วิกฤตการณ์รอยแยก

“คุณไม่ได้กำลังสูญเสียความทรงจำ ริน... คุณกำลังถูก ‘ลบออก’ จากความเป็นจริงต่างหาก” น้ำเสียงของดร.อคินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่แตะลงบนรอยแผลสด เขาไม่ได้หันมามองฉัน แต่สายตากลับจดจ้องไปยังกระจกบานใหญ่ในห้องทำงาน ซึ่งเวลานี้ภาพสะท้อนของเมืองด้านหลังกระจกไม่ได้แสดงภาพถนนที่ควรจะเป็น แต่มันกลับบิดเบี้ยวและมืดดำราวกับหมึกที่ถูกหยดลงในน้ำ ฉันยืนนิ่งอยู่กลางห้อง หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก มือที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อสั่นเทา “ถ้าฉันถูกลบ แล้วใครที่ยืนอยู่ตรงนี้? ใครที่กำลังฟังคุณพูดอยู่คะ?” ดร.อคินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงที่ปราศจากความรื่นรมย์โดยสิ้นเชิง “คำถามที่ดีค่ะ แต่น่าเสียดายที่คำตอบไม่ได้มีความหมายอะไรเลยในวินาทีที่ ‘รอยแยก’ เริ่มขยายตัว” ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงจากภายนอกหน้าต่างก็ดังขึ้น ไม่ใช่เสียงที่เกิดจากความเจ็บปวดธรรมดา แต่มันเป็นเสียงที่เหมือนโลหะสองชิ้นเสียดสีกันจนเสียดแทงประสาทสัมผัส ฉันพุ่งตัวไปที่หน้าต่างทันที สิ่งที่เห็นทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ท้องฟ้าเหนือเมืองไม่ได้เป็นสีครามอีกต่อไป แต่มันแตกร้าวเหมือนกระจกที่ร้าวราน รอยร้าวสีม่วงอมดำแผ่ขยายเป็นวงกว้าง กลืนกินอาคารและผู้คนที่สัญจรไปมา ความน่าสะพรึงกลัวคือ ‘ผู้คน’ เหล่านั้นไม่ได้หายไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขากลับกลายเป็นเงาที่ไร้ความลึก ร่างของชายวัยทำงานคนหนึ่งหยุดเดิน ร่างกายของเขาสูญเสียสีสันและมิติกลายเป็นเพียงเงาสองมิติที่ราบเรียบติดอยู่กับพื้นถนน ก่อนที่เขาจะเลือนหายไปเหมือนรอยหมึกที่ถูกเช็ดทิ้ง “ดูนั่นสิคะ” อคินมายืนซ้อนหลังฉัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดต้นคอ “พวกเขาไม่ใช่คนอีกต่อไป แต่เป็นข้อมูลที่ผิดพลาดของจักรวาล ซึ่งตอนนี้รอยแยกกำลังทำหน้าที่ ‘ล้างถังขยะ’ ให้สะอาดหมดจด” “คุณเป็นคนทำใช่ไหม?” ฉันหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา สายตาของเขาเปลี่ยนไปแล้ว ความใจดีที่เคยฉาบไว้ถูกฉีกกระชากออก เผยให้เห็นนัยน์ตาที่ว่างเปล่าราวกับดวงตาของตุ๊กตาที่ไม่มีวิญญาณ “ทฤษฎีตัวตนคู่ขนานของคุณ... มันไม่ใช่การศึกษา แต่มันคือการแทรกแซง!” “การแลกเปลี่ยนต้องมีราคาที่ต้องจ่าย ริน” อคินขยับแว่นสายตา มือของเขาหยิบมีดผ่าตัดเล่มเล็กขึ้นมาจากโต๊ะโดยไม่ละสายตาจากฉัน “ความเป็นอมตะต้องการที่ว่าง และการที่เงาจะขึ้นมาแทนที่ตัวจริงได้นั้น... คนเก่าจะต้อง ‘ว่างเปล่า’ เสียก่อน” ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่น่าประหลาดกว่าคือความรู้สึกที่ว่า ‘ฉันเคยผ่านเหตุการณ์นี้มาแล้ว’ ภาพเหตุการณ์เดิมๆ ซ้อนทับกันในหัว ฉันเห็นตัวเองตายในห้องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เห็นมือของอคินเปื้อนเลือด แต่ไม่ว่าจะพยายามจำกี่ครั้ง ความทรงจำเหล่านั้นก็พร่าเลือนเหมือนภาพสะท้อนในน้ำที่ถูกกวน “ฉันจะไม่ยอมให้คุณลบฉัน” ฉันเค้นเสียงผ่านลำคอ ก่อนจะคว้าแจกันคริสตัลบนโต๊ะทุ่มเข้าใส่กระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างหลังอคิน เพล้ง! กระจกแตกกระจาย แต่แทนที่จะเป็นเสียงแก้วกระทบพื้น มันกลับมีเสียงเหมือนเสียงกรีดร้องของมนุษย์นับร้อยดังสะท้อนออกมาจากรอยแยกในกระจก เศษกระจกที่ร่วงหล่นไม่ได้ตกลงสู่พื้น แต่มันลอยค้างอยู่ในอากาศและเริ่มหมุนวนราวกับพายุทอร์นาโดขนาดเล็ก อคินชะงัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “เธอทำอะไรลงไป! นั่นมันไม่ใช่แค่กระจก มันคือทางเชื่อมที่รั้งความเป็นจริงเอาไว้!” “ถ้าโลกนี้มันพังพินาศนัก ก็มาพังไปด้วยกันเลยสิคะ!” ฉันตะโกนสุดเสียง พลางพุ่งตัวเข้าหารอยแยกที่บิดเบี้ยว ร่างกายของฉันเริ่มรู้สึกเบาหวิวเหมือนกำลังจะกลายเป็นเงาตามคนอื่นๆ แต่ก่อนที่ฉันจะถูกแรงดึงดูดมหาศาลดูดกลืนเข้าไป สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ทำให้ทุกอย่างหยุดชะงัก บนผนังด้านหลังโต๊ะทำงานของอคิน—ที่เดิมทีเคยเป็นผนังว่างเปล่า—ตอนนี้มันกลับเผยให้เห็นกระจกอีกบานที่ซ่อนอยู่ และในเงาสะท้อนนั้น ไม่ใช่ภาพของห้องนี้ แต่เป็นภาพของห้องห้องหนึ่งที่มีรินอีกคนหนึ่งกำลังนั่งผูกเชือกรองเท้าอยู่ เธอเงยหน้าขึ้นมองกระจก สบตาเข้ากับฉันพอดี รินคนนั้นไม่ได้มีอาการตื่นตระหนกเหมือนฉัน เธอกลับยิ้มออกมา—รอยยิ้มที่เย็นเยียบและซ้อนทับด้วยใบหน้าของอคินอย่างน่าขนลุก เธอขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงว่า... *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ริน ตัวจริง”* ก่อนที่สติของฉันจะดับวูบลง ฉันเห็นเงาของตัวเองค่อยๆ แยกตัวออกจากร่างและเดินก้าวข้ามไปยังฝั่งนั้น แทนที่ตำแหน่งของหญิงสาวคนนั้นอย่างแนบเนียน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางสู่ความดำมืดในจิตใจไปพร้อมกับกระจกเงาต้องสาปนะคะ