ความลวงของดร. อคิน

"ดวงตาพวกนั้น... คุณเห็นไหมคะ ดร.อคิน? สิบสามคู่ที่กำลังจ้องมองฉันอยู่ในมุมมืดของห้องทำงานคุณนั่นน่ะ" ฉันเค้นเสียงถามออกไปขณะที่มือข้างหนึ่งกำเก้าอี้หนังราคาแพงจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจของฉันเต้นรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย ดร.อคินไม่ได้หันมามองฉันทันที เขายังคงบรรจงเช็ดเลนส์แว่นสายตาด้วยผ้าไหมสีขาวสะอาดตา ความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและกระดาษเก่าเริ่มบีบคั้นจนลมหายใจฉันติดขัด เขาวางแว่นลงบนโต๊ะไม้โอ๊คก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับฉัน รอยยิ้มที่อบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความหวังดีเสมอมานั้น ในวันนี้มันกลับดูบิดเบี้ยวผิดรูปในสายตาฉัน—มุมปากที่ยกขึ้นสูงเกินความจำเป็น แววตาที่ดูว่างเปล่าราวกับดวงตาของตุ๊กตาที่ถูกทำขึ้นจากเซรามิก "ริน... จินตนาการของคุณกำลังเล่นงานคุณอีกแล้วนะคะ" น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท แต่มันแฝงด้วยแรงกดดันที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกเข็มขนาดยักษ์ทิ่มแทง "การที่คุณเห็น 'เงา' ที่ไม่มีรูปร่างมนุษย์ นั่นเป็นเพียงสัญญาณว่าสมองของคุณกำลังพยายามปะติดปะต่อเศษเสี้ยวของความทรงจำที่หายไปในวัยเด็กด้วยวิธีที่ผิดเพี้ยนเท่านั้นเองค่ะ" ฉันแค่นหัวเราะในลำคอ รสขมปร่ากระจายอยู่ในปาก "วิธีที่ผิดเพี้ยนงั้นหรือคะ? หรือว่าเป็นเพราะฉันเริ่มเข้าใกล้ความจริงที่คุณพยายามกลบฝังไว้ใต้ทฤษฎีตัวตนคู่ขนานพวกนั้นกันแน่?" ดร.อคินลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งของเขาดูข่มขวัญฉันในพื้นที่แคบๆ นี้ เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่ก้าวเดินไปที่ตู้เอกสารเหล็กด้านหลัง ก่อนจะหยิบแฟ้มแฟ้มหนึ่งออกมาด้วยความชำนาญ เหมือนคนที่รู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะต้องหยิบมันออกมา "คุณอยากรู้ความจริงใช่ไหมคะริน? ถ้าอย่างนั้น เรามาลองอ่าน 'บทสรุป' ของสิ่งที่คุณค้นหาอยู่ดูไหมล่ะ" เขาวางไดอารี่ปกหนังสีดำเข้มลงตรงหน้าฉัน มือของเขาสั่นเล็กน้อย—หรือนั่นอาจจะเป็นเพราะมือของฉันที่กำลังสั่นกันแน่? ฉันกวาดสายตามองหน้ากระดาษที่เปิดทิ้งไว้ ลายมือหวัดๆ ของเขามันไม่ใช่แค่บันทึกทางการแพทย์ แต่มันคือคำสารภาพ *‘วันที่ 13 ตุลาคม: การเคลื่อนย้ายจิตจากร่างหนึ่งไปสู่อีกร่างที่อยู่ในระนาบคู่ขนานไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน อุปสรรคเดียวคือการคงอยู่ของตัวตนเก่าที่มักจะต่อต้าน... เราจำเป็นต้องมีภาชนะที่ว่างเปล่า รินไม่ใช่คนไข้คนแรก แต่นางคือภาชนะที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ข้าพเจ้าเคยสร้างมา’* ลมหายใจของฉันหยุดกึก กลิ่นอายของความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านขึ้นมาจากปลายนิ้ว ความทรงจำที่เคยเลือนรางเกี่ยวกับห้องทดลองที่เต็มไปด้วยกระจกเงาและเสียงกรีดร้องของใครบางคนที่ดูเหมือนเสียงของฉันเองเริ่มชัดเจนขึ้นราวกับคมมีดบาดลึก "คุณ... คุณใช้ฉันเป็นสนามทดลองมาตลอด?" ฉันเค้นเสียงถาม พยายามจะถอยห่าง แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนแฟ้มเอกสารบนนั้นร่วงหล่นลงพื้น กระจายตัวเป็นใบๆ ดร.อคินไม่ได้แสดงความเสียใจแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเขาที่ตอนนี้กลับรู้สึกสะอิดสะเอียน "เราทุกคนต่างมีชีวิตที่วนเวียนอยู่ในกระจกเงาที่ซ้อนทับกันหลายชั้น รินคะ... คุณไม่ได้กำลังตามหาตัวตนที่หายไป แต่คุณกำลังตามหาว่า 'วิญญาณคนเดิม' ของคุณไปหลบซ่อนอยู่ที่ไหนหลังจากที่ฉันย้ายคุณเข้ามาในร่างนี้" เขาก้มลงมาจนชิดใบหูของฉัน กระซิบแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน "และน่าเสียดายนะคะ ที่วันนี้ฉันตัดสินใจแล้วว่า... ร่างนี้ของคุณ เริ่มจะใช้งานได้ไม่คุ้มค่ากับการลงทุนเสียแล้ว" ฉันตัดสินใจคว้ามีดผ่าตัดที่วางอยู่บนถาดเหล็กใกล้ตัวขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ แต่ในจังหวะที่ฉันเงื้อมมือจะผลักเขาออกไป สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นเงาในกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่ผนังด้านหลังของดร.อคิน เงาสะท้อนในนั้นไม่ได้มีแค่ฉันกับเขา แต่มันมี 'ริน' อีกคนหนึ่งที่กำลังยืนยิ้มอยู่ข้างหลังดร.อคินด้วยใบหน้าที่เน่าเปื่อย และดวงตาทั้งสิบสามคู่นั้น... กำลังขยับเข้าใกล้ลำคอของเขาอย่างเชื่องช้า! ดร.อคินชะงักกึก เขาไม่ได้มองมาที่ฉัน แต่สายตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจกบานนั้นเช่นกัน "ใคร?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วงและหวาดกลัวอย่างที่สุด เงาในกระจกค่อยๆ ยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปาก ก่อนจะกระซิบออกมาเป็นเสียงที่ฉันจำได้แม่นยำว่าเป็นเสียงของตัวฉันเอง แต่มันกลับก้องกังวานออกมาจากผนังห้องราวกับมาจากนรกชั้นที่ลึกที่สุด "ไม่ใช่แค่ย้ายจิตหรอกค่ะ ดร.อคิน... แต่ข้าพเจ้ากำลังจะย้าย 'ความตาย' จากกระจกบานนี้เข้าไปอยู่ในร่างของคุณแทน" ทันใดนั้น ไฟในห้องทั้งห้องก็ดับวูบลง เหลือเพียงเสียงกระจกที่กำลังร้าวทีละนิดๆ จากทุกทิศทาง พร้อมกับลมเย็นจัดที่หอบเอาคาวเลือดและกลิ่นอายของสิ่งที่ไม่ควรมีตัวตนพัดผ่านเข้ามาในความมืดมิด! หวังว่ารี้ดจะยังไม่เผลอกลั้นหายใจจนลืมอ่านตอนต่อไปนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