ดร. อคินผู้ชั่วร้าย

“นั่นไม่ใช่เงาของคุณหรอกค่ะ ดร.อคิน... สิ่งที่ขยับอยู่ข้างหลังคุณนั่นน่ะ” รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้บุหนังตัวเดิมในห้องทำงานของเขา ท่ามกลางความเงียบที่หนักอึ้งจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะกระชั้น ดร.อคินที่ยืนหันหลังให้เธออยู่หน้าบานกระจกเงาบานยักษ์ที่ประดับอยู่เต็มผนังค่อยๆ หมุนตัวกลับมา มุมปากของเขาหยักยิ้มเป็นเส้นตรง—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่ที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก “คุณช่างสังเกตได้ดีจริงๆ ริน” เขาขยับแว่นสายตาที่สะท้อนแสงไฟนีออนจนบดบังแววตา “คุณเริ่มแยกไม่ออกแล้วใช่ไหมคะว่า อะไรคือตัวตนจริง และอะไรคือสิ่งที่คุณถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรองรับมัน” รินกำมือแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากมุมมืดในห้อง บรรยากาศบีบคั้นราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด ดร.อคินก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย ทุกย่างก้าวดูมั่นคง ผิดกับความสับสนที่กำลังกัดกินจิตใจของเธอ “เป้าหมายของหมอไม่ใช่แค่การรักษาความทรงจำที่หายไปของคุณหรอกนะคะ” เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ โน้มตัวลงมาจนเธอได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของกระดาษเก่า “โลกใบนี้มีช่องว่างระหว่างความเป็นจริงกับภาพสะท้อนเสมอมา มนุษย์เราหวาดกลัวเงาของตัวเอง เพราะเราต่างรู้ดีว่ามันคืออีกด้านที่มืดมิดกว่า... แต่จะเกิดอะไรขึ้นคะ หากเราไม่ต้องแยกจากกันอีกต่อไป?” “คุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่?” รินเค้นเสียงถาม มือที่กำแน่นสั่นเทาหนักกว่าเดิม “การรวมร่างค่ะ ริน” ดร.อคินกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นจนน่าขนลุก “การผสานเนื้อหนังของมนุษย์เข้ากับจิตวิญญาณของเงา เพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดของความตายและเวลา เราจะเป็นอมตะ จะสมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องมีจุดบกพร่องเหมือนมนุษย์ทั่วไปที่รอวันดับสูญ” รินถอยกรูดไปจนชิดพนักเก้าอี้ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังดร.อคินชัดขึ้น เงาที่ปรากฏบนกระจกไม่ได้ล้อตามท่าทางของเขาอีกต่อไป มันมีรูปร่างที่บิดเบี้ยว หดสั้น และยาวเยียดผิดธรรมชาติ ราวกับกำลังพยายามจะฉีกกระชากกรอบกระจกออกมาสู่โลกความเป็นจริง “คุณมันบ้า... นั่นไม่ใช่การวิวัฒนาการ แต่มันคือการทำลายล้าง!” รินตะโกนออกไป เสียงของเธอก้องสะท้อนอยู่ในห้องแคบๆ นี้ ดร.อคินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเศษแก้วที่กระทบกัน “คำว่า ‘บ้า’ เป็นเพียงคำที่คนปกติใช้เรียกสิ่งที่พวกเขาไม่เข้าใจค่ะ ริน... อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า คุณจะเป็นคนแรกที่ได้เห็นว่าความสมบูรณ์แบบที่แท้จริงมันหอมหวานแค่ไหน” เขายื่นมือออกมาหาเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ เปลี่ยนสภาพไป ผิวหนังของเขาดูเหมือนจะโปร่งแสงขึ้นจนเห็นเส้นเลือดที่ดำสนิทไหลเวียนอยู่ภายใน รินรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงรั้งจิตใจของเธอเข้าหาเงาของตัวเองที่ทอดตัวอยู่บนพื้นพื้นห้อง มันเริ่มยืดขยายและบิดม้วนราวกับงูพิษที่รอจังหวะฉกกัด “ไม่ต้องกลัวนะคะ...” เขากระซิบ เสียงนั้นแผ่วเบาทว่าทรงพลัง ราวกับคำสาปที่ฝังลึกลงในโสตประสาท “จงยอมรับว่าคุณไม่มีทางหนีพ้นจากเงาที่สิบสามนี้ได้หรอก... เพราะคุณกับมัน คือคนคนเดียวกันมาโดยตลอด” ทันใดนั้น แสงไฟในห้องดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือก รินตัดสินใจพุ่งตัวไปยังทางออก แต่ก่อนที่มือของเธอจะสัมผัสกับลูกบิดประตู เสียงบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดด้านหลัง... ไม่ใช่เสียงของดร.อคิน แต่มันเป็นเสียงของเธอเอง—เสียงของเธอที่กำลังหัวเราะร่าด้วยความสะใจ “ฉันรอเวลานี้มานานมากแล้ว... ริน” ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก แต่คนหน้าประตูไม่ใช่หมอที่เธอรู้จัก หากแต่เป็นหญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนเธอทุกประการ เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นกลับกลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตา ดร.อคินยิ้มกว้างเมื่อมองไปที่หญิงสาวที่เพิ่งก้าวเข้ามา ก่อนจะหันมามองรินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ “ขอต้อนรับสู่จุดจบของโลกเก่าค่ะ ริน... ต่อจากนี้ไป กระจกบานนี้จะไม่มีวันสะท้อนภาพของคุณอีกต่อไป แต่มันจะกลายเป็นที่ขังร่างจริงของคุณไว้ตลอดกาล” รินหันกลับมามองกระจกเงาบานยักษ์ที่ผนังด้วยความหวาดผวา ภาพสะท้อนของเธอในกระจกไม่ได้ทำตามที่เธอทำอีกต่อไป แต่มันกำลังค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับการที่เงาบนพื้นเริ่มไต่ขึ้นมาเกาะกุมข้อเท้าของเธอไว้แน่นราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น! *** ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางที่แสนบิดเบี้ยวนี้มาจนถึงตอนที่ 30 นะคะ