ข่าวลือในออฟฟิศ

แฟ้มเอกสารสีกรมท่าในมือของกฤษฏ์แทบจะพับงอคามือ แรงบีบที่ปลายนิ้วสะท้อนความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ดวงตากลมโตตวัดมองผู้ชายตัวโตที่ถือวิสาสะผลักประตูกระจกห้องทำงานเข้ามาหน้าตาเฉย โดยไร้ซึ่งมารยาทในการเคาะขออนุญาตแม้แต่ปลายนิ้วก้อย "มึง... เข้ามาทำไมไม่เคาะประตูก่อนวะไอ้แทนคุณ!" คำพูดที่พรั่งพรูออกไปด้วยความหัวเสียถูกกลืนหายลงคอทันที เมื่อเงาสูงโปร่งที่ก้าวตามเข้ามาไม่ใช่เพื่อนสนิทสายป่วนอย่างที่สมองประมวลผลไว้ แต่เป็นร่างหนาของวิศวกรโครงสร้างหน้านิ่งที่พกพาออร่าความเย็นชามาเต็มพิกัด ธันวายืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาคมกริบกวาดมองเอกสารแบบแปลนบนโต๊ะก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับคนปากเก่งที่กำลังอ้าปากค้าง "ถ้าฉันเคาะ... ก็คงไม่ได้เห็นท่าทางร้อนรนจนหูแดงแบบนี้หรอกมั้ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเรียบเฉย แต่แฝงแววเย้าแหย่ที่ทำให้คนฟังรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งใบหน้า กฤษฏ์เม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเสียฟอร์มอย่างแรงที่ดันเผลอโวยวายใส่ผิดคน แถมคนๆ นั้นยังเป็นตาปีศาจหน้านิ่งที่ชอบฉวยโอกาสต้อนเขาให้จนมุมอยู่เรื่อย "นี่คุณ! เสียมารยาทมากนะ เข้าห้องคนอื่นไม่เคาะแถมยังมาพูดจาหาเรื่องอีก อยากโดนไม้บรรทัดT-Squareฟาดหัวสักทีไหมครับ... เอ๊ย! ไหมคะ!" กฤษฏ์เกือบหลุดปากพูดคำผู้ชายออกไปตามความเคยชิน ดีที่เบรกทันแล้วเปลี่ยนหางเสียงเป็นสุภาพแบบประชดประชันแทน ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นมาแวบหนึ่งทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูอันตรายต่อหัวใจคนมองเป็นบ้า "เปลี่ยนสรรพนามเก่งนี่... หรือกลัวฉันจะคิดว่าเราสนิทกันเกินไป?" "ใครสนิทกับคุณ ทุเรศ!" สถาปนิกหนุ่มกระแทกเสียงใส่ พร้อมกับปัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะให้พ้นทางเพื่อซ่อนรอยแดงที่ลามเลียจากลำคอขึ้นมาถึงใบหู "ถ้าไม่มีเรื่องงาน ก็เชิญออกไปจากห้องผมด้วยครับ... เอ๊ย! ห้องดิฉัน!" ให้ตายเถอะ! นี่เขาติดนิสัยพูดจาแปลกๆ มาจากไหนเนี่ย ถึงได้เผลอหลุดคำประหลาดต่อหน้าผู้ชายปากร้ายคนนี้บ่อยๆ ธันวาไม่ยอมขยับเขยื้อn แถมยังเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นแดดอ่อนๆ จากระเบียงลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนกฤษฏ์ต้องผถายตัวถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ จนสะโพมนิ่มชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน "ถอยไปเลยนะ!" กฤษฏ์ยกแฟ้มขึ้นกั้นกลางระหว่างอกแกร่งกับตัวเขาเอง "หึ..." ธันวาหัวנסในลำคอ ดวงตาคมก้มมองคนตัวเล็กกว่าที่พยายามทำตัวพยศใส่ "ช่วงนี้พนักงานข้างนอกเขาซุบซิบอะไรกันรู้ไหม..." กฤษฏ์ชะงัก หัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะ "ซุบซิบ... เรื่องอะไร?" "ก็เรื่องที่เราสองคน... ตัวติดกันยิ่งกว่าตังเม