การปะทะที่หน้ากระจกบานใหญ่

“ขยับถอยไปอีกนิดริน... ใช่ ตรงนั้นแหละ ความเป็นไปได้ที่แสนสวยงามกำลังจะสมบูรณ์” เสียงของดร.อคินไม่ได้ดังมาจากภายนอก แต่มันก้องสะท้อนอยู่ภายในกะโหลกศีรษะของฉัน ราวกับว่าคลื่นเสียงนั้นกำลังหยั่งรากลึกลงไปในเนื้อเยื่อสมอง ฉันยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานยักษ์ในห้องทดลองลับที่เย็นเยียบ เงาในกระจกไม่ได้ลอกเลียนการเคลื่อนไหวของฉันอีกต่อไป หญิงสาวอีกคนในกระจก—ที่มีใบหน้าเดียวกับฉันทุกประการ—กำลังฉีกยิ้มกว้างเกินกว่ากล้ามเนื้อใบหน้ามนุษย์จะทำได้ “คุณไม่ใช่เขา” ฉันกระซิบ เสียงของฉันสั่นพร่าแต่หนักแน่นพอที่จะประคองสติที่เหลืออยู่น้อยนิด “ดร.อคินที่ฉันรู้จัก... ไม่เคยมองคนไข้เหมือนมองภาชนะว่างเปล่า” ในกระจก หญิงสาวคนนั้นค่อยๆ ยกมือขึ้นแนบไปกับพื้นผิวกระจกที่เย็นเฉียบ ปลายนิ้วของเธอไม่ใช่เนื้อหนัง แต่เป็นกลุ่มควันสีเทาเข้มที่สั่นไหว “อคินคนนั้นก็แค่เศษเสี้ยวของจิตสำนึกที่เขาทิ้งเอาไว้ในโลกฝั่งนี้ต่างหากล่ะริน” เงาในกระจกตอบกลับ เสียงของมันเปลี่ยนไปกลายเป็นเสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคน “เขาถวิลหาความเป็นอมตะ และตัวเธอ... คือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่โลกคู่ขนานของฉันขาดหายไป” ฉันกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความเจ็บปวดเป็นสิ่งเดียวที่เตือนให้รู้ว่าฉันยังไม่ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของมิตินั้น ดร.อคินก้าวออกมาจากมุมมืดของห้อง เขาไม่ได้มองมาที่ฉัน แต่จ้องมองที่เงาในกระจกด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหลงใหลราวกับนักสะสมกำลังมองดูอัญมณีหายาก “เธอกำลังกลัวริน” อคินเอ่ยเบาๆ มือของเขาสวมถุงมือสีขาวสะอาดสะอ้าน เขากำลังหมุนปรับปุ่มบนแผงควบคุมไฟฟ้าที่ส่งเสียงหึ่งๆ รบกวนโสตประสาท “การกลัวน่ะดี แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าเธอตระหนักว่า ร่างกายนี้ไม่ได้เป็นของเธอมาตั้งนานแล้ว เธอก็แค่แขกผู้มาเยือนที่เช่าร่างนี้อาศัยชั่วคราวเท่านั้น” “โกหก” ฉันตะโกนสวนกลับพร้อมกับพุ่งตัวเข้าหาโต๊ะเครื่องมือโลหะ คว้ามีดผ่าตัดที่วางอยู่ขึ้นมาเล็งไปที่เงาในกระจก “ฉันจำความรู้สึกตอนที่แม่กอดได้ ฉันจำกลิ่นดินหลังฝนตกได้ สิ่งเหล่านั้น... มันคือหลักฐานว่าฉันมีตัวตนจริง ไม่ใช่แค่ภาพสะท้อนในกรงขังของคุณ!” อคินหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความปราณี “ความทรงจำเหล่านั้นน่ะหรือ? มันก็แค่ข้อมูลที่ฉันป้อนเข้าไปในกระแสประสาทของเธอตอนที่เธอยังเป็นเด็กหลงทางในสถานสงเคราะห์ริน เธอไม่มีอดีต เธอมีเพียง ‘หน้าที่’ ที่ต้องถูกเติมเต็ม” เขาขยับมือเป็นจังหวะ และในวินาทีนั้นเอง