ม่านรันเวย์ที่ดับแสง

“คุณกำลังทำลายผลงานชิ้นเอกของตัวเอง หรือคุณกำลังทำลายอนาคตของใครบางคนอยู่กันแน่คะ คุณรินรดา?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยกระแสกดดันดังขึ้นจากเงามืดหลังฉากกั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นในจังหวะที่มั่นคงก้าวผ่านความมืดมิดเข้ามา รินรดานิ่งงัน มือที่กำลังจัดระเบียบชายผ้าไหมสีเลือดนกบนหุ่นโชว์หยุดชะงักลงเพียงชั่ววินาที ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูขัดกับบรรยากาศวุ่นวายหลังเวทีแฟชั่นโชว์ระดับประเทศ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนไปกับกลิ่นสเปรย์ฉีดผมและเหงื่อของผู้คนที่สับสนวุ่นวาย เธอคลี่ยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มแบบที่เธอใช้รับมือกับสื่อมวลชนมานับไม่ถ้วน—ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คำถามน่าสนใจค่ะ ร้อยตำรวจเอกปิ่นปัก แต่ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อวิจารณ์งานศิลปะ ฉันเกรงว่าเวลาสามสิบนาทีก่อนโชว์เริ่มไม่ใช่ช่วงเวลาที่เหมาะสมเท่าไหร่นัก” ปิ่นปักหยุดยืนห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว นัยน์ตาเรียวคมกริบกวาดมองชุดเดรสราตรีที่รินรดาเพิ่งออกแบบเสร็จหมาดๆ มันสวยงาม งดงามจนน่าขนลุก ราวกับจะล่อลวงให้ใครสักคนยอมตายเพื่อสวมใส่มัน “ถ้างานศิลปะมันต้องแลกมาด้วยชีวิตใครบางคน ฉันว่ามันคุ้มค่าที่จะเสียเวลาวิจารณ์นะคะ” ปิ่นปักหยิบซองบุหรี่ขึ้นมาแต่ไม่ได้จุด มันเป็นเพียงกลวิธีในการข่มขวัญ “เมื่อครู่ฉันเห็น ‘มีนา’ เดินเข้าไปในห้องแต่งตัวส่วนตัวของคุณ... และเธอยังไม่ได้กลับออกมา” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ แต่ใบหน้าของเธอยังคงนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหินอ่อน “มีนาเป็นนางแบบมืออาชีพค่ะ เธอคงกำลังเตรียมตัวอยู่หลังม่าน อีกอย่าง... คุณกำลังพูดเหมือนฉันเป็นฆาตกรต่อเนื่องในนิยายน้ำเน่าไปได้นะคะ ผู้กอง” “บางทีชีวิตจริงมันก็อาจจะหักมุมยิ่งกว่านิยายที่คุณพยายามเขียนขึ้นมาบนผืนผ้าพวกนี้ก็ได้” ปิ่นปักขยับตัวเข้าใกล้ เธอกดเสียงต่ำลงจนแทบจะกระซิบ “คนอย่างคุณ ‘รินรดา’... เก่งกาจ รุ่มรวย และไร้ที่ติ แต่ความไร้ที่ตินั่นแหละที่น่าสงสัยที่สุด” ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้โต้ตอบ เสียงเพลงประกอบแฟชั่นโชว์ที่เริ่มดังกระหึ่มขึ้นจากโถงใหญ่ก็ขัดจังหวะการปะทะฝีปาก ทั้งสองหันไปมองม่านผ้ากำมะหยี่สีดำที่กั้นระหว่างหลังเวทีกับรันเวย์ ไฟสปอร์ตไลท์เริ่มสาดส่องสลับสีเป็นจังหวะเร้าใจ จังหวะเดียวกันนั้นเอง ช่างแต่งหน้าคนหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาพวกเขา “คุณรินคะ! มีนา... มีนาไม่ตอบรับเลยค่ะ ประตูห้องล็อกอยู่ แถมมีกลิ่น... กลิ่นแปลกๆ ออกมาจากในนั้น!” