ห้องลับใต้ห้องใต้ดิน

“วางหมายศาลนั่นลงเสียที... แล้วออกไปให้พ้นจากสายตาฉัน ธันวา” เสียงของรินรดาเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งที่เกาะตัวอยู่บนกระจกเงา ทว่าแววตาของเธอกลับวาวโรจน์ด้วยไฟแค้นที่ถูกจุดติดมาเนิ่นนาน เธอไม่ได้หันไปมองร่างสูงสง่าที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หรู สิ่งที่เธอสนใจคือรอยแยกเล็กๆ บนผนังไม้โอ๊กเก่าแก่ในห้องเก็บภาพเขียน ซึ่งเธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างมานานนับปี ธันวากำหมายศาลในมือแน่นจนกระดาษยับย่น ความสำนึกผิดที่เขาสั่งสมมาตลอดระยะเวลาที่ไร้เธอพังทลายลงในพริบตา เขารู้ดีว่าพยานปากเอกคนนั้นคือใคร—คนสนิทที่เขาไว้ใจที่สุด บัดนี้ได้กลายเป็นดาบที่พร้อมจะทิ่มแทงเขาจนจมดิน “ริน... ผมไม่คิดว่าคุณจะกล้าทำถึงขนาดนี้ กฎหมายไม่มีทางช่วยลบล้างอดีตของเราได้หรอกนะ” “อดีตของเรา?” รินรดาแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะที่เปราะบางแต่ทรงพลังจนเขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้า “ในโลกของธันวา มีแค่อดีตที่ตัวเองขีดเขียนขึ้นมาเพื่อขังคนอื่นไว้สินะคะ แต่น่าเสียดาย... ที่วันนี้ฉันไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นอดีต แต่มาเพื่อ ‘กรีด’ มันออกมาให้เห็นถึงไส้ใน” เธอกดนิ้วลงบนกลไกที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดรูปหญิงสาวไร้ใบหน้า เสียงกลไกเฟืองเหล็กเสียดสีกันดังสนั่นลั่นไปทั่วห้อง เสียงนั้นราวกับเสียงกระดูกที่ถูกหัก บานประตูไม้ที่เคยดูเรียบเนียนไปกับผนังเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นความมืดมิดที่พุ่งออกมาจากห้องลับใต้ห้องใต้ดิน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นของน้ำมันลินสีดที่ใช้ผสมสีวาดภาพโชยออกมาปะทะจมูก ธันวาหน้าถอดสี เขาพยายามจะก้าวเข้าไปขวาง แต่รินรดาเร็วกว่า เธอคว้าไฟฉายจากข้างเอวส่องเข้าไปในความมืดที่ก้นบึ้งของคฤหาสน์หลังนี้ “คุณซ่อนมันไว้ที่นี่สินะ... ธันวา” ภายในห้องลับนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยสมบัติล้ำค่าอย่างที่ใครคิด แต่มันคือ ‘สุสานแห่งความทรงจำ’ บนผนังเต็มไปด้วยภาพวาดของเธอ—ภาพที่เขาแอบวาดตอนที่เธอยังไม่รู้ตัว ภาพที่เธอกำลังร้องไห้ ภาพที่เธอหวาดกลัว และภาพที่เธอถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่เขาออกแบบขึ้นเอง สิ่งที่ทำให้น้ำตาของรินรดาไหลพรากไม่ใช่เพราะความโศกเศร้า แต่เป็นเพราะความขยะแขยงจนสุดขั้วหัวใจ เมื่อเธอเห็นสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ตัวกลาง นั่นคือสมุดบันทึกที่บันทึกช่วงเวลาที่เธอตั้งครรภ์... ช่วงเวลาที่เขาจงใจวางยาเพื่อให้เธอแท้งลูกเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวที่กลัวว่าเด็กจะมาแย่งความรักของเขาไป “คุณฆ่าลูกของเราด้วยมือของคุณเอง... และคุณก็เก็บภาพวาดของ ‘ความตาย’ นั้นไว้ดูต่างหน้าอย่างนั้นหรือคะ?” เสียงของเธอสั่นเครือ แต่มันกลับแฝงด้วยอำนาจที่ทำให้ธันวาต้องทรุดเข่าลงกับพื้น เขาสะอื้นไห้ ความเย่อหยิ่งทลายลงเหลือเพียงชายผู้พ่ายแพ้ “ผมแค่... ผมแค่กลัวว่าถ้าคุณมีลูก คุณจะหันไปรักเขามากกว่าผม ริน... ได้โปรด อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น ผมรักคุณจนผมเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้เลวร้ายขนาดนี้” “ความรักของคุณคือคุก” รินรดาเดินเข้าไปใกล้ กดปลายเท้าลงบนพื้นไม้ที่สั่นไหวของความลับที่ถูกเปิดเผย “แต่ตอนนี้ คุกของฉันพังทลายลงแล้ว ธันวา” เธอก้มลงหยิบเอกสารบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้บันทึกเล่มนั้น มันไม่ใช่เอกสารของสำนักงานทนายความ แต่มันเป็นผลตรวจสุขภาพล่าสุดที่ระบุชื่อของบุคคลที่สาม... บุคคลที่ธันวาไม่เคยรู้ว่ามีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ รินรดาคลี่ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก ยิ้มที่ดูสวยงามแต่น่าขนลุกที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในชีวิต เธอค่อยๆ กางเอกสารใบนั้นออกตรงหน้าเขา แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบจากปีศาจ “คุณคิดว่าพยานปากเอกคนนั้นคือใครกันแน่คะ? นอกจากคนสนิทที่คุณไว้ใจ... เขายังเป็นคนที่ฉัน ‘ฝาก’ ให้ดูแลสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของฉันมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา” มือของธันวาสั่นระริกขณะที่สายตาเลื่อนไปเห็นตัวอักษรบนหน้ากระดาษ—ใบรับรองการเกิดที่มีชื่อเด็กน้อยวัยห้าขวบปรากฏอยู่ พร้อมรูปถ่ายที่เขารู้สึกคุ้นตาจนหัวใจแทบหยุดเต้น นั่นไม่ใช่แค่เด็กที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน... แต่นั่นคือลูกที่เขาเชื่อมาตลอดว่าตายไปแล้วตั้งแต่ในท้อง “นี่มัน... นี่มันหมายความว่ายังไงกัน ริน! ลูกของเรา...” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับ ก่อนที่ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท—คนที่เขาไว้ใจให้ดูแลกิจการทั้งหมด—จะก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เหนือกว่า แล้วเอ่ยขึ้นว่า “คุณธันวาครับ... ถึงเวลาที่เจ้าของที่แท้จริง จะต้องรับผิดชอบต่อความสูญเสียทั้งหมดแล้วครับ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดมาถึงบทนี้กับกระจกเงาต้องสาปนะคะ