ศัตรูเก่าที่กลับมาเยือน

“ถ้าจะตรวจงานด้วยสายตาดูถูกแบบนั้น แนะนำให้กลับไปรื้อตำราเรียนวิศวะฯ พื้นฐานมาอ่านใหม่นะคะ คุณธันวา” เสียงหวานที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นกลางไซต์งาน กฤษฏ์กอดอกมองร่างสูงของชายหนุ่มในชุดลุยฝุ่นที่กำลังจดจ้องแบบแปลนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาคู่นั้นกลับนิ่งจนน่าหมั่นไส้ แต่ก่อนที่ธันวาจะได้เอ่ยปากโต้กลับ เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นคอนกรีตดัง ‘กึก... กึก...’ ก็เรียกให้สายตาทุกคู่ในบริเวณนั้นหันไปมอง “แหม... วิศวกรกับสถาปนิกเขารักกันปานจะกลืนกินแบบนี้ งานจะเดินไหมคะเนี่ย?” น้ำเสียงจิกกัดที่คุ้นเคยทำเอากฤษฏ์ชะงักไปชั่วครู่ ร่างระหงของ ‘รินดา’ สถาปนิกสาวที่เคยเป็นคู่ปรับเก่าสมัยแข่งโปรเจกต์ระดับประเทศก้าวเข้ามาในไซต์งานด้วยมาดมั่น เธอไม่ได้มามือเปล่า แต่ในมือมีม้วนกระดาษที่ดูเหมือนจะถูกนำมาเพื่อ ‘ชี้จุดบกพร่อง’ โดยเฉพาะ ธันวาที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกฤษฏ์เปลี่ยนสีหน้าทันที ความเฉยเมยที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความเย็นชาที่แผ่รังสีคุกคามจนคนรอบข้างสัมผัสได้ ร่างสูงขยับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บังร่างบางของกฤษฏ์ไว้มิดโดยอัตโนมัติ “ไซต์งานนี้ไม่มีที่ว่างให้คนนอกเข้ามาเพ่นพ่าน โดยเฉพาะคนที่ไร้มารยาท” ธันวากล่าวเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำมีความคมเหมือนใบมีดที่เชือดเฉือนอากาศ รินดาหัวเราะร่าเหมือนเรื่องที่ได้ยินเป็นเรื่องตลก “คนนอกเหรอคะ? แต่ฉันว่าฉันดูเป็นคน ‘ข้างใน’ มากกว่าสถาปนิกที่เพิ่งจะหัดทำโปรเจกต์ระดับนี้หรือเปล่านะ? จริงไหมคะคุณกฤษฏ์... หรือว่าช่วงนี้จะมัวแต่ยุ่งกับการฝึกงานวิศวะฯ จนลืมมาตรฐานฝีมือตัวเองไปหมดแล้ว?” กฤษฏ์เม้มปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมา แต่ก่อนที่เขาจะได้สวนกลับ ธันวากลับคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น แรงบีบที่สื่อถึงความคุ้มครองทำให้กฤษฏ์ใจเต้นผิดจังหวะ “ถ้ายังไม่อยากให้ฉันแจ้งฝ่ายรักษาความปลอดภัยให้เชิญคุณออกไป ก็กรุณาหุบปากแล้วไสหัวไปซะ” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำกดดัน “และอย่าได้เอามาตรฐานเน่าๆ ของคุณมาตัดสินงานของกฤษฏ์ เพราะเขาเก่งกว่าคุณในทุกด้าน... ตั้งแต่ฝีมือยันจิตใจ” รินดาหน้าถอดสี เธอไม่คิดว่าธันวาจะกล้าออกตัวปกป้องสถาปนิกปากดีคนนี้ขนาดนี้ บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านโครงเหล็ก กฤษฏ์ยืนอึ้งอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของวิศวกรหนุ่มที่เขามักจะด่าว่า ‘มึน’ อยู่เป็นประจำ ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ “ธัน... ปล่อยก่อน” กฤษฏ์กระซิบเบาๆ แต่ธันวาไม่ยอมปล่อย เขากลับดึงตัวกฤษฏ์ให้ขยับมาอยู่ข้างตัวมากขึ้นในลักษณะที่เหมือนโอบกอดโดยไม่ใช้มือ “โปรเจกต์นี้มีเจ้าของโปรเจกต์คือคุณพิมพ์ชนก และมีทีมงานที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดี” กฤษฏ์เอ่ยขึ้น คราวนี้เสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าทรงพลัง “ถ้าคุณรินดาอยากจะ ‘ติ’ งาน ก็เชิญไปทำเรื่องยื่นเอกสารตามระบบ อย่าทำตัวเป็นพวกไร้อารยธรรมเดินเข้าไซต์งานคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต เพราะมันทำให้สถาปนิกที่เขามีจรรยาบรรณเขาอับอายแทนค่ะ” รินดาขบกรามแน่น เธอส่งสายตาอาฆาตมาให้กฤษฏ์ก่อนจะหันไปจ้องธันวา “นายเปลี่ยนไปนะธันวา ไม่คิดเลยว่าคนอย่างนายจะยอมลดตัวมาปกป้องคนอวดดีแบบนี้ หวังว่าตอนที่โปรเจกต์นี้พังลง นายจะไม่เสียใจที่เอาชื่อเสียงตัวเองมาทิ้งไว้กับเขา!” เธอกระแทกเท้าเดินจากไป ทิ้งให้บรรยากาศในไซต์งานเต็มไปด้วยความตึงเครียด กฤษฏ์ถอนหายใจยาวก่อนจะสะบัดมือตัวเองออกจากธันวา “ใครใช้ให้คุณออกตัวแรงขนาดนั้น? ฉันจัดการเองได้” กฤษฏ์ว่าพรางหลบสายตาที่ร้อนแรงของอีกคน ธันวาไม่ได้ตอบในทันที เขามองสบตาคนตัวเล็กกว่าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะก้าวเข้าหาจนกฤษฏ์ต้องถอยหลังไปชนกับคานเหล็กด้านหลัง “จัดการได้... แต่ชอบให้ฉันจัดการให้มากกว่าไม่ใช่เหรอ?” ธันวาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ปลายจมูก กฤษฏ์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาของธันวาที่ไม่ได้มีความ ‘มึน’ เหลืออยู่เลย มีเพียงความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด “อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย” กฤษฏ์พยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด ทั้งที่หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “งั้นเหรอ?” ธันวายกยิ้มมุมปาก มือหนายกขึ้นแตะที่คางของกฤษฏ์ บังคับให้เชิดหน้าขึ้นรับสายตา “แต่ถ้าคนเมื่อกี้กลับมาอีกครั้ง ฉันก็ยังจะทำแบบเดิม... หรืออาจจะมากกว่าเดิม” จังหวะที่กฤษฏ์กำลังจะโต้กลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มที่คุ้นเคยจนน่าตกใจ “น่าสนุกจังเลยนะ... ดูเหมือนผมจะพลาดอะไรดีๆ ไปเยอะเลยใช่ไหม ธันวา?” ธันวาชะงักทันที เขาค่อยๆ หันไปมองบุคคลที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าไซต์งานด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและกดดันอย่างเห็นได้ชัด กฤษฏ์มองข้ามไหล่ของธันวาไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนยิ้มกว้าง แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับดูว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความนัยที่น่าขนลุก ขอบคุณรี้ดทุกคนที่ติดตามความสัมพันธ์ที่เริ่มจะเดือดขึ้นเรื่อยๆ ของกฤษฏ์กับธันวานะคะ พุดดิ้งคาราเมลจะรีบมาต่อในตอนถัดไปทันทีค่ะ!