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอขยับตัวเดินไปยังห้องแต่งตัวนั้นโดยอัตโนมัติ โดยมีปิ่นปักเดินตามหลังมาติดๆ ราวกับเงาตามตัวที่ไม่มีวันสลัดหลุด ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี บรรยากาศภายในห้องที่ควรจะอบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องสำอางกลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ที่รินรดาจำได้แม่นยำยิ่งกว่ากลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของตัวเอง บนเก้าอี้แต่งหน้าตัวหรู... มีนากำลังนั่งอยู่ ร่างของนางแบบสาวผู้งดงามที่สุดในค่ำคืนนี้ไม่ได้อยู่ในสภาพเตรียมตัวขึ้นเดินรันเวย์ ชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงที่รินรดาบรรจงออกแบบอย่างประณีตบัดนี้ถูกอาบย้อมด้วยสีแดงสดที่เข้มกว่าเดิม สายรัดคอร์เซ็ตถูกดึงรัดแน่นจนเห็นรอยช้ำบนลำคอระหง ดวงตาที่เคยเป็นประกายในแสงไฟกลับว่างเปล่าและจ้องมองตรงมาที่รินรดาอย่างเลื่อนลอย “พระเจ้า...” เสียงของช่างแต่งหน้าขาดหายไปในลำคอ ปิ่นปักก้าวเข้ามาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เธอแตะที่ชีพจรของมีนาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะหันมาสบตารินรดา สายตาของตำรวจสาวที่เคยเยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและคำถามที่คาดคั้น “เธอเพิ่งตายได้ไม่เกินห้านาที” ปิ่นปักเอ่ยด้วยเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย “และชุดที่เธอสวม... มันเพิ่งถูกปรับแก้ใหม่ด้วยฝีมือของคุณ เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว” รินรดามองดูผลงานของตัวเองที่บัดนี้กลายเป็นฉากฆาตกรรม เธอไม่ได้สั่นกลัว แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือความรู้สึกที่พุ่งพล่านอยู่ในอก—ความรู้สึกที่ว่าอดีตที่เธอเคยพยายามฝังกลบ กำลังตื่นขึ้นมาทวงถามความรับผิดชอบ “ไม่ใช่ฉัน...” รินรดาพึมพำ แต่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนตักของร่างไร้วิญญาณ มันคือเข็มกลัดรูปกุหลาบสีดำ... สัญลักษณ์เดียวกับที่เธอมักจะใช้ประดับชุดสำคัญในคอลเลกชัน ‘ความผิดบาป’ เมื่อสิบปีก่อน แต่ปัญหาก็คือ เข็มกลัดชิ้นนั้นควรจะถูกฝังอยู่ใต้ก้นบึ้งของแม่น้ำเจ้าพระยาไปนานแล้ว ปิ่นปักก้มลงหยิบเข็มกลัดนั้นขึ้นมาด้วยถุงมือพลาสติก ก่อนจะหันมามองหน้าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาจนถึงขั้วหัวใจ “เข็มกลัดอันนี้... ปรากฏในคดีฆาตกรรมครั้งล่าสุดเมื่อสิบปีก่อนที่คุณเป็นผู้ต้องสงสัย แต่ดันหลุดรอดไปได้เพราะหลักฐานไม่เพียงพอ รินรดา... บอกฉันทีสิคะ ว่าของสิ่งนี้มาอยู่บนตักนางแบบของคุณได้ยังไง หรือว่าโชว์ในคืนนี้... จริงๆ แล้วเป็นพิธีไถ่บาปที่คุณจัดเตรียมไว้เพื่อใครกันแน่?” ท่ามกลางเสียงดนตรีที่เร้าจังหวะบนรันเวย์ด้านนอก เสียงปรบมือของผู้ชมที่เริ่มดังขึ้นเพราะรอคอยโชว์ รินรดาเหลือบไปเห็นรอยเลือดเป็นทางยาวที่ลากผ่านพรมเข้าไปยังตู้เสื้อผ้าไม้โอ๊คในมุมห้อง—ตู้ที่ควรจะว่างเปล่า แต่บัดนี้กลับมีเสียงเคาะเบาๆ ดังออกมาจากด้านใน เหมือนใครบางคน... หรือบางสิ่งที่ยังมีชีวิตอยู่ กำลังพยายามจะหนีออกมาจากนรกขุมนี้ สการ์เล็ตโรสหวังว่าการเริ่มต้นในครั้งนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