กาแฟแก้วนั้นที่ทำให้หงุดหงิด

"ถ้าจะกรุณาช่วยหุบยิ้มเยาะเย้ยนั่นลงสักนิด อาคารอนุรักษ์หลังนี้คงจะมีอายุยืนยาวขึ้นอีกโขนะคะคุณวิศวกร" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงด้วยคมมีดบาดลึกของพิมพ์ชนกดังขึ้นแทรกกลางความเงียบงันในห้องประชุมใหญ่ ทลายบรรยากาศตึงเครียดที่ถูกแช่แข็งไว้เมื่อครู่ให้ละลายลงทันที ดวงตากลมโตของกฤษฏ์ยังคงเบิกกว้างด้วยความตกใจ ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีครีมรีดเรียบถึงกับเผลอขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เมื่อเจ้าของร่างสูงโปรแกรมเมอร์โครงสร้างผู้ปรากฏตัวกะทันหันในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติอย่างธันวา เดินตรงดิ่งเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะประชุมราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่ ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้โผล่มาถูกจังหวะเสียจนกฤษฏ์นึกอยากจะปาแฟ้มแบบร่างสถาปัตยกรรมใส่หน้าหล่อเหลานั่นเสียจริง ๆ ธันวาปรายตามองเอกสารบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนมาหยุดอยู่ที่ใบเนียนใสของสถาปนิกหนุ่มปากเก่งที่กำลังยืนกอดอกเชิดหน้าท้าทายอยู่ตรงข้าม รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นไม่ได้บ่งบอกถึงความยินดีแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม "ผมไม่ได้ยิ้มเยาะครับ... ผมแค่อมยิ้มให้กับความพยายามของคุณสถาปนิก ที่ดูท่าทางจะเหน็ดเหนื่อยกับการอธิบายเรื่องโครงสร้างโบราณเสียเหลือเกิน จนเกือบจะลืมไปแล้วกระมังครับว่า 'เสาหลัก' ที่คุณกำลังพรีเซนต์อยู่นั้น มันรับน้ำหนักได้ไม่ถึงครึ่งของมาตรฐานที่กฎหมายกำหนดด้วยซ้ำ" ประโยคเรียบเรื่อยแต่น้ำเสียงกวนประสาทแบบนั้นทำเอากฤษฏ์คิ้วกระตุกยิก ๆ เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าวไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธล้วน ๆ ! ปากคอเราะร้ายไม่เคยเปลี่ยนเลยสินะ ไอ้คุณวิศวกรหน้าตายคนนี้! "อ๋อเหรอคะ? พอดีว่าดิฉันไม่ใช่คนประเภทที่สักแต่จะใช้สูตรคำนวณแข็งทื่อจนทำลายคุณค่าทางประวัติศาสตร์ของตึกไปเสียหมดเหมือนใครบางคนหรอกนะคะ ถ้าโครงสร้างมันเปราะบางนัก ทำไมคุณไม่ลองเอาสมองอันชาญฉลาดของคุณไปคิดวิธีเสริมคานแบบไม่ทำลายทัศนียภาพดูเล่าคะ หรือว่า... แค่นี้มันเกินขีดจำกัดความสามารถของคุณไปเสียแล้ว" กฤษฏ์ย้อนกลับทันควัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มพราวระยับด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย ไม่ยอมก้มหัวให้ท่าทีเย่อหยิ่งนั้นแม้แต่น้อย พิมพ์ชนกที่นั่งมองศึกย่อมๆ ระหว่างสถาปนิกกับวิศวกรหนุ่มถึงกับกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ หญิงสาวสาวเท้าถอยหลังไปเล็กน้อยเพื่อเปิดทางให้สองหนุ่มได้ปะทะคารมกันอย่างเต็มที่ ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวิบวับราวกับกำลังชมภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้รสแซ่บหน้าจอไอแมกซ์ "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." ธันวาพึมพำเบา ๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดูที่เจ้าตัวไม่มีทางยอมรับมันออกมาตรงๆ แน่นอน ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าเชิดรั้นของอีกฝ่ายตั้งแต่ปลายจมูกรั้นลงมาถึงริมฝีปากสีพีชที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ แทนคุณที่ยืนอยู่มุมห้องรีบยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นเสียงหัวเราะจนตัวสั่นระริกพร้อมกับสะกิดแขนพิมพ์ชนกเบาๆ ส่งสายตาประมาณว่า *'คู่นี้เขาจีบกันด้วยการแลกหมัดหรือเปล่าครับเนี่ย'* หลังจากใช้เวลาอีกเกือบชั่วโมงในการถกเถียงและปรับแก้แบบร่างกันแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน ในที่สุดการประชุมเครียดๆ ก็สิ้นสุดลงด้วยข้อตกลงที่น่าพอใจสำหรับทุกฝ่าย พิมพ์ชนกลุกขึ้นเดินนำออกไปจากห้องพร้อมกับแทนคุณ เพื่อปล่อยให้สองหนุ่มเคลียร์รายละเอียดส่วนสุดท้ายกันตามลำพัง ทันทีที่บานประตูห้องประชุมปิดสนิทลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมพื้นที่กว้างทันที