ความจริงของริน

"คุณหมอกำลังโกหก" รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เธอไม่ได้มองหน้าดร.อคิน แต่จ้องมองไปยังเงาสะท้อนของเขาในกระจกเงาบานใหญ่หลังโต๊ะทำงาน เศษกระดาษนับร้อยที่ถูกฉีกขาดวางระเกะระกะอยู่บนพื้น—นั่นคือบันทึกประวัติผู้ป่วยของเธอที่เธอแอบขโมยมาได้ในนาทีที่เขาก้าวออกไปชงชา ดร.อคินหยุดชะงัก มือที่ถือถ้วยกระเบื้องเคลือบสั่นเพียงชั่วครู่ก่อนจะวางมันลงอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มที่มักจะดูอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความเมตตาของเขากลายเป็นเพียงเส้นตรงที่ไร้อารมณ์ "ความจริงคือสิ่งที่เปราะบางนะริน" เขาตอบกลับ น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังอธิบายทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ที่แห้งแล้ง "ในโลกที่ความทรงจำของคุณขาดวิ่น การสร้างความหมายขึ้นมาใหม่ย่อมดีกว่าการยอมรับว่าตัวเราเป็นเพียงเศษซากที่เหลือทิ้งไว้" รินหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมา แผ่นกระดาษนั้นไม่ใช่ประวัติคนไข้ธรรมดา แต่มันคือผังความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงระหว่างภาพวาดในวัยเด็กของเธอกับภาพถ่ายดาวเทียมของสถาบันวิจัยกระจกเงา ทุกอย่างถูกระบุด้วยรหัสชุดหนึ่ง—'Subject-13: The Glitch in the Reflection' "ฉันไม่ใช่คนไข้ของคุณ" รินแค่นหัวเราะ เสียงของเธอก้องสะท้อนอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับมีใครอีกคนกำลังหัวเราะตาม "ฉันคืองานทดลองที่หลุดรอดออกมาจากรอยแยกนั้นใช่ไหม? ฉันคือภาพสะท้อนที่... บังเอิญมีตัวตนขึ้นมาในโลกที่ไม่มีใครต้องการฉัน" ดร.อคินก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ เงาของเขาบนพื้นดูเหมือนจะยาวผิดปกติ ราวกับว่ามีสัตว์ร้ายบางอย่างซ่อนตัวอยู่ในนั้น "คำว่า 'หลุดรอด' เป็นการใช้คำที่เกินจริงไปหน่อยนะ ริน คุณถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นภาชนะบรรจุความทรงจำที่กระจกบานนั้นไม่ยอมรับ มันคายคุณออกมา เพราะคุณคือความผิดพลาดที่สมบูรณ์แบบที่สุด" รินถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับกระจกเย็นเฉียบ เธอมองเห็นเงาของตัวเองในกระจก... แต่มันไม่ใช่เธอ ในกระจกบานนั้น รินไม่ได้กำลังยืนตัวสั่นด้วยความกลัว แต่รินในกระจกกำลังยกยิ้มมุมปาก มือของเธอกำลังเอื้อมมาแตะพื้นผิวแก้วจากอีกฟากหนึ่ง ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและลึกล้ำดุจห้วงอวกาศที่ว่างเปล่า รินรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ปลายนิ้วเมื่อสัมผัสถูกความเย็นยะเยือกของกระจก "คุณหมอคะ..." รินพึมพำ โดยไม่ละสายตาจากเงาที่กำลังขยับเขยื้อนเอง "ถ้าฉันคือความผิดพลาด แล้วทำไมในกระจกถึงได้มีรอยยิ้มที่ฉันไม่เคยรู้จักปรากฏอยู่ล่ะคะ?" "นั่นไม่ใช่รอยยิ้มของคุณ" ดร.อคินโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบผ่านอากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของโอโซนและโลหะ "นั่นคือ 'ตัวจริง' ที่กำลังรอคอยจะสลับที่กับคุณ เธอเบื่อที่จะติดอยู่ในมิติคู่ขนานนั่นเต็มทีแล้ว และคุณก็คือตั๋วใบเดียวที่จะทำให้เธอกลับมามีลมหายใจในโลกของคนเป็น" รินรู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลจากแผ่นกระจก ร่างกายของเธอเริ่มสั่นไหวและพร่าเลือนราวกับสัญญาณภาพที่ขาดหาย หัวใจของเธอเต้นรัวจนเจ็บปวด เธอตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า ชีวิตที่เธอใช้มาตลอดกาลคือเรื่องโกหก ทุกความทรงจำ ทุกความเจ็บปวด คือโปรแกรมที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อหลอกล่อให้เธอเดินมาถึงจุดนี้... จุดที่ต้องยอมสละตัวตนเพื่อ 'ต้นฉบับ' ที่แท้จริง ทันใดนั้น เสียงกระจกแตกร้าวก็ดังสนั่น แต่ไม่ใช่กระจกในห้องทำงาน! มันคือเสียงจาก 'กระจกทุกบาน' ในบ้านหลังนี้ที่แตกพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย และในความมืดที่กรูเข้ามาจากรอยแยกของเศษกระจก รินก็ได้ยินเสียงกระซิบที่เหมือนกับเสียงของเธอเอง... แต่มันดังมาจากทางด้านหลังของดร.อคิน! "หมอคะ... รินคนนี้ไม่ได้อยู่หลังกระจกแล้วนะคะ" ดร.อคินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาของเขาเองบนผนังค่อยๆ แยกตัวออกมาเป็นรูปร่างของหญิงสาวที่หน้าตาเหมือนรินทุกประการ หากแต่มีแววตาสีเงินวาวโรจน์ เธอเดินข้ามผ่านเงาของเขามาโดยไม่แม้แต่จะมองเขา แล้วหยุดยืนอยู่ข้างหลังรินที่กำลังตัวแข็งทื่อ "และเราก็ไม่อยากสลับที่กับเธอหรอก" ร่างที่แยกออกมาจากเงานั้นวางมือลงบนไหล่ของริน แรงกดนั้นหนักหน่วงและเย็นจัดจนผิวหนังของรินกลายเป็นสีคล้ำ "เพราะถ้าโลกนี้มีรินสองคน... คนไหนจะเป็นฝ่ายเริ่มกำจัดอีกคนก่อนดีล่ะคะ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยอมให้ความมืดมิดกัดกินหัวใจไปพร้อมๆ กันในบทนี้ แล้วพบกันในรอยแยกถัดไปนะคะ