มื้อค่ำใต้แสงนีออนร้านข้างทาง

"ถ้าคุณยังยืนเก๊กทำหน้ายักษ์ใส่ชามก๋วยเตี๋ยวอีกสามวิฯ ฉันจะเหมาเส้นบะหมี่ต้มยำพิเศษนี่เทราดหัวคุณจริงๆ ด้วยนะคะรุ่นพี่ธันวา" น้ำเสียงติดจะห้วนแต่เจือแววขบขันดังขึ้นท่ามกลางไอร้อนพวยพุ่งของร้านก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลาข้างทาง แสงไฟนีออนสีขาวอมม่วงจากป้ายร้านสาดกระทบลงบนใบหน้าคมคายที่บูดบึ้งยิ่งกว่าส้วมตันของวิศวกรโครงสร้างหน้านิ่ง กฤษฏ์ถอดหมวกกันน็อกแบบเต็มใบวางกระแทกลงบนโต๊ะพลาสติกสีแดงอย่างไม่แยแส ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอคำอนุญาต ธันวาปรายตามองร่างโปร่งที่วันนี้อยู่ในเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ กับกางเกงสแลคเข้ารูปที่เลอะฝุ่นปูนบางเบาจากไซต์งาน ปากหนายังคงเม้มแน่นเป็นเส้นตรงตามสไตล์คนฟอร์มจัด แต่หูสองข้างกลับขึ้นสีแดงเรื่อตัดกับผิวขาวจัดได้อย่างชัดเจน "ใครเก๊ก... ฉันแค่นั่งคิดเรื่องคานรับน้ำหนักของตึกเก่าคุณต่างหาก กฤษฏ์" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามทำตัวให้ดูน่าเกรงขามที่สุด ทั้งที่ความจริงในหัวเขากำลังตีรวนยุ่งเหยิงไปหมดตั้งแต่เห็นอีกฝ่ายเดินวนหาที่จอดรถอยู่หน้าร้านเมื่อสิบนาทีที่แล้ว "ค่ะ พ่อคนงานหลวงผู้เคร่งเครียด คานตึกน่ะมันไม่หนีไปไหนหรอกค่ะ แต่นี่มันเที่ยงคืนครึ่งแล้วนะคะวิศวกรผู้ประเสริฐ อยากกินข้าวหรืออยากกินฝุ่นซีเมนต์แถวไซส์งานมากกว่ากันคะถึงได้ทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบขนาดนี้" กฤษฏ์สวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมคน ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย มือเรียวคว้าตะเกียบขึ้นมาเคาะกับขอบชามกระเบื้องเคลือบเป็นจังหวะกวนประสาท สมกับฉายาสถาปนิกปากเก่งประจำสำนักงานที่ต่อให้เจอหน้างานโหดแค่ไหนก็ไม่เคยลดความพยศลงเลยสักนิด ป้าเจ้าของร้านเดินมาเสิร์ฟเส้นหมี่น้ำใสปะปนเสียงบ่นกระปอดกระแปดเรื่องเลิกงานดึกดื่น กลิ่นหอมของกระเทียมเจียวและน้ำซุปกระดูกหมูกรุ่นร้อนช่วยดึงบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวให้ผ่อนคลายลงอย่างประหลาด ธันวายอมหยิบตะเกียบขึ้นมาบ้าง ยอมรับในใจเงียบๆ ว่าต่อให้เขาอยากจะหนีหน้าสถาปนิกปากจัดคนนี้แค่ไหน แต่สุดท้ายเขาก็แพ้ให้กับความบังเอิญ... หรือความตั้งใจที่เขาแอบขับรถตามรถมอเตอร์ไซค์อีกฝ่ายมาห่างๆ ตั้งแต่ออกจากซอยไซต์งานกันแน่นะ "มองหน้าฉันแบบนี้ มีปัญหาเรื่องดีไซน์ผนังรับแรงอีกหรือไงคะ หรือว่าติดใจรสชาติก๋วยเตี๋ยวต้มยำร้านนี้จนอยากจะเซ็นสัญญาผูกขาดกินฟรีตลอดชีพ" กฤษฏ์เอ่ยแซะขณะคีบลูกชิ้นปลาเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจภาพลักษณ์สถาปนิกมือรางวัลแม้แต่น้อย "เปล่า... แค่คิดว่าคนปากจัดอย่างคุณ น่าจะเอาเวลาไปกินยาแก้ปวดหัวมากกว่ามานั่งกินเส้นหมี่น้ำใสตอนตีหนึ่ง" ธันวาตอบเสียงเรียบ แต่สายตาที่ทอดมองอีกฝ่ายกลับไม่ได้เรียบเฉยตามน้ำเสียงนั้น มันเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งหนาเตอะ กฤษฏ์ชะงักตะเกียบในมือที่กำลังจะคีบเส้นคำต่อไป ดวงตากลมโตไหววับขึ้นชั่วขณะเมื่อปะทะกับแววตาคู่คมที่มักจะมองมาที่เขาด้วยความดุเสมอ แต่ในยามค่ำคืนที่มีเพียงแสงนีออนกะพริบวิบวับแบบนี้ สายตานั้นกลับเปลี่ยนเป็นอบอุ่นจนน่าประหลาดใจ บรรยากาศรอบโต๊ะก๋วยเตี๋ยวข้างทางที่ควรจะจอแจและวุ่นวาย กลับเงียบงันลงราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงแค่คนสองคน "เป็นห่วงฉันเหรอคะ?" กฤษฏ์หรี่ตามองอย่างจับผิด มุมปากหยักยกยิ้มเจ้าเลễน "โอ๊ะ... หรือว่ากลัวฉันตายคาโต๊ะแล้วไม่มีใครเขียนแบบแปลนแก้ให้คุณกันแน่คะรุ่นพี่" "เพ้อเจ้อ" ธันวารีบเบนสายตาหนีไปมองรถราที่วิ่งผ่านไปมาบนถนนใหญ่ ใบหูที่แดงอยู่แล้วตอนนี้กลับยิ่งแดงลามไปถึงต้นคอหนา "ฉันแค่ไม่อยากมีปัญหาต้องไปเคลียร์กับผู้รับเหมาถ้าสถาปนิกประจำโปรเจกต์เกิดเป็นลมล้มพับคาไซต์งานต่างหาก" "ปากแข็งเป็นบ้าเลยนะคะ" กฤษฏ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะใสๆ นั้นทำเอาหัวใจของวิศวกรหนุ่มกระตุกวูบอย่างควบคุมไม่ได้ สถาปนิกหนุ่มวางตะเกียบลง ช้อนตาขึ้นมองคนตรงตรงด้วยแววตาที่จริงจังขึ้นกว่าเดิม "ขอบคุณนะคะ..." ธันวาขมวดคิ้วมุ่น "เรื่องอะไร?" "เรื่องเมื่อเย็นที่ไซต์งาน... ตอนที่คุณช่วยดึงฉันหลบเศษปูนที่ร่วงลงมาจากคานชั้นสาม" กฤษฏ์เอ่ยเสียงเบาลง ความซ่าในแววตาก่อนหน้านี้เจือจางลงเหลือเพียงความจริงใจ "ถ้าไม่ได้คุณป่านนี้ฉันคงหัวแตกไปแล้ว... ยอมรับเถอะค่ะว่าลึกๆ คุณก็ไม่ได้ใจร้ายอย่างที่ปากว่าหรอก" หัวใจของธันวากระตุกแรงขึ้นอีกสเต็ป ภาพเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อช่วงเย็นฉายซ้ำในหัว ภาพที่เขากระโจนเข้าไปคว้าเอวบางของอีกฝ่ายให้พ้นจากอันตรายจนตัวติดกันแนบแน่น สัมผัสอุ่นร้อนจากเอวสอบและกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่ติดจมูกมาจนถึงตอนนี้ทำเอาเขาสติหลุดไปพักใหญ่ ธันวาเม้มปากแน่น พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในอก "ฉันแค่ทำตามหน้าที่ความปลอดภัยของวิศวกรโครงสร้าง..." ธันวาตอบเสียงทุ้มต่ำ แสร้งทำเป็นตักน้ำซุปเข้าปากเพื่อหลบสายตาแพรวพราวคู่นั้น "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยกฤษฏ์" "ค่ะๆ พ่อคนหน้าที่เหนือสิ่งอื่นใด" กฤษฏ์แสร้งเบะปากหมั่นไส้ใส่ท่าทีฟอร์มจัดนั้น แต่ลึกๆ ในอกกลับรู้สึกอุ่นวาบแปลกๆ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวันราวกับถูกปัดเป่าหายไปจนหมดสิ้นด้วยบรรยากาศเรียบง่ายตรงหน้า และ... ด้วยสายตาของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทั้งค่านั่งเงียบกันไปครู่ใหญ่ ปล่อยให้เสียงรถราและเสียงแม่ค้าสับกระดูกหมูเป็นฉากหลัง ไดอะล็อกคมคายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่มีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย ธันวาแอบชำเลืองมองมือเรียวที่กำลังวางอยู่บนโต๊ะ เขากำลังชั่งใจว่าจะเอื้อมมือไปกุมรอยขีดข่วนเล็กๆ ที่หลังมืออีกฝ่ายจากอุบัติเหตุเมื่อเย็นดีหรือไม่ ความลังเลฉายชัดในแววตาของหนุ่มสายซึนที่ปกติไม่เคยกลัวอะไรในโลกใบนี้ ทว่า—ในจังหวะที่ปลายนิ้วของธันวากำลังจะขยับเข้าใกล้ขอบโต๊ะฝั่งตรงข้าม เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋ากางเกงของกฤษฏ์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูจางๆ นั้นลงทันที กฤษฏ์สะดุ้งเล็กน้อย รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนที่ดึงสีหน้าเรียบตึงขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า ธันวาชะงักมือค้างกลางอากาศ สายตาคมกริบมองปฏิกิริยาของคนตรงข้ามที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ความหงุดหงิดระลอกใหม่พุ่งขึ้นมาจุกอกเมื่อเห็นรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่กฤษฏ์ส่งให้หน้าจอโทรศัพท์ "ดึกป่านนี้... ใครโทรมา?" ธันวาเผลอหลุดปากถามด้วยน้ำเสียงห้วนจัดโดยไม่ทันยับยั้งชั่งใจ กฤษฏ์เงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มแปลกๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากก่อนจะกดรับสายแล้วกรอกเสียงพูดออกไปสั้นๆ "ค่ะคุณพิมพ์ชนก... มีเรื่องด่วนอะไรเกี่ยวกับแบบแปลนตึกเก่าเหรอคะ ถึงได้โทรมาเวลานี้?" ชื่อของ "พิมพ์ชนก" เจ้าของโปรเจกต์สาวเปรี้ยวคนสวยดังขึ้นท่ามกลางอากาศยามค่ำคืน ร่างสูงของวิศวกรหนุ่มชะงักกึก เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาทันทีด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง ธันวากำตะเกียบในมือแน่นจนแทบหัก ขณะที่กฤษฏ์กลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความลังเลระคนตกใจกับสิ่งที่ได้ยินจากปลายสาย! "อะไรนะคะ... ไฟไหม้ที่โกดังเก็บวัสดุเก่าข้างไซต์งานเหรอคะ?!" พุดดิ้งคาราเมลขอฝากตอนนี้ไว้ในใจรี้ดทุกคนด้วยนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อค่ะว่าเหตุการณ์ไฟไหม้กะทันหันครั้งนี้จะพลิกผันความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไปในทิศทางไหน!