คนใหม่ในกระจก

"ถ้าฉันก้าวเข้าไป... คุณจะกลายเป็นเงาของฉัน หรือฉันจะกลายเป็นเงาของคุณคะ ดร.อคิน?" รินถามขึ้นขณะที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงบนพื้นผิวกระจกบานโบราณในห้องทำงานที่เงียบสงัด เสียงของเธอราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยความสั่นไหวที่พยายามกดทับไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ ดร.อคินที่ยืนอยู่มุมมืดของห้องขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย แสงสลัวจากหลอดไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ สะท้อนผ่านเลนส์จนมองไม่เห็นแววตาที่แท้จริงของเขา "นิยามของคำว่า 'ตัวจริง' มันก็แค่กรอบทางชีวภาพที่เปราะบางนะริน" ดร.อคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กน้อย "เราทุกคนต่างเป็นเพียงเงาที่รอวันตกกระทบลงบนพื้นผิวที่เหมาะสม การที่คุณมาถึงจุดนี้ได้ ไม่ใช่เพราะโชคชะตา แต่มันคือผลลัพธ์ของการปรับจูนความถี่ทางจิตสำนึก... คุณเลือกเองที่จะไม่แยกแยะความจริงกับความฝัน" รินไม่ตอบ เธอจ้องมองหญิงสาวในกระจก ใบหน้าที่มีเค้าโครงเดียวกันเป๊ะราวกับภาพสะท้อน ดวงตาที่ดูหม่นหมองในตอนแรกเริ่มเปลี่ยนไปอย่างประหลาด มุมปากของเงาในกระจกค่อยๆ ขยับยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม—ทว่ามันไม่ใช่รอยยิ้มของริน ริมฝีปากของรินที่อยู่ด้านนอกยังคงปิดสนิท แต่ทว่าภาพในกระจกกลับกำลังคลี่ยิ้มกว้างขึ้น กว้างขึ้น จนดูเหมือนรอยกรีดที่บาดลึกลงบนผิวหน้า ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองที่ติดขัด รินไม่ได้ถอยหนี เธอทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เธอเอนศีรษะลงไปแนบกับกระจกจนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาสู่กระดูกสันหลัง "ฉันจำได้แล้ว" รินกระซิบ เสียงของเธอแหบพร่า "เรื่องอมตะที่คุณโหยหา... มันไม่ใช่การมีชีวิตอยู่ตลอดไป แต่คือการสลับที่กับสิ่งที่ไม่มีตัวตนในกระจก เพื่อให้คุณได้เป็นผู้เฝ้ามองในอีกโลกที่ไม่มีความตายมาพรากจากไป" ดร.อคินก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟสาดกระทบใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจปิดบัง "ฉลาดมาก ริน... ความทรงจำที่หายไปไม่ใช่ความผิดพลาดของสมอง แต่มันคือพื้นที่ว่างที่คุณเว้นเอาไว้เพื่อให้ 'เขา' เข้ามาแทนที่ แต่ดูเหมือนคุณจะตื่นรู้เร็วไปสักหน่อย" "เขา? หรือ 'เธอ' กันแน่คะ?" รินหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับดร.อคินอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เงาในกระจกก็หมุนตัวตามในจังหวะที่เหลื่อมล้ำกันเพียงเสี้ยววินาที เธอคว้ามีดผ่าตัดที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาขึ้นมาอย่างมั่นคง มือของเธอไม่สั่นแม้แต่น้อย "คุณคิดว่าฉันคือภาชนะที่ว่างเปล่ามาโดยตลอด... แต่ในความเป็นจริง ฉันคือสิ่งที่ถูกขังไว้ในกระจกตั้งแต่วันที่ฉันทำกระจกแตกเมื่อสิบปีก่อนต่างหาก" รินยิ้ม รอยยิ้มนั้นฉายชัดถึงความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว "รินที่อยู่นอกกระจกนั่นคือส่วนที่อ่อนแอ... ส่วนรินที่อยู่ในนี้ คือความแค้นทั้งหมดที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อหล่อเลี้ยงทฤษฎีบ้าๆ ของคุณเอง" ดร.อคินหน้าถอดสี เขาพยายามจะคว้าปืนที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชัก แต่รินเคลื่อนไหวเร็วกว่า เธอไม่ได้โจมตีเขา แต่เธอเดินกลับไปที่กระจกแล้วฟาดมีดลงบนพื้นผิวปรอทนั้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นเหมือนกระจกแตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวของจักรวาลที่แตกสลาย ทันใดนั้น แรงดึงดูดมหาศาลก็ฉุดกระชากทุกอย่างในห้องให้หมุนวน รินเห็นตัวเองสองคน... หนึ่งคนคือผู้ที่พยายามตะเกียกตะกายออกจากความว่างเปล่า อีกหนึ่งคนคือผู้ที่โหยหาการมีตัวตนอย่างแท้จริง ทั้งสองชนเข้าหากัน ทับซ้อนกันจนกลายเป็นเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ร่างของดร.อคินทรุดลงกับพื้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็น 'ริน' ยืนอยู่เหนือร่างของเขา แต่ใบหน้าของเธอเปลี่ยนไป... ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นเหมือนกระจกเก่าที่ไร้เงาสะท้อน "ขอบคุณนะคะ... ที่ช่วยไขกุญแจให้" รินเอ่ย เสียงของเธอซ้อนทับกันเหมือนคนสองคนพูดพร้อมกัน "จากนี้ไป โลกที่เงียบเหงาในกระจกจะไม่ใช่ที่ของฉันอีกต่อไป แต่จะเป็นที่ของคุณ... ดร.อคิน" เธอยกมือขึ้นแตะหน้าผากของเขา ดร.อคินกรีดร้องอย่างโหยหวน ร่างกายของเขาราวกับถูกดูดกลืนเข้าไปในอากาศธาตุที่บิดเบี้ยว ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเงียบสนิทราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น รินหันกลับมามองเงาสะท้อนในเศษกระจกที่ยังหลงเหลืออยู่บนพื้น เธอเห็นเพียงความว่างเปล่า... ไม่มีเงาของตัวเองปรากฏในนั้นอีกต่อไป ไม่มีการตอบสนอง ไม่มีการล้อเลียน เธอเดินออกจากห้องทำงานนั้นไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและเงาของดร.อคินที่ถูกขังอยู่ในเศษกระจกเพียงชิ้นเดียวที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอไม่ได้หันหลังกลับไปมอง ไม่มีความอาลัย ไม่มีความโศกเศร้า เพราะในท้ายที่สุดแล้ว... ตัวตนที่แท้จริงไม่เคยถูกกักขัง แต่มันเพียงแค่รอคอยเวลาที่จะออกมาเดินในโลกของคนเป็น โดยไม่มีเงาคอยติดตามคอยทับซ้อนให้รำคาญใจอีกต่อไป รินยิ้มให้ความว่างเปล่าเบื้องหน้า ก่อนจะเดินก้าวเท้าออกจากห้องนั้นไป สู่แสงสว่างที่เธอเป็นผู้กำหนดเอง... ไม่ว่ามันจะคือความเป็นจริงหรือภาพลวงตาก็ตาม กระจกเงาต้องสาปขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวของกระจกใบนี้มาด้วยกันจนถึงตอนสุดท้ายนะคะ