กฤษฏ์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ร่างโปร่งทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หมุนอย่างหมดแรง ยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เพื่อบรรเทาอาการปวดหัวตุบๆ ที่เริ่มเล่นงานตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ แทบจะในเสี้ยววินาทีนั้นเอง กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มก็ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับแก้วกระดาษสีคลาสสิกที่ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าอย่างแรงจนกาแฟข้างในกระฉูดออกมาเล็กน้อย กฤษฏ์สะดุ้งเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหงุดหงิด "นี่คุณ! จะวางเบาๆ หน่อยไม่ได้หรือไง ซุ่มซ่ามเป็นเด็กไปได้..." "ผมไม่ได้ซุ่มซ่าม" ธันวายืนค้ำโต๊ะโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากกฤษฏ์ไม่ถึงคืบ จนสถาปนิกหนุ่มต้องเอนตัวหนีโดยสัญชาตญาณ ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นคาเฟインอ่อนๆ เป่ารดอยู่ข้างแก้ม "ผมตั้งใจ 'วางแรง' ต่างหาก เพื่อเตือนสติคนปากเก่งเมื่อกี้" กฤษฏ์หรี่ตามองแก้วกาแฟในมืออีกฝ่ายอย่างระแวง "อะไรของคุณ? อย่าบอกนะว่าเอากาแฟมาลอบสังผมด้วยสารพิษข้อหาเถียงคุณชนะในห้องประชุมเมื่อกี้" "คิดไปไกล..." ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเลื่อนแก้วกาแฟเข้ามาใกล้ตัวกฤษฏ์มากขึ้น "คาปูชิโน่เย็น หวานน้อย... สูตรพิเศษที่คุณน่าจะชอบ" ด้วยความสงสัยบวกกับความกระหายคาเฟอีนหลังจากใช้พลังงานสมองไปมหาศาล กฤษฏ์จึงตัดสินใจหยิบหลอดขึ้นมาดูดชิมอึกใหญ่โดยไม่ทันได้เอะใจกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของวิศวกรหนุ่มแม้แต่น้อย *แควด!* ทันทีที่รสสัมผัสแรกแตะลงบนปลายลิ้น กฤษฏ์ถึงกับเบิกตากว้าง สำลักพรวดออกมาแทบไม่ทัน! "แฮกๆ! นี่คุณ! อะไรเนี่ย!" สถาปนิกหนุ่มสำลักไอโขลกๆ ใบหน้าสวยเหเกร็งด้วยความตกใจ รสชาติของเครื่องดื่มในแก้วมันช่าง... ประหลาดล้ำลึกเกินกว่าจะหาคำมาบรรยาย มันไม่ใช่คาปูชิโน่หวานน้อยอย่างที่บอก แต่มันคือการผสมผสานกันระหว่างกาแฟดำรสชาติขมปี๋ปานกลืนยาขม ช็อตน้ำมะนาวเปรี้ยวเข็ดฟัน และเกลือที่เค็มจนปะแล่มในคอ! ธันวา đứngกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มสะใจ ดวงตาสีนิลพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "เป็นไงครับ? กาแฟสูตรพิเศษ 'เอาคืน' สำหรับคนปากจัดเมื่อกี้ ถูกใจไหมล่ะคุณสถาปนิก" "ไอ้... ไอ้คนนิสัยไม่ดี! คุณแกล้งผมเหรอเนี่ย!" กฤษฏ์หน้าดำคร่ำเครียด คว้ากระดาษทิชชูมาเช็ดปากปัดๆ พลางค้อนขวับใส่ร่างสูงด้วยความเคืองแค้น "คุณมันเด็กน้อยชะมัด! โตจนป่านนี้แล้วยังมาแกล้งเด็กประถมใส่กันอีกหรอกเหรอ!" "ผมไม่ได้แกล้งเด็กประถม..." ธันวาตอบเสียงนิ่ง ทว่าก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรวดเร็วจนกฤษฏ์หนีไม่พ้น ร่างสูงทิ้งน้ำหนักมือข้างหนึ่งลงบนพนักพิงเก้าอี้ กักตัวสถาปนิกหนุ่มไว้ในวงแขนอย่างแนบชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวโชยเข้าจมูกจนกฤษฏ์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบก้มลงมองริมฝีปากที่ยังคงเปื้อนคราบกาแฟรสประหลาดนั้นด้วยสายตาวาวโรจน์ ประกายความซึนปากร้ายในตอนแรกเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความลึกซึ้งบางอย่างที่ทำเอาหัวใจของคนถูกคุกคามเต้นรัวผิดจังหวะ "แต่ผมกำลัง 'จีบ' คนปากจัดแถวนี้ต่างหาก... รู้ตัวไว้ซะด้วย" สิ้นคำพูดนั้น ธันวาก็ก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน กฤษฏ์สมองขาวโพลน หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทว่าก่อนที่ริมฝีปากหยักนั้นจะทันได้ทำอะไรเกินเลย เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูฉับพลัน! กฤษฏ์รีบยกมือขึ้นดันอกแกร่งออกห่างแล้วก้มมองหน้าจอด้วยความตื่นตระหนก แต่ทว่า... เมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ บนหน้าจอที่เพิ่งเด้งขึ้นมาจากเบอร์แปลก ประโยคที่ปรากฏอยู่บนนั้นกลับทำให้สีหน้าของสถาปนิกหนุ่มถอดสีลงทันทีจนซีดเผือด *['ระวังตัวไว้ให้ดี... ของที่พวกแกกำลังรื้อถอน มันไม่ใช่แค่ตึกเก่าธรรมดา']* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทกำลังใจและคอมเมนต์แซ่บๆ ให้พุดดิ้งคาราเมลเสมอนะคะ!