เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ... หรือแค่หาเรื่อง

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นกระดาษไขเขียนแบบบนโต๊ะทำงานตัวยาวกำลังตีกันยุ่งเหยิง เช่นเดียวกับสมองของกฤษฏ์ในตอนนี้ ที่แทบอยากจะคว้าไม้บรรทัดทีทีสแควร์ฟาดใส่หัวตัวเองสักทีโทษฐานที่เผลอหลุดปากพูดชื่อไอ้คุณวิศวกรหน้าตายอย่างธันวาออกมาเป็นรอบที่สามของชั่วโมงนี้ "เดี๋ยวนะ... เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะคุณสถาปนิกปากแจ๋ว? พี่ธันวาคนนั้น... พี่ธันวาคนเดียวกับที่หน้าตาเหมือนอมยาสพิษตลอดเวลาคนนั้นเหรอ หรือว่ามีธันวาคนที่สองในรัศมีสเกลงานนี้ที่ฉันยังไม่รู้ข่าววงใน" เสียงลากยาวกวนประสาทของแทนคุณดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ดวงตาเรียวรีใต้กรอบแว่นใสฉายแววรู้ทันจนน่าหมั่นไส้ แถมยังจงใจเน้นเสียงคำว่า *'พี่ธันวา'* ซะชัดถ้อยชัดคำจนกฤษฏ์ต้องรีบตวัดสายตาคมกริบมองค้อนควับ "แกหูหนวกหรือสมองเสื่อมล่ะแทนคุณ ถึงต้องให้ทวนคำพูดเดิมซ้ำสองรอบ ฉันแค่จะบอกว่าโครงสร้างรับน้ำหนักตรงคานยื่นฝั่งทิศตะวันออกที่ไอ้... เอ๊ย ที่ *คุณธันวา* เขาคำนวณมา มันมีจุดที่ต้องปรับสเปกวัสดุนิดหน่อยเพื่อให้รับกับดีไซน์กระจกโค้งก็แค่นั้นเองน่า!" กฤษฏ์รีบแก้ตัวพัลวัน น้ำเสียงที่เคยฉะฉานเริ่มมีความติดขัดเล็กน้อยอย่างจับพิรุธได้ พลางแกล้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาใช้ดินสอ 2B ฝนลงบนกระดาษสเกลเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาเห่อ1บนใบหน้า "อ๋อเหรอ... แค่เรื่องงานเหรอจ๊ะพ่อคุณณณ" แทนคุณลากเสียงสูงปรี๊ดพลางทำมือประกอบไม้ประกอบมือแซวชนิดที่ว่าถ้าประกวดรางวัลสายชงยอดเยี่ยม เพื่อนสนิทตัวดีคนนี้คงกวาดเรียบทุกสถาบัน "แล้วทำไมตอนที่พูดชื่อเขา หน้าแกต้องแดงเป็นตูดลิงแบบนั้นด้วยล่ะคุณกฤต หรือว่ากระดาษไขแผ่นนี้มันสะท้อนแสงอินฟราเรดจนหน้าแกไหม้หื้ม?" "ปากแกนี่มันสมควรโดนเย็บด้วยลวดเย็บกระดาษเบอร์สิบจริงๆ นะแทน" กฤษฏ์เงยหน้าขึ้นมาแยกเขี้ยวใส่ทันที มือเรียวคว้าปากกาเคอร์ซิฟขว้างใส่เพื่อนรักแบบไม่ลังเล แต่คนโดนกลับหัวเราะร่วนรับได้อย่างสบายมือแถมยังปัดป้องแบบไม่สะเทือน "โอ๊ย อย่ามาทำกลบเกลื่อนน่ากฤต ฉันเป็นเพื่อนแกมานานกี่ปี ทำไมจะไม่รู้ว่าเวลาแกหงุดหงิดกลบเกลื่อนอาการเขิน มันคืออาการเดียวกับที่แกกำลังทำอยู่ตอนนี้เลย... ว่าแต่... ไปสนิทกันตอนไหนเนี่ย หื้ม? ปกติเห็นเจอกันทีไรกัดกันจนตึกแทบถล่ม แต่นี่อะไร สองสามวันมานี้ฉันได้ยินแกพูดประโยค 'ก็ไอ้พี่ธันวาเขาบอกมาแบบนี้' 'พี่ธันวาเขาว่าอย่างนั้น' นับได้สิบแปดรอบแล้วนะเว้ย!" คำพูดจี้ใจดำของเพื่อนสนิททำให้กฤษฏ์รู้สึกเหมือนถูกสปอตलाइटร้อยดวงส่องพุ่งตรงมาที่กลางหน้าผาก ชายหนุ่มเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองพยายามประมวลผลหาข้อแก้ตัวที่ฟังขึ้นที่สุดเพื่อปฏิเสธข้อกล่าวหาอันน่าอับอายนี้ แต่ไม่รู้ทำไม ภาพใบหน้าคมเข้ม ดวงตานิ่งสนิทที่มักจะมองมาด้วยแววตาดุๆ แต่แฝงความใส่ใจแบบเนียนๆ รวมถึงความอบอุ่นแปลกๆ ตอนที่อีกฝ่ายยอมยืนเถียงเรื่องแบบแปลนกับเขาจนดึกดื่นเมื่อคืนก่อน ถึงได้ผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ จนเผลอหลุดยิ้มมุมปากออกมาโดยไม่รู้ตัว ทว่า... รอยยิ้มนั้นกลับไม่รอดพ้นเรดาร์ของแทนคุณไปได้ "ฮั่นแน่! มีอมยิ้มด้วยวะแกรรร ยอมรับมาเถอะน่าว่าไม่ได้คิดแค่เรื่องงานโครงสร้างอย่างเดียว ยอมรับว่าแพ้ทางความซึนของวิศวกรหน้าดุคนนั้นมาล่ะสิ" แทนคุณเอี้ยวตัวเข้ามาใกล้กระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงล้อเลียนสุดขีด "พูดมากน่าแทนคุณ! ถ้าแกยังไม่หุบปากแล้วไสหัวไปตรวจหน้างานโซน B ฉันจะตัดงบค่ากาแฟแกสามเดือนรวด!" กฤษฏ์แกล้งตบโต๊ะเสียงดังขู่ฟอดเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวแปลกประหลาดในอก แม้ลึกๆ แล้ว เขาจะเถียงตัวเองไม่ได้เลยว่า... ที่แทนคุณพูดมา มันก็มีส่วนจริงอยู่ไม่น้อย ไอ้พี่ธันวาบ้าบอคนนั้น... มีอิทธิพลกับจังหวะการเต้นของหัวใจเขาเกินไปจริงๆ ในขณะที่กฤษฏ์กำลังเตรียมจะอ้าปากไล่เพื่อนสนิทให้ออกไปให้พ้นหน้าเพื่อยุติการโดนแซว ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนก็ดังขึ้นสามครั้งแบบไม่ทันตั้งตัว *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งกฤษฏ์และแทนคุณชะงักค้าง หันขวับไปมองที่หน้าประตูกระจกพร้อมกัน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีเข้มที่ถูกพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนแน่นตึงยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายติดจะเรียบตึงเป็นเอกลักษณ์ แต่ดวงตากลับกวาดมองเข้ามาในห้องสถาปนิกด้วยรังสีความกดดันบางอย่างที่ทำเอาอุณหภูมิห้องลดฮวบลงทันตาเห็น ธันวายืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มองที่แทนคุณเลยแม้แต่น้อย แต่กลับพุ่งตรงมาที่กฤษฏ์คนเดียวราวกับสัตวป่าที่กำลังจ้องเหยื่อ "คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ เสียงดังมาถึงข้างนอก... หรือว่ากำลังนินทาผมอยู่พอดี?" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นเอ่ยขึ้นลอยๆ แต่กลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของคนฟังจนกฤษฏ์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน ดินสอในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้นเมื่อสบเข้ากับประกายตาคู่คมที่ฉายแววรู้ทันอย่างชัดเจน... แทนที่จะเป็นแค่ความบังเอิญที่อีกฝ่ายเดินผ่านมา แต่วิทยาการทางจิตวิทยาบอกกฤษฏ์ทันทีเลยว่า... ไอ้พี่ธันวาต้องยืนฟังพวกเขาเถียงกันอยู่หน้าประตูนานพอสมควรแล้วแน่ๆ! พุดดิ้งคาราเมลขอฝากตอนนี้ไว้ในใจรี้ดทุกคนด้วยนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อค่ะว่าพี่ธันจะได้ยินคำพูดไหนไปบ้าง!