รอยแยกสีดำ

"หยุดมือเสียทีเถอะค่ะ ดร.อคิน... การที่คุณพยายามเย็บรอยแยกด้วยคำลวง มันไม่ช่วยให้ความจริงที่กำลังเน่าเฟะข้างใต้ถูกซ่อนไว้ได้หรอกนะคะ" รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงหึ่งก้องของอากาศที่บิดเบี้ยว ร่างของเธอสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเกลียดชังที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง มือของเธอจับขอบโต๊ะไม้โอ๊กแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อไม้ เธอไม่ได้จ้องมองดร.อคิน แต่เธอกำลังจ้องมอง ‘เงา’ ของเขาที่กำลังเต้นเร่าบนผนัง... เงาที่ไม่ได้ขยับไปพร้อมกับเจ้าของ แต่มันกำลังพยายามตะเกียกตะกายหนีออกจากร่างของเขา ดร.อคินวางปากกาหมึกซึมในมือลงอย่างใจเย็น เสียงโลหะกระทบกับผิวโต๊ะดังชัดเจนราวกับเสียงปืน เขาจัดเนกไทให้เข้าที่ แล้วจึงค่อยๆ หันมาสบตากับหญิงสาว ดวงตาคู่นั้นยังคงนิ่งสนิทเหมือนผืนน้ำที่ไร้ลมพัดผ่าน "รอยแยกไม่ได้ขยายตัวเพราะคำลวงของผมหรอกครับริน..." เขาเว้นจังหวะ สายตาของเขาเลื่อนไปที่หน้าต่างบานใหญ่ด้านหลังหญิงสาว ซึ่งขณะนี้ท้องฟ้าภายนอกไม่ใช่สีน้ำเงินเข้มของยามเย็นอีกต่อไป แต่มันเป็นสีดำสนิท—สีดำชนิดที่ไร้แสงดาวและไร้ความว่างเปล่า มันเป็นสีดำที่ดูเหมือนจะกำลังไหลเยิ้มออกมาจากรอยร้าวบนท้องฟ้า ราวกับกระจกเงาใบยักษ์ของโลกกำลังแตกละเอียด "มันขยายตัวเพราะคุณเลิกเชื่อใน 'ตัวตนเดียว' ของคุณต่างหาก" รินแค่นหัวเราะ เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ "คุณหลอกให้ฉันเชื่อมาตลอดว่าฉันมีตัวตนคู่ขนานเพื่อที่คุณจะได้ใช้ฉันเป็นภาชนะ... เพื่อกักเก็บเศษเสี้ยวของจิตวิญญาณที่ไม่มีใครต้องการ ไม่ใช่หรือคะ?" "คุณมองเห็นแค่เปลือก" อคินก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ฝีเท้าของเขาเบาราวกับแมว "ในขณะที่โลกภายนอกกำลังถูกกลืนกินโดยรอยแยกสีดำนั่น คุณกลับมัวแต่ห่วงเรื่องนิยามของตัวเอง โลกไม่ใช่กระจกเงาหรอกริน มันคือความโกลาหลที่พยายามจัดระเบียบตัวเองด้วยการสะท้อนสิ่งที่น่าเกลียดที่สุดออกมาให้เราเห็น" ด้านนอกหน้าต่าง สิ่งก่อสร้างฝั่งตรงข้ามเริ่มเลือนหายไป ความมืดมิดที่ไหลออกมาจากรอยแยกนั้นไม่ได้ทำลายวัตถุ แต่มันเปลี่ยนสถานะของพวกมันให้กลายเป็นก้อนก๊าซสีนิลที่ไร้รูปร่าง ผู้คนที่เคยเดินขวักไขว่บนถนนบัดนี้กลายเป็นเพียงเงาสีดำที่ไร้เสียง พวกเขาหยุดนิ่งค้าง ท่ามกลางบรรยากาศที่ความดันอากาศเริ่มบีบคั้นจนหูอื้อ รินเห็นเงาของตัวเองบนกระจกหน้าต่าง... แต่มันไม่ใช่เธอที่กำลังมองตอบกลับมา เงาในกระจกของเธอไม่ได้สวมเสื้อผ้าชุดเดียวกับเธอ แต่มันกำลังสวมชุดคนไข้ที่ขาดวิ่น และมือของมันกำลังกรีดรอยแผลที่ลำคอของตัวเองอย่างเงียบเชียบ "ถ้าฉันคือเศษเสี้ยวของคุณ" รินพูดพลางถอยหลังไปจนชนกับตู้หนังสือ "แล้วเหตุใดเงาของฉันถึงอยากจะฆ่าฉันล่ะคะ?" ดร.อคินหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาดูละมุนละไมอย่างน่าขนลุก "เพราะในจักรวาลที่รอยแยกกำลังกลืนกินทุกอย่าง ความเป็นหนึ่งเดียวคือบทลงโทษที่โหดร้ายที่สุดครับริน... เราต่างก็เป็นเพียงเงาที่พยายามจะยึดครองร่างจริงเอาไว้" ทันใดนั้น เสียงแตกกระจายดังสนั่นขึ้นทั่วทิศทาง ไม่ใช่เสียงกระจกแตก แต่เป็นเสียงของ 'มิติ' ที่ฉีกขาดรุนแรง แรงสั่นสะเทือนทำให้หนังสือบนชั้นร่วงหล่นลงมา รินก้มลงมองที่พื้นไม้ที่เธอยืนอยู่... รอยแยกสีดำไม่ได้อยู่แค่บนท้องฟ้า แต่มันกำลังพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ราวกับรากไม้สีนิลที่กระหายหิว มันพันธนาการขาของเธอไว้พร้อมกับความเย็นเยียบที่กัดกินลงไปถึงกระดูก "จบเกมแล้วล่ะริน" อคินกระซิบข้างหูของเธอ "คุณต้องเลือกระหว่างการเป็นตัวตนที่แตกสลายในรอยแยกนี้ หรือการยอมให้ผมรวมคุณเข้ากับความมืดมิดที่ไม่มีวันสิ้นสุด" รินเงยหน้าขึ้นมองดร.อคิน แววตาของเธอเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ความวิตกกังวลที่เคยมีหายวับไปราวกับถูกลบออกด้วยยางลบ เธอหยิบแจกันแก้วคริสตัลบนโต๊ะข้างๆ ฟาดเข้าที่ขมับของดร.อคินอย่างแรงจนเลือดสีแดงสดไหลอาบใบหน้าของชายหนุ่ม แต่เขากลับไม่ได้ร้องออกมาแม้แต่นิดเดียว เขากลับยิ้ม... ยิ้มกว้างจนเห็นถึงรากฟันที่ดำสนิท "คุณคิดว่าแจกันนั่นจะหยุดความจริงได้หรือคะ?" อคินถามด้วยน้ำเสียงที่บิดเบี้ยวผิดมนุษย์ รินมองไปที่รอยแยกบนพื้น และเธอก็ต้องหยุดหายใจ เมื่อเห็นว่าสิ่งที่โผล่ออกมาจากรอยแยกใต้ฝ่าเท้าของเธอนั้นไม่ใช่ความมืด แต่มันคือใบหน้าของตัวเธอเอง... ใบหน้าที่กำลังร้องไห้ด้วยหยดน้ำตาที่เป็นเข็มแหลมคมนับพัน ร่างนั้นเอื้อมมือขึ้นมาดึงรั้งข้อเท้าของเธอไว้ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังมาจากทุกทิศทางในห้อง "ยินดีต้อนรับกลับสู่บ้านที่แท้จริงนะคะ... ตัวฉันที่อยู่ในกรงกระจก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยอมให้ความมืดมิดกัดกินหัวใจไปพร้อมๆ กันในบทนี้ แล้วพบกันในรอยแยกถัดไปนะคะ