การลวงหลอกของกระจก

"ถ้าฉันก้าวออกไป แล้วเธอจะอยู่ตรงไหนคะ ริน?" เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากมุมห้อง แต่มันดังก้องขึ้นในโสตประสาท ราวกับมีใครสักคนเอาเข็มเย็นเฉียบมาจิ้มลงบนรอยหยักในสมอง รินยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องโถงที่มืดสลัว เธอไม่ได้ขยับตัว แต่เงาสะท้อนในกระจกกลับเอียงคอช้าๆ ดวงตาคู่ที่ควรจะเป็นของเธอ—แต่ทว่าลึกและมืดดำราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง—กำลังจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกสมเพช "เธอไม่มีที่ยืนในโลกแห่งความเป็นจริงหรอกนะ" เงาสะท้อนขยับปากโดยที่รินไม่ได้ทำเช่นนั้น "ความทรงจำที่หายไปนั่นน่ะ... ไม่ใช่เพราะเธอถูกลืม แต่เป็นเพราะเธอไม่มีตัวตนอยู่จริงตั้งแต่แรกต่างหากล่ะ" รินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือ ความเย็นเยียบจากผิวกระจกแผ่ซ่านออกมาจนขนอ่อนตามแขนลุกชัน เธอพยายามหายใจเข้าลึกๆ แต่เหมือนอากาศในห้องนี้ถูกสูบออกไปจนหมด ดร.อคินยืนพิงกรอบประตูอยู่ห่างออกไป สายตาของเขาสะท้อนแววอำมหิตที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าใจดีที่เขาสวมใส่เป็นหน้ากากมาตลอด "อย่าไปฟังมัน ริน" ดร.อคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทราวกับเสียงอ่านรายงานการผ่าตัด "มันแค่พยายามปั่นหัวเธอ กระจกไม่ได้มีความคิด มันแค่สะท้อนความกลัวที่ซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึกของเธอเท่านั้น" รินหันไปมองชายหนุ่มที่เธอเคยเชื่อใจที่สุด แววตาของเขาในตอนนี้ดูเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังรอเวลาขย้ำเหยื่อ "ถ้ามันไม่มีชีวิต แล้วทำไมด็อกเตอร์ถึงต้องจดบันทึกทุกคำที่มันพูดลงในสมุดเล่มนั้นด้วยล่ะคะ?" ดร.อคินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มจางๆ "นั่นคือการวิจัยทางจิตวิทยาไงคะ ที่รัก... เพื่อหาทางรักษาภาวะตัวตนแตกแยกของเธอให้หายขาด" "รักษา... หรือกำจัดกันแน่คะ?" คราวนี้ เสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงของริน แต่เป็นเสียงของเงาในกระจกที่หัวเราะแผ่วเบา รินหันกลับไปมองกระจกอีกครั้ง คราวนี้เงาของเธอไม่ได้ลอกเลียนท่าทางของเธอ แต่มันกำลังขยับมือขึ้นมาแนบกับแผ่นกระจกจากฝั่งนั้น ปลายนิ้วของมันดูเรียวยาวผิดปกติและขาวซีดราวกับศพ "ให้ฉันออกไปเถอะนะ ริน" เงามันกระซิบ คราวนี้เสียงของมันทุ้มต่ำและดูมีเสน่ห์จนน่ากลัว "โลกข้างนอกนั่นกว้างใหญ่เกินไปสำหรับคนขี้ขลาดอย่างเธอ แต่สำหรับฉัน... ฉันจะทำให้ดร.อคินได้รู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นผู้ล่าและใครที่เป็นเหยื่อ" "อย่า... อย่าแตะต้องตัวฉัน" รินถอยหลังกรูด แต่เท้าของเธอกลับไม่ยอมขยับ ราวกับมีแรงดึงดูดประหลาดตรึงเธอไว้กับพื้นหน้ากระจก "ริน ฟังฉันนะ" ดร.