แถมพักหลังคุณยังเดินเข้าออกห้องวิศวกรบ่อยจนน่าสงสัย" ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับแก้วหู เสียงกระซิบพร่าต่ำดังขึ้นชิดริมฝีปาก "เขาเริ่มลือกันหนาหูแล้วนะ ว่าสถาปนิกปากจัดกับวิศวกรหน้าตาย... กำลังแอบคบกันอยู่" เพล้ง! เหมือนมีเสียงกระจกแตกดังขึ้นในหัว กฤษฏ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข่าวลือแบบนั้นมันหลุดรอดออกไปถึงหูคนอื่นได้ยังไง ทั้งที่พวกเขา2คนก็ระวังตัวกันสุดๆ แล้วนะ (ถึงแม้การกระทำบางอย่างจะเลยเถิดไปไกลลิบลิ่วก็เถอะ) "ใคร... ใครมันปล่อยข่าวบ้าๆ แบบนั้นวะ!" กฤษฏ์เสียงหลง หน้าตาตื่นตระหนกจนปิดไม่มิด "ก็ใครล่ะ..." ธันวาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต คล้ายจะค้นหาความจริงบางอย่างในนั้น น้ำเสียงที่เคยติดตลกกลับเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทีละน้อย "หรือว่า... ที่จริงแล้ว คุณก็ไม่ได้รังเกียจข่าวลือนี่สักเท่าไหร่?" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบลงทันตาเห็น เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยดังฮัมๆ กลับถูกกลบด้วยเสียงหัวใจของกฤษฏ์ที่เต้นโครมครามจนน่ากลัว สัมผัสอุ่นจากมือหนาที่เอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากออกให้อย่างเบามือ ยิ่งทำให้สถาปนิกหนุ่มแข็งค้างราวกับถูกสาป ระยะห่างระหว่างใบหน้าที่ลดลงเหลือเพียงคืบเดียว ทำให้กฤษฏ์แทบหยุดหายใจ กลิ่นอายความคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางซึนเดระของวิศวกรหนุ่มกำลังแผ่ขยายออกมารอบตัว จนเขาไม่อาจหลบหนีสายตาคู่นั้นไปไหนได้เลย ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ประตูกระจกก็ถูกผลักเปิดออกกว้างทันที พร้อมกับร่างบางเปรี้ยวเฉี่ยวของพิมพ์ชนกที่ก้าวฉับๆ เข้ามาพร้อมแฟ้มแบบแปลนชุดใหม่ "น้องกฤตคะ พอดีพี่มีเรื่องจะแก้... อุ๊ย!" พิมพ์ชนกเบรกเอี๊ยดอาร์ดจนเกือบหัวทิ่ม เมื่อเห็นภาพสถาปนิกหนุ่มคนเก่งกำลังถูกวิศวกรโครงสร้างตัวโตต้อนจนมุม ชิดขอบโต๊ะทำงานในระยะประชิดที่แทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน สายตาของเจ้าของโปรเจกต์สาวกวาดมองทั้งคู่สลับไปมาด้วยแววตาระยิบระยับ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทันที กฤษฏ์สะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกแกร่งของธันวาออกห่างอย่างแรงจนเกือบเซ หน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก ธันวาถอยหลังกลับไปยืนตั้งหลักด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ มีเพียงดวงตาคู่คมเท่านั้นที่ฉายแววเสียดายจางๆ พิมพ์ชนกยกมือขึ้นปิดปาก หัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "ตายจริง... พี่เข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย? หรือว่าข่าวลือที่เขาลือกันในออฟฟิศ... มันคือเรื่องจริงทั้งหมดเลย?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนลุ้นของเขาทั้งคู่นะคะ!