ความหึงแบบเนียนๆ

"ถ้าคุณกฤษฏ์ยังดื้อดึงจะมุดเข้าไปตรวจคานโซนนั้นทั้งที่เสี่ยงทรุดตัวอีกรอบ ฉันคงต้องขอย้ายให้คุณไปนั่งสงบสติอารมณ์ในห้องแอร์เย็นๆ ดีกว่านะคะ" เสียงหัวเราะคิกคักของพิมพ์ชนกไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดในไซต์งานรีโนเวตตึกเก่าผ่อนคลายลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันกลับทำให้อุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าประหลาด โดยเฉพาะเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของวิศวกรโครงสร้างหน้านิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางทางเดินแคบๆ ไว้พอดี กฤษฏ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายตามประสาคนไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แม้สภาพเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาจะเปรอะเปื้อนฝุ่นปูนและคราบเหงื่อจากการลุยงานร่วมชั่วโมง แต่ความปากเก่งและท่าทีเชิดรั้นก็ไม่เคยลดลงเลย "ขอบคุณที่เป็นห่วงครับคุณพิมพ์ แต่สถาปนิกอย่างผมแยกแยะออกว่าตรงไหนคือหน้างานจริง ตรงไหนคือฉากละครน้ำเน่า... และที่สำคัญ โครงสร้างตรงนั้นผมคำนวณมากับมือ มันไม่มีทางถล่มลงมาทับหัวใครหรอกครับ เว้นแต่ว่าจะมีคนเอาค้อนมาทุบเล่นแก้เซ็ง" ประโยคหลังกฤษฏ์จงใจปรายตามองไปยังวิศวกรหนุ่มที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ข้างๆ ธันวาไม่ได้ปริปากเถียงสักคำ แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นและดวงตาคมกริบที่หรี่ลงเล็กน้อย นั่นคือสัญญาณอันตรายระดับสิบที่คนสนิทอย่างเขารู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลัง "ฟิวส์ขาด" อยู่ข้างใน "พูดจาให้มันน้อยๆ หน่อยครับคุณกฤษฏ์" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และบาดลึกจนคนฟังอยากจะซัดหมัดใส่สักที "ถ้าความมั่นใจเกินร้อยของคุณมันแลกมากับการเอาชีวิตไปเสี่ยงในซากตึกผุๆ ผมเกรงว่าสำนักงานสถาปัตยกรรมของคุณจะได้หาคนใหม่มาแทนเร็วกว่ากำหนด" "อ้าว, คุณธันวาคะ ใจเย็นๆ ก่อนสิคะ!" พิมพ์ชนกรีบแทรกตัวเข้ามาประชิดวงสนทนา มือเรียวบางภายใต้ถุงมือผ้าเอื้อมไปแตะแขนเสื้อของวิศวกรหนุ่มเบาๆ อย่างสนิทสนมเกินความจำเป็น พร้อมส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างดีจากสาวสังคม "จริงๆ แล้วที่คุณกฤษฏ์พูดก็มีเหตุผลนะคะ พิมพ์ว่าเราควรรับฟังผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบบ้าง... แต่ถ้าคุณธันวากลัวว่าตึกจะมีปัญหาจริงๆ พิมพ์ยกให้คุณธันวาเป็นคนตัดสินใจเด็ดขาดเลยดีกว่าค่ะ เพราะพิมพ์เชื่อใจฝีมือคุณธันวาที่สุดแล้วล่ะค่ะ" สรรพนามและท่าทีออดอเซ้นท์ที่พิมพ์ชนกใช้กับธันวา ทำให้บรรยากาศในห้องโถงกว้างเงียบกริบลงทันตาเห็น แทนคุณที่ยืนแอบหลบมุมอยู่หลังเสาถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากกลั้นยิ้ม พร้อมกับส่งสายตาแซวระริกระรี่มาทางเพื่อนสนิท กฤษฏ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาววับขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ชวนให้หงุดหงิดจนอยากจะคว้าหมวกนิรภัยฟาดใส่เสาปูนสักที สถาปนิกหนุ่มกอดอกบ้าง เชิดหน้าขึ้นท้าทาย "อ๋อเหรอครับ? ถ้าเชื่อใจกันขนาดนั้น ให้คุณธันวามาอุ้มผมออกจากหน้างานเลยดีไหมล่ะครับ เผื่อเขาจะได้ตรวจเช็กความปลอดภัยอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุมสมใจคุณพิมพ์เขา" ประโยคประชดประชันที่พ่นออกมาด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ทำเอาธันวาหรี่ตามองนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามฟอร์มคนซึนที่เก่งแต่เก็บอาการ แต่ทว่า... ใบหูของวิศวกรหนุ่มกลับแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคออย่างปิดไม่มิด ธันวาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวกฤษฏ์อย่างรวดเร็ว ชนิดที่สถาปนิกปากเก่งยังไม่ทันได้ถอยหนี กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นฝุ่นปูนและน้ำหอมจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวของกฤษฏ์ไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป แต่เด็ดขาดพอที่จะดึงให้ร่างโปร่งถอยร่นออกมาจากเขตอันตรายได้ในคราวเดียว "ถ้าอยากเช็กความปลอดภัยนัก ก็กลับไปคุยกันให้รู้เรื่องที่ห้องพักคนงานโน่นครับ อย่ามาทำตัวเป็นภาระให้คนอื่นเขาต้องมาคอยตามเช็ดตามเช็ดอยู่แบบนี้" ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของกฤษฏ์อย่างมีความหมายซับซ้อนที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง พิมพ์ชนกกระพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันของวิศวกรหนุ่ม ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน "อุ๊ย... ดู seems like คุณธันวาจะห่วงคุณกฤษฏ์มากกว่าที่คิดนะคะเนี่ย กลัวตึกถล่มหรือกลัวคนข้างในเป็นอะไรกันแน่คะเนี่ย?" "ผมไม่ได้ห่วงใครทั้งนั้นครับ" ธันวาตอบเสียงแข็งทันควัน ปฏิเสธเสียงสูงกลบเกลื่อนความพิรุธ แต่กลับไม่ยอมปล่อยมือออกจากข้อมือของกฤษฏ์แม้แต่น้อย "ผมแค่ไม่อยากเสียเวลามาเขียนรายงานศพคนดื้อรั้นในไซต์งานของตัวเองก็เท่านั้น" กฤษฏ์สะบัดข้อมือออกจากการกุม ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มหยันแต่หัวใจกลับเต้นแรงผิดจังหวะจนน่ารำคาญ "ปากแข็งชะมัด... ใครกันแน่ที่เป็นภาระ คุณพิมพ์เขาก็แค่วิตกจริตไปตามประสาเจ้าของตึก ส่วนคุณ... ทำเป็นหวงก้าง เอ้ย หวงโครงสร้างไปได้" "ผมไม่ได้หวง!" ธันวากัดฟันกรอด เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดที่ถูกจับไต๋ได้คาหนังคาเขา ยิ่งเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าสวยจัดของสถาปนิกปากเก่ง เขากยิ่งอยากจะจับอีกฝ่ายมาฟาดก้นสั่งสอนให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดที่สายตาของพิมพ์ชนกและบรรดาคนงานที่กำลังมองมานี่แหละที่ทำให้ต้องรักษาระยะห่าง แทนคุณอาศัยจังหวะชุลมุนเดินเข้ามาตบบ่าธันวาเบื้องเบาแล้วหัวเราะร่วน "เอาน่าๆ คุณธันวา ใจเย็นๆ ก่อนครับ แดดร่มลมตกแล้วค่อยไปเคลียร์กันสองต่อสองดีกว่านะ ปล่อยให้คุณพิมพ์เขาตรวจงานตึกต่อเถอะ ส่วนไอ้กฤต... เดี๋ยวผมลากคอมันไปสงบสติอารมณ์เอง รับรองว่าไม่ไปซนที่ไหนอีกแน่นอน" พิมพ์ชนกยิ้มรับคำพูดของแทนคุณอย่างพอใจ "งั้นรบกวนคุณแทนคุณด้วยนะคะ พอดีพิมพ์มีเรื่องจะปรึกษาคุณธันวาเรื่องงบประมาณงวดหน้าพอดีเลยค่ะ เชิญทางนี้เลยนะคะคุณธันวา" หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับผายมือเชิญวิศวกรหนุ่มให้เดินตามตนไปยังห้องประชุมชั่วคราว ธันวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เต็มใจอย่างยิ่ง สายตาคมเหลือบมองกฤษฏ์แวบหนึ่งด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะจำใจสาวเท้าเดินตามพิมพ์ชนกไปอย่างเสียไม่ได้ กฤษฏ์ยืนมองตามแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป ความรู้สึกหงุดหงิดแปลกปลอมตีตื้นขึ้นมาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ เขาแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ พลางเตะก้อนกรวดบนพื้นระบายอารมณ์ "หึงล่ะสิยอมรับมาเถอะไอ้คุณสถาปนิก" แทนคุณกระซิบแซวข้างหู พลางยิ้มกรุ้มกริ่ม "หึงบ้าอะไรของแก! ฉันแค่รำคาญตาต่างหากเล่า!" กฤษฏ์แหวใส่เสียงเขียว ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความจำนนต่อหลักฐาน บรรยากาศในไซต์งานเริ่มเงียบสงบลงเมื่อคนงานแยกย้ายกันไปเคลียร์พื้นที่ กฤษฏ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหมุนตัวเดินเลี่ยงไปทางมุมตึกที่ค่อนข้างเงียบสงบเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ แต่ทว่า... ขณะที่เขากำลังก้าวเท้าผ่านประตูห้องเก็บอุปกรณ์เก่าที่ควรจะปิดตาย มือหนาคู่หนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากความมืด ลากตัวเขารวบเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแรงผลักที่ดันแผ่นหลังบางให้แนบชิดติดกับผนังปูนเย็นเฉียบ! กลิ่นโคלוןคุ้นเคยพร้อมกับไอร้อนจากร่างกายที่แผ่ซะจนเกือบหลอมละลายทำให้กฤษฏ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่ากระซิบติดริมหูจะดังขึ้นท่ามกลางความสลัว... "ปากเก่งนักนะ... เมื่อกี้อยากให้ผมอุ้มออกจากหน้างานไม่ใช่เหรอครับ? ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว อยากลองดูหน่อยไหมล่ะ?" พุดดิ้งคาราเมลขอฝากตอนนี้ไว้ในใจรี้ดทุกคนด้วยนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อค่ะว่าในห้องเก็บอุปกรณ์มืดทึบนี้ สถาปนิกปากเก่งจะหาทางเอาตัวรอดจากวิศวกรหนุ่มสายซึนที่ระเบิดความคลั่งรักออกมาเต็มพิกัดได้อย่างไร!