พันธสัญญาเลือด

“ฉันไม่เคยอนุญาตให้คุณเลือกวิธีที่ตัวเองจะเป็นฝ่ายได้เปรียบเพียงลำพัง ดร.อคิน” รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องใต้ดินของคลินิก กลิ่นอายของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ ที่อบอวลอยู่รอบตัวทำให้สัญชาตญาณของเธอประท้วงอย่างรุนแรง เธอจ้องมองชายวัยกลางคนตรงหน้า—ชายที่ดูใจดีในสายตาคนทั้งโลก ทว่าในยามนี้ แววตาของเขาซ่อนความเยียบเย็นที่แม้แต่กระจกเงายังไม่อาจสะท้อนได้หมดจด ดร.อคินขยับยิ้มบางๆ เขาไม่รีบร้อน มือเรียวยาวสวมถุงมือยางสีขาวสะอาดตาค่อยๆ วางใบมีดผ่าตัดลงบนถาดสเตนเลส เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังบอกเวลาตาย “ริน... มนุษย์มักหวาดกลัวในสิ่งที่ตนเองไม่เข้าใจ” เขาเดินอ้อมโต๊ะไม้ตัวใหญ่มาหยุดตรงหน้าเธอ “สิ่งที่เธอเรียกว่า ‘การเสียสละ’ ในมุมมองของฉัน มันคือ ‘การจัดระเบียบ’ ต่างหาก เธอสูญเสียความทรงจำไปแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง การแลกเปลี่ยนในครั้งนี้จะทำให้เธอไม่ต้องเห็นตัวเองแตกสลายในเงาอีกต่อไป” รินกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือจนรู้สึกถึงความเจ็บปวด เธอพยายามมองหาเงาสะท้อนของเขาจากผนังห้อง แต่มันกลับบิดเบี้ยว... เงาของดร.อคินไม่ได้เลียนแบบท่าทางของเขา แต่มันกำลังหมอบคลานอยู่บนพื้นราวกับสัตว์ร้ายที่รอจังหวะตะครุบเหยื่อ “ฉันรู้ว่าคุณต้องการอะไร ไม่ใช่แค่ความปลอดภัยของคุณ” รินเค้นเสียงลอดไรฟัน “คุณต้องการ ‘ตัวตนที่สิบสาม’ ของฉัน เพื่อใช้มันเป็นสะพานข้ามไปยังอีกฟากหนึ่งของกระจกใช่ไหม? คุณจะทิ้งร่างนี้ไว้เป็นเปลือก แล้วย้ายความนึกคิดของคุณเข้าไปแทนที่ฉัน!” ดร.อคินไม่ได้ปฏิเสธ เขากลับหัวเราะแผ่วเบา เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงกระดาษถูกฉีกขาด “ฉลาดสมกับที่เป็นร่างทดลองที่ดีที่สุดของผม แต่ความฉลาดนั่นแหละที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด เธอกล้าพอไหมล่ะริน ที่จะแลกสิ่งที่เธอเรียกมันว่า ‘ความเจ็บปวดในอดีต’ กับ ‘ความสงบสุขที่ไร้ตัวตน’?” เขายื่นมือออกมา บนฝ่ามือมีเข็มฉีดยาขนาดเล็กบรรจุของเหลวสีเข้มข้นที่ส่องประกายวาววับราวกับหยดเลือดที่แข็งตัว “พันธสัญญานี้ทำได้ง่ายมาก เพียงแค่เธอปล่อยให้เงาของเธอทำหน้าที่ของมัน... เลิกขัดขืน เลิกตั้งคำถาม และมอบความทรงจำที่เหลืออยู่ทั้งหมดของเธอให้กับกระจกเงาบานนั้น แล้วเธอจะได้เป็นอมตะในฐานะ ‘เงา’ ที่ไม่มีใครทำลายได้” รินมองเข็มฉีดยาในมือเขา หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ในหัวมีภาพเหตุการณ์ในวัยเด็กแวบเข้ามา—เสียงแตกกระจายของกระจก เด็กหญิงตัวน้อยที่ร้องไห้ท่ามกลางเศษเสี้ยวของตัวเองที่กระจัดกระจายไปทั่วห้อง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอก เธอรู้ดีว่าหากเธอตกลง เรื่องราวทั้งหมดจะจบลง แต่ตัวตนของเธอจะดับสูญไปตลอดกาล “ถ้าฉันยอมแลก... คุณจะรับประกันได้ยังไงว่าเขาคนนั้นจะไม่กลับมา?” รินถามเสียงสั่น แต่สายตายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของดร.อคิน “ใครหรือ? คนที่เธอรัก หรือคนที่เธอกลัว?” เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา “ในมิตินี้ไม่มีใครการันตีอะไรได้ทั้งนั้น นอกจากเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายเธอ และคำมั่นสัญญาที่ผูกมัดเราไว้ด้วยกัน” รินหลับตาลง เธอเลือกไม่ได้ที่จะอยู่ต่อ หรือจากไป สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือการ ‘เดิมพัน’ เธอยื่นมือออกไปช้าๆ แตะที่ปลายเข็มฉีดยานั้น ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นปราดเข้าสู่กระแสเลือดในทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความมืดมิดในห้องเริ่มบิดเบี้ยว ราวกับว่ากำแพงห้องกำลังละลายกลายเป็นกระจกใสที่สะท้อนให้เห็นรินอีกคนหนึ่ง... รินที่ดูแก่กว่า หม่นหมองกว่า และกำลังแสยะยิ้มให้กับเธอจากภายในกระจก “ดีมาก” ดร.อคินกระซิบ “จงจดจำไว้ว่า การแลกเปลี่ยนนี้ไม่ใช่ความพ่ายแพ้ แต่มันคือการเริ่มต้นของตัวตนที่แท้จริง” รินกดเข็มลงบนฝ่ามือตัวเองโดยไม่ลังเล เลือดสีแดงสดซึมออกมาปะทะกับของเหลวในกระบอกสูบจนกลายเป็นสีดำสนิท ในวินาทีนั้นเอง เสียงกระจกแตกละเอียดดังก้องไปทั่วทั้งตึก ความเงียบงันที่เคยปกคลุมถูกแทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องที่ไม่มีที่มา ทว่า ท่ามกลางความวุ่นวายและภาพที่พร่าเลือน รินกลับเห็นบางสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น... เงาที่พื้นของดร.อคินไม่ได้หมอบคลานอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังยืนขึ้น ยืดตัวสูงใหญ่ขึ้นจนเกือบถึงเพดาน และกางเล็บยาวแหลมคมออกมาราวกับจะฉีกร่างของดร.อคินให้เป็นชิ้นๆ “คุณพลาดแล้ว ดร.อคิน” รินกระซิบเบาๆ ในขณะที่ร่างกายเริ่มรู้สึกเบาหวิวราวกับจะสลายกลายเป็นละอองกระจก “สิ่งที่คุณกำลังจะแลก... ไม่ใช่อดีตของฉัน แต่เป็น ‘เงา’ ที่จ้องจะกลืนกินคุณมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เราพบกัน” ดร.อคินชะงักไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่โอบรัดรอบคอของเขาจากด้านหลัง รินมองเห็นรอยยิ้มของตัวเองในกระจกบานนั้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... รอยยิ้มนั้นไม่ได้มาจากตัวเธอ แต่มันกำลังค่อยๆ ก้าวออกมาจากบานกระจกพร้อมกับมือที่ยื่นออกมาหมายจะคว้าคอของดร.อคินไว้ ก่อนที่ไฟในห้องจะดับมืดลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงกระซิบข้างหูของรินว่า... *“ขอบคุณที่เปิดทางให้ฉันได้กลับมานะคะ ดร.อคิน”* ขอบพระคุณทุกท่านที่ยอมให้ความมืดมิดกัดกินหัวใจไปพร้อมๆ กันในบทนี้ แล้วพบกันในรอยแยกถัดไปนะคะ