กลับสู่ความจริง?

“คุณกำลังพยายามจะบอกอะไรกันแน่คะ ดร.อคิน?” รินวางแก้วน้ำเปล่าลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก แรงกระแทกของแก้วเซรามิกส่งเสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและน้ำยาฆ่าเชื้อ นัยน์ตาของเธอสั่นระริก เธอจำได้ว่าเพิ่งก้าวออกมาจากฝันร้ายในมิติที่บิดเบี้ยว ทว่าภาพตรงหน้ากลับเป็นห้องตรวจของจิตแพทย์คนเดิม ราวกับว่าห้วงเวลาที่ผ่านมาคือเพียงภาพลวงตาที่ฉายผ่านกระจก ดร.อคินไม่ได้เงยหน้าจากแฟ้มเอกสาร นิ้วเรียวยาวของเขาขยับแว่นสายตาช้าๆ ก่อนจะระบายยิ้มที่ดูใจดีเกินไป “ผมแค่ถามว่า… ช่วงนี้คุณยังเห็น 'เงาที่สิบสาม' อยู่หรือเปล่า ริน? ในโลกที่ความจริงถูกฉาบไว้ด้วยสีขาวสะอาดตา คุณยังมั่นใจใช่ไหมว่าสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือผมจริงๆ ไม่ใช่แค่การสะท้อนของจิตใต้สำนึกที่คุณสร้างขึ้นมาเอง?” รินนิ่งงัน คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในความกังวลที่เธอพยายามกดทับไว้ เธอหันไปมองกระจกเงาบานใหญ่ที่แขวนอยู่ข้างฝา ในนั้นมีเพียงภาพสะท้อนของห้องทำงาน แต่ทว่า… เงาในกระจกของดร.อคินกลับไม่ได้ถือปากกาเหมือนที่เขาทำอยู่ตอนนี้ ในนั้น เขากำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและไร้ซึ่งม่านตา “คุณเปลี่ยนไป” รินกระซิบ ลมหายใจของเธอติดขัด “ไม่ใช่แค่คุณ แต่โลกใบนี้… สีของมันจืดชางเกินไป เหมือนกับรูปถ่ายที่โดนแดดเลียจนซีดจาง คุณกำลังทดลองอะไรกับความทรงจำของฉันกันแน่?” ดร.อคินหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้จังหวะ สม่ำเสมอจนน่าขนลุก “การกลับมาสู่ความจริงมักมีผลข้างเคียงเสมอ คุณรินครับ ความจริงไม่ใช่สิ่งสวยงาม แต่มันคือโครงสร้างที่เปราะบาง หากคุณสังเกตให้ดี คุณจะพบว่าคนรอบตัวคุณ… พวกเขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว” รินลุกขึ้นยืนพลางถอยกรูไปจนหลังชนประตู เธอคว้าลูกบิดแล้วเปิดออกอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของโรงพยาบาลที่ควรจะคุ้นเคยกลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นสาบของความชื้น ทางเดินยาวเหยียดที่ทอดยาวออกไปนั้นผิดปกติ ผนังสีขาวที่ควรจะเรียบเนียนกลับมีรอยร้าวที่ขยับตัวได้ราวกับเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจของเธอ พยาบาลสาวคนหนึ่งเดินสวนมา เธอชื่อ 'เอมี่' คนที่รินรู้จักมานานหลายปี แต่ทว่าเมื่อเอมี่เงยหน้าขึ้น รินก็ต้องกลั้นหายใจจนเจ็บหน้าอก เอมี่ไม่มีริมฝีปาก เธอไม่มีส่วนโค้งเว้าของปาก ใบหน้าส่วนล่างเรียบเนียนราวกับตุ๊กตากระเบื้องที่ถูกลบรายละเอียดออกไป แต่เธอยังคงก้มหัวให้รินอย่างนอบน้อม “คุณรินคะ ดอกไม้ในแจกันที่บ้านเริ่มเน่าแล้วนะคะ” เอมี่สื่อสารผ่านเสียงที่ดังออกมาจากลำคอโดยตรง ไม่ผ่านริมฝีปากที่ไร้ตัวตน “คุณควรรีบกลับไปจัดการ ก่อนที่เงาจะเริ่มยึดครองพื้นที่ส่วนที่เหลือ” รินก้าวถอยหลังจนล้มลงกับพื้นเย็นเยียบ “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ทุกคนเป็นอะไรไป! อคิน! แกทำอะไรกับพวกเขา!” ดร.อคินเดินออกมาจากห้องตรวจ เขาย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าริน มือของเขาสัมผัสที่คางเธออย่างอ่อนโยนแต่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “รินจ๋า… ในโลกที่ความจริงถูกบิดเบือน คนที่ปกติดีที่สุดคือคนที่มองเห็นความบิดเบี้ยวได้ชัดเจนที่สุด และตอนนี้ คุณคือคนเดียวที่เหลืออยู่ที่มีค่าพอจะให้ผมเฝ้าสังเกต” เขาชี้ไปที่กระจกเงาบานใหญ่ตรงโถงทางเดิน เงาในนั้นไม่ได้สะท้อนภาพของทั้งคู่ แต่มันสะท้อนภาพรินที่กำลังกรีดร้องอยู่ในห้องที่ถูกปิดตายด้วยโซ่ตรวนนับพันเส้น ในขณะที่ตัวจริงของรินกำลังนั่งสั่นเทาอยู่ตรงหน้าเขา “คุณไม่ได้กลับมาสู่ความจริงหรอกนะริน” ดร.อคินกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและแตกพร่าเหมือนเสียงกระจกแตก “คุณแค่เดินทางมาถึงห้องถัดไปของเขาวงกตที่ผมสร้างขึ้น และโชคร้ายหน่อยนะ… ประตูที่คุณเพิ่งเดินเข้ามา มันหายไปแล้ว” รินหันขวับไปมองด้านหลัง กำแพงที่เธอเพิ่งเดินผ่านถูกปิดสนิท ไร้ร่องรอยของบานประตู หรือแม้แต่รอยต่อของรอยร้าว มีเพียงเงาของเธอที่ทอดยาวบนผนัง แต่มันไม่ได้ขยับตามการเคลื่อนไหวของเธอ มันยืนนิ่ง จ้องมองเธอด้วยความสมเพช รินกัดริมฝีปากจนเลือดซึม เธอต้องทำอะไรสักอย่าง เธอเริ่มสังเกตเห็นว่าแสงไฟบนเพดานกะพริบเป็นจังหวะมอร์สที่เธอเคยเรียนตอนเด็ก 'ร-อ-ถ-ถ-ู-ก-ส-ล-ั-บ' “ริน ดูนั่นสิ” ดร.อคินชี้ไปที่ปลายทางเดิน ตรงนั้นมีร่างของใครคนหนึ่งยืนอยู่ ร่างที่ดูคุ้นตา ร่างที่มีใบหน้าและรูปร่างเหมือนเธอทุกประการ แต่สวมชุดสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงรอบข้าง ร่างนั้นค่อยๆ หันมามองเธอและส่งยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินหยุดเต้น “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ริน ตัวจริง” เงาดำนั้นเอ่ยขึ้นด้วยเสียงของรินเอง ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับมีดผ่าตัดในมือที่สะท้อนแสงไฟจนวาววับ หวังว่ารี้ดจะยังไม่เผลอกลั้นหายใจจนลืมอ่านตอนต่อไปนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ด้วยความปรารถนาดีจาก... กระจกเงาต้องสาป