พื้นที่รอบข้างก็เริ่มบิดเบี้ยว อากาศในห้องดูเหมือนจะควบแน่นกลายเป็นเจลใสที่เหนียวหนืด ฉันรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกระชากวิญญาณของฉันให้ลอยละล่องหลุดออกจากร่างห้วงคำนึงของฉันเริ่มพร่ามัว ฉันเห็นตัวเอง—ร่างที่ไร้วิญญาณของริน—เริ่มทรุดตัวลงกับพื้น ในขณะที่เงาในกระจกค่อยๆ ก้าวทะลุผ่านผิวแก้วออกมาอย่างเชื่องช้า “ไม่... ไม่ได้นะ” ฉันพยายามตะเกียกตะกาย แม้ขาของฉันจะเริ่มโปร่งใสจนมองทะลุเห็นพื้นห้อง “ฉันคือฉัน... ฉันคือริน...” “เธอคือความว่างเปล่าที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ฉันสิงสู่” อคินก้าวเข้ามาใกล้ ฉันเห็นดวงตาของเขาในระยะประชิด มันไม่มีตาดำ มีเพียงสีเงินยวงที่หมุนวนราวกับพายุทอร์นาโด “ขอบคุณที่ช่วยดูแลร่างกายนี้ให้ฉันมาตลอดหลายปีนะ” ร่างเงาในกระจกที่ก้าวออกมาจากบานกระจกเริ่มขยับปากพูด มันไม่ได้ขยับแค่ริมฝีปาก แต่ดวงตาของมันเปิดกว้างขึ้นจนเห็นลูกตาที่กลอกไปมาอย่างบ้าคลั่ง มันยื่นมือมาคว้าคอเสื้อของร่างจริงที่กำลังหมดสติอยู่บนพื้น ฉันกรีดร้องแต่ไม่มีเสียงหลุดลอดออกมา ฉันกำลังถูกดูดกลืนเข้าไปในกระจก... ไปยังพื้นที่ว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยเสียงโหยหวนของเงาตัวอื่นๆ ที่เคยถูกสังเวยมาก่อนหน้า ทันใดนั้นเอง สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น แสงไฟในห้องทดลองทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากเครื่องมือที่แผงควบคุม เสียงรหัสสัญญาณเตือนภัยดังลั่นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย อคินชะงักไป เขาก้มมองมือของตัวเองที่เริ่มมีรอยร้าวเหมือนแก้วที่กำลังจะแตกละเอียด “ใคร...” อคินคำรามด้วยความตื่นตระหนก “ใครอนุญาตให้แทรกแซงพิธีกรรมนี้!” จากเงามืดหลังตู้เก็บเอกสาร ร่างของหญิงสาวอีกคนหนึ่งก้าวออกมา เธอมีใบหน้าเหมือนฉันทุกประการ แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือดวงตาคู่ที่ฉายแววแห่งความแค้นลึกล้ำ และในมือของเธอกำลังถือเศษกระจกบานเดิมที่แตกกระจายจากการปะทะครั้งก่อน เธอยกมันขึ้นจ่อที่ลำคอของดร.อคินอย่างใจเย็น “ไม่ใช่มึงหรอกอคินที่จะได้เป็นอมตะ” หญิงสาวคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนฉันขนลุกเกรียว “แต่กูนี่แหละ ที่จะกลับไปเอาชีวิตคืนจากพวกมึงทุกคน” กระจกบานใหญ่ที่เคยเป็นจุดเชื่อมต่อกลับระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'บางสิ่ง' ที่ดูเหมือนจะไม่ได้มีแค่ตัวฉันหรือตัวเธอ แต่มันคือเงาสิบสองร่างที่ยืนเรียงรายอยู่ในห้องนั้น... และดูเหมือนว่า เงาที่สิบสาม กำลังจ้องมองมาที่ฉันจากมุมที่ไม่มีใครคาดคิดถึง หวังว่าความลับในเงามืดนี้จะทำให้คุณรี้ดเดอร์ใจเต้นแรงจนวางไม่ลงนะคะ กระจกเงาต้องสาป