จุดวิกฤต: รอยแยกเปิดออก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายดินชื้นแฉะของซากศพ ลอยคละคลุ้งอวลอยู่ในโพรงจมูกของรินจนเธอแทบสำลัก รสชาติฝาดเฝื่อนในปากราวกับเธอเพิ่งกลืนเศษแก้วละเอียดลงไป ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าความเจ็บปวดทางกาย คือภาพตรงหน้าที่บิดเบี้ยวจนเกินกว่าสมองมนุษย์จะประมวลผลได้ทัน ผนังห้องคอนกรีตเปลือยในคลินิกบำบัดของเธอไม่ได้มั่นคงอีกต่อไปแล้ว รอยร้าวสีดำสนิทราวกับรอยแยกของเหวลึก กำลังฉีกขาดกลางอากาศราวกับกระดาษเปียกน้ำ เสียงหวีดหวิวของลมที่พัดมาจาก "อีกฟากหนึ่ง" กรีดแทะแก้วหูจนปวดหนึบ และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ เงาสะท้อนนับร้อยนับพันบนเศษกระจกที่แตกกระจายบนพื้น กำลังเคลื่อนไหวสวนทางกับร่างจริงของเธอ—พวกมันกำลังพยายามคลานออกมา "คุณหยุดมันไม่ได้หรอก ริน..." เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นจากมุมห้อง อาคเนย์ยืนพิงเสาที่เริ่มบิดเบี้ยวเป็นเกลียว มือข้างหนึ่งของเขาเปื้อนสีน้ำมันสีแดงฉานราวกับเลือดสดๆ บนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา แววตาของจิตรกรหนุ่มไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความคลุ้มคลั่งและความหลงใหลอย่างลึกซึ้งระคนกัน เขากำลังมองดูการล่มสลายของเมืองเบื้องล่างผ่านหน้าต่างกระจกที่บานใหญ่ที่สุด ซึ่งตอนนี้ภาพตึกรามบ้านช่องในกรุงเทพฯ กำลังถูกซ้อนทับด้วยภาพของซากปรักหักพังสีเทาหม่นจากโลกคู่ขนาน ผู้คนบนท้องถนนเริ่มวิ่งหนีอลหม่าน เสียงกรีดร้องดังสะท้อนก้องกวาดผ่านรอยแยกของมิติเข้ามาในห้องแคบๆ นี้ รินก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ปลายส้นรองเท้าของเธอเหยียบลงบนเศษกระจกคมกริบจนเลือดซึมผ่านถุงน่อง แต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย สติสัมปชัญญะของเธอกำลังถูกกัดเซาะด้วยภาพซ้อนในหัว—ภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ติดอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่เมื่อยี่สิบปีก่อน เด็กผู้หญิงที่กรีดร้องขอความช่วยเหลือในขณะที่ร่างของเธอค่อยๆ ถูกกลืนหายไปในเงาสะท้อน "นายทำอะไรลง องศา..." รินเอ่ยชื่อจริงของเขาออกมา เสียงของเธอกระท่อนกระแท่น ลมหายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อมแรง "ทำไม... ทำไมภาพวาดพวกนั้นถึงกลายเป็นประตู นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องจิตวิทยา... นายสร้างปีศาจอะไรขึ้นมากันแน่" อาคเนย์ระเบิดเสียงหัวเราะเบาๆ มันเป็นเสียงหัวเราะที่กลกลืนความสิ้นหวังและความปีติยินดีไว้ด้วยกันอย่างน่าขนลุก เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาหาริน ปลายพู่กันในมือหยดของเหลวสีแดงลงบนพื้นคอนกรีตทีละหยด สติของเขาดูเหมือนจะหลุดลอยไปไกลเกินกว่าจะดึงกลับมาได้แล้ว "ปีศาจงั้นหรือคะ ริน? คุณต่างหากคือผู้สร้างประตูบานนี้" อาคเนย์หยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายความเยือกเย็นแผ่ออกจากตัวเขาราวกับศพที่เพิ่งฟื้นคืนชีพ "ความทรงจำวัยเด็กที่คุณพยายามลบเลือน... การฆาตกรรมที่คุณบอกตัวเองว่าคุณเป็นแค่ผู้เห็นเหตุการณ์... ทุกอย่างมันถูกเก็บกดไว้หลังกระจกบานนั้น และตอนนี้ เมษายน—ตัวตนอีกด้านของคุณในมิติที่ล่มสลาย—กำลังพยายามสลับตัวกับคุณ" รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนเคว้งควาย ภาพตรงหน้าพร่าเลือนชั่วขณะ เธอจำไม่ได้... เธอจำเรื่องราวในวัยเด็กไม่ได้จริงๆ หรือว่าเธอกำลังหลอกตัวเองมาตลอดชีวิต? รอยแยกกลางอากาศขยายตัวกว้างขึ้น เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะเทือนมาจากก้นบึ้งของความมืดมิด ท้องฟ้าด้านนอกที่เคยเป็นสีส้มยามเย็นบัดนี้กลายเป็นสีม่วงคล้ำและมีกลุ่มควันสีดำพวยพุ่งขึ้นมาราวกับเมืองทั้งเมืองกำลังถูกเผาผลาญด้วยไฟบรรลัยกัลป์ ผู้คนในมิติฝั่งโน้น—เงาดำที่ไร้ใบหน้า—เริ่มเดินข้ามผ่านมายังฝั่งนี้ทีละคน สรรพเสียงแห่งความโกลาหล ความเจ็บปวด และความตาย ทับถมกันจนกลายเป็นเสียงอื้ออึงในหัวของริน "เราต้องหนี..." รินพึมพำ มือเรียวบางสั่นเทาขณะพยายามควAควานหากระเป๋าเสื้อเพื่อหายาระงับประสาท แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ยาเม็ดสีขาวคงช่วยอะไรไม่ได้อีกต่อไปแล้ว "หนีไปไหนล่ะคะ ริน?" อาคเนย์เอื้อมมือออกไปราวกับจะสัมผัสแก้มของเธอ แต่นิ้วมือของเขาค้างเติ่งกลางอากาศ ดวงตาคมกริบมองทะลุผ่านร่างของเธอไปมองด้านหลัง "ในเมื่อตัวตนอีกครึ่งหนึ่งของคุณ... ยืนอยู่ข้างหลังคุณแล้ว" รินแข็งทื่อเป็นหิน ความหนաբาวยะเยือกแล่นพล่านจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่ท้ายทอย อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เธอไม่กล้าแม้แต่จะก้มมองลงที่พื้น หรือหันกลับไปมองเงาของตัวเองที่ทอดยาวไปบนผนังที่กำลังแตกร้าว เพราะในเงาสะท้อนบนเศษกระจกชิ้นสุดท้ายที่ยังไม่แตกสลาย... ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสเปื้อนเลือดกำลังยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่รินไม่มีวันทำมันออกมาอย่างแน่นอน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนจนมาถึงจุดที่ความจริงเริ่มปะทะกันอย่างรุนแรงเช่นนี้ค่ะ จาก กระจกเงาต้องสาป