ห้องลับของดร. อคิน

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฉุนกึกจนแสบโพรงจมูกไม่ได้ทำให้ฝีเท้าของรินสั่นไหว เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อรักษา แต่มาเพื่อกระชากหน้ากากที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มอบอุ่นของดร.อคิน กุญแจสำรองที่เธอแอบฉกมาจากห้องทำงานของเขาสั่นสะท้านอยู่ในมือชื้นเหงื่อ ทันทีที่บานประตูเหล็กกล้าเปิดออก ความเงียบงันที่กดทับอยู่ภายในกลับมีเสียง ‘บางอย่าง’ เต้นตุบๆ คล้ายจังหวะหัวใจที่ถูกขยายผ่านลำโพงขนาดยักษ์ รินกลั้นหายใจ เธอผลักประตูบานสุดท้ายที่ซ่อนอยู่หลังตู้หนังสือเล่มหนา มันไม่ใช่ห้องตรวจคนไข้ ไม่ใช่ห้องเก็บแฟ้มประวัติ แต่มันคือ... ห้องโถงขนาดมหึมาที่แช่อยู่ในความมืดสลัว "ถ้าคุณคิดว่านั่นคือจินตนาการ ริน... คุณควรจะเปลี่ยนความคิดเสียตั้งแต่ตอนนี้" เสียงทุ้มต่ำของดร.อคินดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ทำเอารินสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับไปมองแต่พบเพียงไอเย็นที่แผ่ซ่าน รินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ก่อนจะหันกลับไปมองเบื้องหน้า ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อแสงไฟสลัวจากผนังค่อยๆ สว่างขึ้น เผยให้เห็นโหลแก้วทรงกระบอกสูงจรดเพดานนับสิบใบเรียงรายอยู่ราวกับทหารองครักษ์ในมหาวิหารแห่งความตาย ข้างในนั้น... ไม่ใช่สารเคมี ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตประหลาด แต่มันคือ ‘ตัวเธอ’ รินก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับโหลแก้วใบหนึ่ง ความเย็นเยียบจากผิวกระจกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาถึงกระดูก ในโหลแก้วนั้น ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งลอยเคว้งคว้าง ดวงตาของร่างนั้นปิดสนิท ทว่าใบหน้ากลับเหมือนกับรินทุกกระเบียดนิ้ว รวมถึงไฝเล็กๆ เหนือคิ้วซ้าย และรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อมือ "นี่มันอะไรกัน..." รินพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจำไม่ได้ว่านี่คือเสียงของตัวเอง "คุณสร้างพวกเราขึ้นมาเพื่ออะไร?" ดร.อคินก้าวออกมาจากเงามืด ชายในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาดูผิดแผกจากสถานที่นรกแตกแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง เขายังคงยิ้ม... รอยยิ้มที่ทำให้รินรู้สึกเหมือนถูกถลกหนังทั้งเป็น "อมตะภาพไม่ใช่การทำให้อายุขัยยาวนานขึ้น ริน" เขาเอ่ยพลางใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามโหลแก้วอย่างทะนุถนอม "แต่มันคือการย้าย 'จิตวิญญาณ' ข้ามผ่านกระจกเงาที่แตกสลาย ร่างกายเหล่านี้คืออะไหล่... ร่างต้นแบบที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่ผมเคยสร้างมา และเชื่อไหมว่า ร่างที่สิบสามคือร่างที่ผมรอคอยมาตลอดชีวิต" รินกวาดสายตาไปทั่วห้อง เธอเห็นร่างที่หน้าตาเหมือนเธอในวัยต่างๆ ตั้งแต่เด็กหญิงตัวน้อย