แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“ถ้าคุณเลือกจะเช็ดรอยเลือดบนพรมผืนนี้ด้วยน้ำยาทำความสะอาดราคาแพงที่ผสมน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดามัสก์ล่ะก็... ฉันแนะนำว่าคราวหน้าควรเลือกยี่ห้อที่ไม่มีส่วนผสมของสารฟอกขาวค่ะ เพราะมันจะทำให้สีของใยสังเคราะห์เพี้ยนไปจนเห็นได้ชัดว่า 'พยายาม' จะปกปิดอะไรบางอย่าง” เสียงเรียบเย็นประดุจใบมีดโกนกรีดผ่านความเงียบงันในสตูดิโอดีไซน์ รินรดายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวยาว นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดงามหยุดชะงักเหนือแบบร่างชุดราตรีสีดำสนิท เธอค่อยๆ วางดินสอลงบนโต๊ะก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก ร้อยตำรวจเอกปิ่นปักยืนตระหง่านอยู่ตรงมุมมืดของรันเวย์จำลอง แสงไฟฟลูออเรสเซนต์จากเพดานสะท้อนกับตราตำรวจที่ติดอยู่บนอกเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีเข้มของเธอ ดวงตาคมปลาบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังผ่าตัดศพเพื่อหาเนื้อร้าย แม้แต่ในที่มืดสลัว รัศมีของความดุดันและกลิ่นอายของกฎหมายที่ปิ่นปักแผ่ออกมาก็ยังกดทับบรรยากาศภายในห้องจนแทบหยุดหายใจ “คุณเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญนะคะ คุณปิ่นปัก” รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่พร้อมจะแช่แข็งคู่สนทนา “และถ้าจำไม่ผิด นี่คือพื้นที่ส่วนบุคคล ไม่ใช่สถานีตำรวจที่คุณจะเข้ามาเดินเพ่นพ่านได้ตามอำเภอใจ” ปิ่นปักกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา “ส่วนบุคคล? หรือ 'สถานที่เกิดเหตุ' กันแน่คะ คุณรินรดา? ที่นี่มีงานแฟชั่นโชว์ครั้งใหญ่ในอีกสองวันข้างหน้า แต่ดูเหมือนว่าดีไซน์เนอร์คนสำคัญจะดูวุ่นวายอยู่กับการจัดระเบียบ 'รอยเปื้อน' มากกว่าการเลือกเฉดสีผ้า” ปิ่นปักก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสาดกระทบใบหน้าของเธอให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้ว—ร่องรอยจากคดีเมื่อห้าปีก่อนที่ทำลายชีวิตคนคนหนึ่งไปและทิ้งบาดแผลไว้ในใจของพวกเธอทั้งคู่ เธอหยุดลงตรงหน้าพรมผืนใหญ่กลางห้อง รองเท้าบูทคอมแบทของเธอเหยียบลงบนจุดที่รินรดาเพิ่งจะทำความสะอาดไปเมื่อสิบนาทีก่อน “เลือดปริมาณขนาดนี้... ไม่ใช่แค่รอยบาดจากการตัดเย็บหรอกนะคะ” ปิ่นปักโน้มตัวลงต่ำ กลิ่นน้ำหอมของผู้ดีเก่าของรินรดาปะทะกับกลิ่นปืนและควันบุหรี่จางๆ ของตำรวจสาว “มันดูเหมือนเลือดของคนที่เพิ่งถูก... รีดเร้นชีวิตออกไปในจังหวะที่หัวใจยังเต้นแรง” รินรดาเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างพวกเธอลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของกันและกัน รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของปิ่นปัก ไม่มีร่องรอยของความกลัว มีเพียงความท้าทายที่จุดติดขึ้นมาเหมือนเปลวไฟในฤดูหนาว “ตำรวจมักจะชอบจินตนาการไปเองเสมอสินะคะ” รินรดาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของอีกฝ่าย เสียงของเธอแผ่วเบาหากแต่เฉียบคม “คุณกำลังมองหาความยุติธรรม หรือแค่กำลังมองหาข้ออ้างที่จะได้กลับเข้ามาในชีวิตของฉันกันแน่?” ปิ่นปักชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ ที่เต็มไปด้วยความขมปร่า เธอหยิบถุงมือยางสีขาวขึ้นมาสวมอย่างช้าๆ บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งขึ้นเมื่อปิ่นปักหยิบเครื่องตรวจสารเคมีแบบพกพาขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ “ฉันมาเพื่อหาความจริงค่ะ... ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ของเรา มันจบลงไปพร้อมกับเลือดกองสุดท้ายบนพื้นเมื่อห้าปีก่อนแล้ว” ปิ่นปักกดเครื่องตรวจสารลงบนพรม เครื่องส่งเสียง ‘ปี๊บ’ สั้นๆ และเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที ปิ่นปักเงยหน้าขึ้น สบตากับดีไซน์เนอร์สาว “ดูสิคะ ผลตรวจมันไม่โกหก แต่น่าเสียดายที่คนเรามักจะโกหกตัวเองได้เก่งกว่าเครื่องจักรเสมอ” รินรดาถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาของเธอไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมานิ่งสนิท เธอรู้ดีว่าเกมนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของกฎหมาย แต่เป็นเกมชิงไหวชิงพริบที่คนหนึ่งต้องการปกปิดบาดแผลในอดีต ส่วนอีกคนต้องการขุดมันขึ้นมาเพื่อพิพากษา “งั้นก็เชิญค้นหาให้พอใจนะคะ” รินรดาผายมือไปยังสตูดิโอที่เต็มไปด้วยหุ่นโชว์เสื้อผ้า “แต่อย่าลืมว่าบนรันเวย์นี้... บางครั้งเหยื่อก็อาจจะเป็นคนถือมีดเสียเอง” ปิ่นปักไม่ตอบ เธอหยิบมีดพกออกมาแล้วกรีดไปตามตะเข็บของพรมผืนนั้นอย่างใจเย็น รอยขาดที่ถูกกรีดเปิดออกเผยให้เห็นบางสิ่งที่อยู่ภายใต้ผ้าปูพื้น—มันไม่ใช่แค่คราบเลือด แต่มันคือเส้นด้ายสีแดงสดที่ร้อยเรียงกันเป็นสัญลักษณ์บางอย่างที่คุ้นตา ทั้งสองคนยืนนิ่งค้างไปในทันที ปิ่นปักขมวดคิ้ว มือของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อหยิบเอาวัตถุที่ซ่อนอยู่ออกมา—มันคือเข็มกลัดรูปกุหลาบสีเลือดที่หายไปจากคดีฆาตกรรมเมื่อห้าปีที่แล้ว และรินรดาก็จำได้แม่นว่าของชิ้นนี้... มันควรจะถูกฝังอยู่กับศพของนางแบบสาวที่ตายไปในคืนนั้น! “คุณบอกว่าคุณเพิ่งย้ายเข้ามาทำสตูดิโอนี้เมื่อสองเดือนก่อน... แล้วเข็มกลัดชิ้นนี้ไปทำอะไรอยู่ใต้พรมที่คุณยืนเหยียบมาตลอดล่ะคะ... รินรดา?” สการ์เล็ตโรสหวังว่าเหตุการณ์ในครั้งนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับรอยเลือดที่ไม่มีวันจางหายนะคะ