเปิงไปกับสัมผัสอุ่นๆ ของเขาเมื่อกี้ กลับมาพุ่งปรี๊ดด้วยความสงสัยแกมความหงุดหงิดทันที พิมพ์สูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดแล้วดันอกแกร่งของคนตัวสูงให้ออกห่างจากพื้นที่ส่วนตัวด้วยแรงทั้งหมดที่มี “เชิญค่ะคุณสถาปนิกผู้เพอร์เฟกต์ อ่านซะนะคะว่าแฟนคลับเบอร์หนึ่งเขาส่งอะไรมา” พิมพ์ส่งเสียงประชดประชันพร้อมกับเอี้ยวตัวหลบสายตาคมกริบที่มองลงมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว “แหม... อยู่ในห้องแคบๆ สองต่อสองกับฉัน แต่ใจคงลอยไปอยู่กับสาวเจ้าของแชตเมื่อคืนแล้วมั้งคะเนี่ย ปล่อยเลยค่ะ ฉันจะออกไปข้างนอก!” กรณ์ถอนหายใจเบาๆ สีหน้าเรียบเฉยตามสไตล์ของเขาไม่ได้แสดงพิรุธใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มขยับตัวถอยหลังให้พื้นที่กับเธออย่างง่ายดาย ผิดกับพิมพ์ที่พอเป็นอิสระแล้วกลับรู้สึกเคว้งคว้างอย่างไรชอบกล ใบหน้าหวานง้ำงอด้วยความหมั่นไส้ระคนน้อยใจลึกๆ ที่เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกอินขนาดนี้ “คิดอะไรอยู่ครับ พิมพ์” กรณ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบตามเคย แต่แววตาคู่นั้นกลับพราวระยับเหมือนกำลังสนุกที่เห็นเธอหัวฟัดหัวเหวี่ยง “ไม่ได้คิดอะไรค่ะ! แค่คิดว่าตัวเองโง่มากที่เกือบจะเคลิ้มไปกับมุกตื้นๆ ของผู้ชายเจ้าชู้เงียบอย่างคุณ!” พิมพ์สวนกลับทันควัน เสียงใสแจ๋วสะท้อนก้องไปทั่วห้องเก็บของแคบๆ ที่ตอนนี้บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธจางๆ “คุณจะมีอดีตอะไรกับน้องมีน หรือจะมีอนาคตร่วมกันจนสร้างตึกเสร็จทั้งเมือง ก็เรื่องของคุณสิคะ! มาทำท่าทีเหมือนสนใจฉันทำไม สนุกมากไหมคะที่ปั่นหัวคนอื่นเล่นเนี่ย!” “ผมยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ” กรณ์ยักไหล่ช้าๆ มือหนายกขึ้นกอดอกมองผู้จัดอีเวนต์สาวที่กำลังยืนกอดอกพองลมหายใจฟ่อเหมือนแมวโดนขโมยปลาทู “แล้วก็... เลิกมโนไปไกลว่าผมกำลังปั่นหัวคุณได้แล้วครับ เพราะความจริงคือ คุณต่างหากที่คิดไปเองเกือบทุกเรื่อง” “นี่คุณกรณ์!” พิมพ์ตาวาวโรจน์ กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ “ปากคอเราะร้ายแบบนี้ตั้งแต่เกิดหรือเพิ่งฝึกคะเนี่ย! เปิดแชตให้อ่านคาตาขนาดนี้ยังจะมาบอกว่าฉันมโนอีกเหรอคะ ผู้ชายหน้าตายอย่างคุณนี่มัน... ฮึ่ย!” ความอึดอัดในพื้นที่จำกัดประกอบกับความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่ต้นวัน ทำให้พิมพ์หมุนตัวเตรียมจะกระชากลูกบิดประตูห้องเก็บของให้เปิดออก แต่ทว่า... *แกร๊ก... กริ๊ก!* เสียงกลอนประตูด้านนอกถูกหมุนล็อกด้วยแม่กุญแจเหล็กจากฝั่งภายนอก พร้อมกับเสียงตะโกนแว้บเข้ามาเบาๆ ผ่านร่องประตูของเจตน์เพื่อนสนิทตัวแสบของเธอเอง *“โทษทีนะเพื่อน! พอดีก A/C ของตึกมันจะระเบิด เจ้าหน้าที่เขาบอกต้องล็อกซ่อมด่วน เดี๋ยวเคลียร์เสร็จจะรีบมาปล่อยคู่นี้ออกมานะจ๊ะ เลิฟๆ!”* “ไอ้เจตน์! ไอ้เพื่อนทรยศ! แกกลับมานี่นะเว้ย!” พิมพ์ร้องกรี๊ดลั่น ทุบประตูโป้งๆ จนมือแทบพัง พื้นที่แคบๆ ห้องนี้กลับกักขังพวกเธอไว้อีกรอบ แต่วราวุ่นวายใจคราวนี้กลับเพิ่มดีกรีความระอุขึ้นเป็นเท่าตัว เพราะตอนนี้ทั้งเธอและกรณ์ต้องติดแหง็กอยู่ด้วยกันตามลำพังอีกรอบในสถานการณ์ที่ชวนกระอักกระอ่วนกว่าเดิมหลายร้อยเท่า ห้องเก็บของขนาดไม่กี่ตารางเมตรอบอ้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อระบบระบายอากาศถูกตัดขาด ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงลมหายใจผ่อนเข้าออกของคนทั้งคู่ พิมพ์ยืนหันหลังให้ชายหนุ่ม พยายามตั้งสติสูดอากาศน้อยนิดเข้าไปในปอด ขณะที่กรณ์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เงียบๆ จนกระทั่งแผ่นหลังบางเฉียบของเธอเกือบจะแนบชิดกับอกแกร่งของเขาอีกครั้ง “ถอยไปเลยนะคะ...” พิมพ์เอ่ยเสียงเบาหวิว ความแข็งกร้าวเมื่อครู่เริ่มระเหิดหายไปเมื่อความใกล้ชิดเริ่มทำลายเกราะป้องกันของเธอทีละน้อย “อย่ามาเข้าใกล้ฉันนะ” “ถ้าผมบอกว่าไม่ถอยล่ะครับ?” เสียงทุ้มต่ำกระซิบอยู่ใกล้ใบหูจนเส้นขนอ่อนลุกชัน กรณ์โน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อให้เสียงของเขาลอดผ่านความเงียบไปถึงความรู้สึกของคนดื้อรั้น “เรื่องของมีน... คุณอยากรู้ความจริงไหมครับ ว่าเมื่อคืนเราคุยอะไรกัน” พิมพ์เม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอลังเลว่าจะหันไปฟังดีหรือจะทำเป็นปิดหูปิดตาเหมือนเด็กดื้อดี แต่ความอยากรู้และความน้อยใจที่สุมอกก็ทำให้เธอทนไม่ไหว “ใครอยากรู้กันคะ อยากเคลียร์กับใครก็เชิญเคลียร์ไปตามสบายสิ ฉันเป็นแค่... เป็นแค่อีเวนต์ออร์แกไนเซอร์ที่คุณจ้างมาคุมงานนะ!” “แต่คุณเป็นคนเดียว... ที่ผมอยากให้รู้ความจริง” กรณ์พูดเสียงเรียบแต่นัยน์ตากลับสะท้อนความจริงจังที่หาดูได้ยาก มือหนาเอื้อมมาแตะที่ไหล่บางเบาๆ เพื่อบังคับให้เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากันในแสงสลัวจากรอยต่อของประตู “มีนส่งรูปนั้นมา เพราะเมื่อคืนน้องเขามาปรึกษาผมเรื่องโปรเจกต์เก่าเมื่อปีก่อน...” กรณ์เว้นจังหวะ สายตาคมกواกาดสำรวจความรู้สึกบนใบหน้าหวานที่ฉายแววสับสน “โปรเจกต์ที่ทำให้ผมเกือบจะเลิกเป็นสถาปนิก... และเป็นโปรเจกต์เดียวกับที่คุณเคยส่งอีเมลไปต่อว่าผมอย่างเจ็บแสบในฐานะตัวแทนของลูกค้าเมื่อตอนนั้น” พิมพ์เบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ ข้อมูลชิ้นนี้ไม่เคยอยู่ในหัวเธอมาก่อน สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว—ผู้หญิงคนนั้นกับเขา... และปมในอดีตที่เธอเคยเป็นคนซัดคำวิจารณ์ใส่เขาอย่างไม่ยั้งมือผ่านตัวหนังสือเมื่อหลายปีก่อนเนี่ยนะ? “คุณ... หมายความว่ายังไงคะ” พิมพ์ถามเสียงสั่น ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความตกตะลึงและคำถามมากมายที่อัดแน่นอยู่ในอก “หมายความว่า... คนที่ผมตามหาเหตุผลในการกลับมาทำงานสถาปัตยกรรมอย่างเต็มตัว ไม่ใช่มีนหรอกครับ” กรณ์ก้มหน้าลงมามองสบตาเธอตรงๆ ในระยะประชิดที่ใกล้จนแทบจะไร้ช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจของพิมพ์เต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง “แต่เป็นคุณ... พิมพ์ตะวัน คนที่เคยด่าผมไว้เจ็บที่สุดในชีวิตต่างหาก” บรรยากาศในห้องแคบๆ อบอวลไปด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความหมาย ความรู้สึกนุ่มนวลอบอุ่นไหลซึมเข้ามาแทนที่ความขัดแย้ง พิมพ์พูดไม่ออก ได้แต่ยืนนิ่งค้าง ปล่อยให้สายตาคมปลาบของสถาปนิกหนุ่มดึงดูดเธอให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์ที่เขาตั้งใจซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชามาตลอด ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะละลายหัวใจทั้งสองดวงให้เป็นหนึ่งเดียว เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมในกระเป๋าเสื้อของกรณ์ก็แผดเสียงกริ่งเรียกเข้าดังสนั่นขึ้นทำลายความเงียบ พิมพ์สะดุ้งสุดตัวรีบถอยหลังกรูดออกจากวงแขนของเขาด้วยความเขินอายปนตกใจ กรณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจก่อนจะหยิบสมองกลขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อของ "เจตน์" โทรเข้ามาซ้ำ พร้อมกับข้อความไลน์เด้งขึ้นมาใหม่จากบุคคลที่สามที่ทำให้รอยยิ้มจางๆ บนมุมปากของสถาปนิกหนุ่มต้องสะดุดกึก—ไม่ใช่ข้อความจากมีน แต่เป็นข้อความด่วนจากโปรดิวเซอร์หนุ่มเพื่อนสนิทของเธอเองที่ส่งพิกัดพร้อมคำเตือนปริศนามาว่า: *"พี่กรณ์! รีบพาพิมพ์หนีออกจากตึกด่วน ตอนนี้... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนเก่าของพิมพ์กำลังเดินตรงไปที่ห้องเก็บของแล้วครับ!"* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและลุ้นไปกับเคมีคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!