จนถึงหญิงชราที่ผิวหนังเหี่ยวย่น ทุกร่างลอยตัวอยู่ในน้ำยาฟอร์มาลีนสีจาง ดวงตาของร่างเหล่านั้นดูเหมือนจะจ้องมองเธอผ่านชั้นกระจกหนาเตอะ "คุณหลอกฉัน..." รินคำราม ความโกรธเกรี้ยวเข้าแทนที่ความกลัว เธอคว้าแจกันแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ เขวี้ยงใส่โหลแก้วที่อยู่ใกล้ที่สุด เสียงแตกกระจายดังกึกก้องไปทั่วห้อง กลิ่นสารเคมีฉุนกึกพุ่งกระจายออกมาพร้อมกับร่างที่ไร้วิญญาณตกลงมากองกับพื้น น้ำใสๆ ไหลนองไปทั่วทิศทาง ดร.อคินไม่ได้โกรธ เขากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ความรุนแรงไม่ใช่ทางออกนะริน การที่คุณตื่นขึ้นมาได้ในวันนี้ พิสูจน์แล้วว่าคุณไม่ใช่แค่ 'ร่างทดลอง' ทั่วไป แต่คุณคือความสำเร็จที่ผมเฝ้าตามหา... ตัวตนคู่ขนานที่ตื่นรู้" "ฉันไม่ใช่สิ่งของของคุณ!" รินตะโกนสุดเสียง เธอหยิบมีดผ่าตัดที่วางอยู่บนถาดเหล็กขึ้นมาถือไว้มั่น "คุณไม่ใช่สิ่งของริน" อคินเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างของเขา "คุณคือโอกาสสุดท้าย... ถ้าคุณไม่ยอมร่วมมือกับผม สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปในห้องโถงถัดไปอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้คุณต้องกรีดร้องจนกล่องเสียงพังทลาย เพราะที่นั่น... ผมเก็บ 'ความทรงจำที่แท้จริง' ของคุณไว้ในกระจกบานที่สิบสาม" รินชะงัก เธอไม่ได้กลัวคำขู่ แต่เธอกลัวความจริงที่กำลังจะเปิดเผย เธอค่อยๆ หันไปมองที่ท้ายห้อง มีกระจกเงาบานยักษ์ตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น ผิวหน้ากระจกไม่ได้สะท้อนภาพห้องโถง แต่กลับสะท้อนภาพเหตุการณ์ในอดีต... ภาพบ้านหลังเดิมในวัยเด็ก ภาพเหตุการณ์ไฟไหม้ที่เธอคิดว่าเธอสูญเสียครอบครัวไป แต่ในเงาสะท้อนนั้น... เธอเห็นตัวเองในวัยเด็ก ยืนอยู่ข้างๆ ดร.อคินที่ยังดูหนุ่มแน่น ทั้งสองกำลังมองกองไฟด้วยสายตาที่เย็นชาดุจเดียวกัน รินทรุดลงกับพื้นเมื่อเห็นเงาในกระจกนั้นหันมาสบตากับเธอ มันไม่ใช่เงาสะท้อนของเธอ แต่มันคือตัวเธอในตอนนั้น... ที่กำลังยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบ "ดูสิริน" ดร.อคินกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาเย็นเยียบและเต็มไปด้วยชัยชนะ "คุณไม่ใช่คนที่พยายามหนีจากความตาย แต่คุณคือคนที่จุดไฟเผาปมชีวิตทั้งหมดนั้นด้วยมือของตัวเอง... จำได้หรือยังว่าใครคือคนจริงๆ ในกระจกบานนี้?" รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาในกระจกยื่นมือทะลุผ่านผิวแก้วออกมา และคว้าคอเสื้อของเธอเอาไว้แน่น แรงดึงนั้นมหาศาลจนรินเซถลาไปข้างหน้า และในวินาทีที่ร่างของเธอปะทะเข้ากับผิวหน้ากระจก บานกระจกก็แตกละเอียดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก เธอไม่ได้เป็นเหยื่อของดร.อคิน... แต่เธอคือผู้สมรู้ร่วมคิดที่ลืมแม้กระทั่งอดีตของตัวเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ยอมให้ความมืดมิดกัดกินหัวใจไปพร้อมๆ กันในบทนี้ แล้วพบกันในรอยแยกถัดไปนะคะ