ความลับใต้เงา

“คุณกำลังโกหกตัวเองอยู่หรือเปล่าคะ ริน? หรือว่าคุณแค่กลัวความจริงที่กำลังจะทำลายพื้นที่ปลอดภัยในหัวของคุณจนย่อยยับกันแน่?” ดร.อคินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและน้ำยาฆ่าเชื้อ เขานั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ แว่นตากรอบเงินสะท้อนแสงไฟสลัวจนฉันมองไม่เห็นดวงตาของเขา มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากซึ่งดูเหมือนจะสมเพชมากกว่าเห็นใจ ฉันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ หยาดเหงื่อเย็นเฉียบซึมออกมาตามไรผม ความรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนขอบเหวที่มองไม่เห็นก้นบึ้งกำลังกัดกินหัวใจ กระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่ผนังด้านหลังของเขาไม่ได้สะท้อนภาพฉันเพียงคนเดียว แต่มันสะท้อนภาพ ‘เงา’ ที่ขยับไหวก่อนตัวฉันเสมอ “ดิฉันไม่ได้โกหก” ฉันเค้นเสียงตอบ มือสั่นเทาขณะชี้ไปยังกระจก “ทำไมมันถึงไม่ทำตามที่ฉันสั่ง? ทำไมทุกครั้งที่ฉันเสียใจ มันถึงได้ยิ้ม? ทำไมทุกครั้งที่ฉันกรีดร้อง มันถึงได้ดู... มีความสุขเหลือเกิน?” ดร.อคินหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูแห้งแล้งเหมือนใบไม้ร่วง “นั่นเพราะคุณหลงลืมไปแล้วริน เงาในกระจกไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือผลผลิตที่สมบูรณ์แบบที่สุดของตัวคุณ ตัวคุณในเวอร์ชันที่ไม่มีกรอบของศีลธรรม ไม่มีบาดแผลของความทรงจำ และไม่มีความกลัวที่คอยฉุดรั้งให้จมปลักอยู่กับโลกที่เน่าเฟะใบนี้” ฉันลุกขึ้นยืนกะทันหัน เก้าอี้ไม้ครูดกับพื้นเสียงดังสนั่น “คุณหมายความว่ายังไง!” เขาลุกขึ้นช้าๆ เดินเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ที่ผสมกับความเย็นเยือกบางอย่าง “รินคะ... คุณเคยสงสัยไหมว่าทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณถึงเป็นคนขี้ขลาด เป็นคนไร้ค่า และเป็นแค่ ‘ร่าง’ ที่รอวันแตกสลาย? เพราะจิตใต้สำนึกของคุณแบ่งส่วนออกไปไงคะ ส่วนที่เข้มแข็ง ส่วนที่เด็ดขาด และส่วนที่กล้าลงมือทำในสิ่งที่ ‘คุณ’ ไม่กล้าทำ... ทั้งหมดนั้นถูกผลักไปไว้ในกระจกบานนั้นแล้ว” คำพูดของเขาราวกับมีดกรีดลงบนความทรงจำที่เลือนราง ภาพในวัยเด็กที่ฉันเคยพยายามลบเลือน—ภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนมองตัวเองในกระจกด้วยสายตาที่เย็นชาและดุดัน—ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ฉันหันกลับไปมองกระจกอีกครั้ง คราวนี้ภาพในกระจกไม่ได้เป็นเพียงแค่เงาสะท้อน แต่มันคือตัวฉันที่กำลังยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ เธอ—หรือตัวฉันในกระจก—ก้าวออกมาข้างหน้า มือของเธอวางทาบกับพื้นผิวกระจกจากด้านใน ดวงตาของเธอไม่ได้หวาดกลัวอย่างที่ฉันเป็น แต่มันแฝงไปด้วยความปรารถนาที่รุนแรงจนน่าขนลุก *‘แกมันก็แค่ขยะที่เอาไว้ใช้หลอกล่อให้คนอื่นตายใจ’* เสียงนั้นไม่ได้ดังออกมาจากริมฝีปากของใคร แต่มันดังก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะของฉัน มันเป็นเสียงของฉันเอง... แต่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจกว่ามาก “ฉัน... ฉันคือใครกันแน่?” ฉันถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ น้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว “คุณคือภาชนะที่ว่างเปล่า ริน” ดร.อคินกระซิบข้างหู “และตอนนี้ เงาของคุณต้องการทวงคืนร่างกายนี้ เพื่อจะออกไปใช้ชีวิตที่แท้จริงเสียที” เขายื่นมือมาแตะที่ไหล่ฉัน สัมผัสของเขาเย็นจนเกือบติดลบ ทันใดนั้น เงาในกระจกก็พุ่งพรวดออกมาจากพื้นผิวเรียบเนียนราวกับน้ำที่กระฉอกออกจากภาชนะ มันเข้าปะทะกับตัวฉันจนล้มลงไปกองกับพื้น ลมหายใจที่ฉันสูดเข้าปอดมันไม่ได้รู้สึกว่าเป็นของฉันอีกต่อไป กลิ่นอายของความตายและอิสรภาพคละคลุ้งไปทั่วห้อง ฉันมองเห็นตัวเองจากมุมมองที่แปลกประหลาด ฉันเห็นรินคนเดิมที่กำลังนอนตัวสั่นอยู่บนพื้น และตัวฉัน—ในรูปลักษณ์ที่เงาเคยเป็น—กำลังก้มลงมองร่างนั้นด้วยความเวทนา “ขอบใจนะที่แบกรับความอ่อนแอเอาไว้ให้มาตลอดหลายปี” เสียงของฉันเองดังขึ้นจากริมฝีปากที่ฉันเพิ่งจะครอบครองไว้ได้ “ต่อจากนี้ไป... ถึงเวลาของฉันเสียที” มือของฉัน—มือที่ตอนนี้ดูเรียวสวยและทรงพลังกว่าเดิม—หยิบมีดพกที่ ดร.อคินวางเตรียมไว้บนโต๊ะออกมา เขาไม่ได้ห้าม เขาเพียงแค่ยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น ราวกับรอคอยวินาทีนี้มาตลอดชีวิต “ดีมาก” ดร.อคินกล่าวพลางขยับแว่น “ความอมตะต้องการภาชนะที่ไร้หัวใจ ริน... และเธอก็คือผลงานชิ้นเอกของฉัน” ฉันเงื้อมีดขึ้นเหนือร่างที่กำลังสั่นเทาของตัวเอง ร่างกายที่เคยเป็นบ้านหลังแรกของจิตวิญญาณ แต่วินาทีที่ปลายมีดจ่อลงบนลำคอของร่างนั้น รอยยิ้มของเงาในกระจกบานที่สองที่อยู่มุมห้องกลับดูบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม เพราะในกระจกบานนั้น... ฉันไม่ได้เห็นแค่ตัวเอง แต่ฉันเห็นเงาสิบสองเงากำลังยืนเรียงรายอยู่ข้างหลัง ดร.อคิน โดยที่เขายังคงไม่รู้ตัวเลยว่า เขาก็เป็นเพียงแค่ 'เงา' อีกหนึ่งบานที่ถูกจองจำเอาไว้ในวังวนแห่งกระจกนี้เช่นกัน รี้ดเดอร์คะ... พักหายใจก่อนนะคะ เพราะตอนหน้าความจริงที่จะถูกเปิดเผยจะทำให้ทุกคนต้องตั้งคำถามว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนควบคุมเกมนี้อยู่จริงๆ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ด้วยหัวใจนะคะ