อคินก้าวเข้ามาใกล้ มือของเขาสัมผัสที่ไหล่เธอ น้ำหนักของมือเขาหนักอึ้งและเต็มไปด้วยเจตนาที่น่าขนลุก "ถ้าเธอเลือกที่จะอยู่ในนี้ต่อ เธอจะสูญเสียทุกอย่างไป ทั้งตัวตนและความทรงจำ แต่ถ้าเธอยอมแลก... ยอมก้าวออกไปในอีกฝั่งของกระจก เธอจะได้เป็นอิสระจากความเจ็บปวดทั้งหมด" "ด็อกเตอร์กำลังบอกให้ฉันฆ่าตัวตายในร่างนี้ เพื่อให้สิ่งที่อยู่ในกระจกได้เกิดงั้นหรือคะ?" รินถามพลางพยายามสะบัดตัวออก แต่ร่างของเธอกลับแข็งทื่อราวกับถูกฉาบด้วยปูน "มันคือการโอนย้ายความรับผิดชอบ" ดร.อคินกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เขาใช้เจือจางด้วยกลิ่นอายของสารเคมีบางอย่างที่คุ้นเคย "เธอเหนื่อยมามากแล้วไม่ใช่เหรอ? ความทรงจำวัยเด็กที่ว่างเปล่า... ความวิตกกังวลที่กัดกินเธอทุกค่ำคืน... ให้คนอื่นรับมันไปแทนเถอะ" เงาสะท้อนในกระจกยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มนั้นกว้างจนผิดรูปผิดร่าง มันเริ่มเลือนลางราวกับควันไฟที่ถูกพัดพา และเริ่มหลอมรวมเข้ากับผิวหน้าของรินที่สะท้อนอยู่ในกระจก ภาพใบหน้าของเธอกับเงาเริ่มซ้อนทับกันจนแยกไม่ออก รินรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่พุ่งพล่านไปทั่วร่าง ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด "ไม่..." รินเค้นเสียงออกมาได้เพียงคำเดียว ทว่าในวินาทีที่เงาในกระจกเอื้อมมือมาคว้าคอของเธอจากด้านในแผ่นแก้ว แรงกระชากนั้นกลับส่งผลให้รินล้มลงไปข้างหน้า แต่แทนที่เธอจะกระแทกกับกระจกแข็งๆ ร่างของเธอกลับทะลุผ่านความเย็นเฉียบนั้นเข้าไปเหมือนจมลงสู่ห้วงมหาสมุทรที่มืดมิด "ยินดีต้อนรับกลับสู่ความว่างเปล่า ที่รัก" เสียงของดร.อคินดังก้องมาจากโลกภายนอก แต่มันฟังดูห่างไกลออกไปทุกที รินลืมตาขึ้นในความมืด เธอพบว่าเธอยืนอยู่ในห้องโถงที่คุ้นเคย แต่มองกลับออกมาจากในกระจก และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นคือภาพของ 'รินอีกคน' ที่กำลังยืนอยู่ในห้องโถงนั้น เธอยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างแผ่วเบาด้วยความรู้สึกพึงพอใจ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ดร.อคินด้วยแววตาที่เย็นชาและเหี้ยมเกรียมเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะแสดงออกมาได้ "เอาล่ะ ด็อกเตอร์" รินในร่างนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง "เรามาเริ่มขั้นตอนต่อไปของการวิจัยกันเถอะ... โดยที่ไม่มีความทรงจำที่น่ารำคาญพวกนั้นมาขัดจังหวะอีกต่อไป" ดร.อคินพยักหน้าอย่างชื่นชม ก่อนจะดึงมีดผ่าตัดเล่มเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วเดินตรงมาที่หน้ากระจก... ตรงที่ 'รินตัวจริง' กำลังถูกขังอยู่ข้างในด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขอบพระคุณทุกท่านที่ยอมให้ความมืดมิดกัดกินหัวใจไปพร้อมๆ กันในบทนี้ แล้วพบกันในรอยแยกถัดไปนะคะ