ภาพหลอนหรือความจริง

"รินคะ... กฎของฟิสิกส์ไม่ได้เขียนไว้ในสมุดบันทึกของคนไข้ แต่มันถูกจารึกไว้ในรอยร้าวของดวงตาคุณ ต่างหาก" เสียงของดร.อคินก้องสะท้อนอยู่ในห้องตรวจที่เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง รินนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำที่เย็นเฉียบ ฝ่ามือของเธอเปียกชื้นขณะกำชายเสื้อแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอมองผ่านกระจกเงาบานใหญ่ที่แขวนอยู่หลังโต๊ะทำงานของเขา แต่เงาในกระจกไม่ได้แสดงภาพห้องตรวจปกติ—มันคือห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังของนาฬิกาทรายนับพันเรือน รินเงยหน้าขึ้นมองดร.อคิน แววตาของเขาดูใจดีเสมอ ทว่าในรอยยับย่นรอบดวงตานั้นกลับแฝงไปด้วยความหิวกระหายที่เธอไม่สามารถอธิบายได้ "คุณกำลังพยายามจะบอกอะไรคะ?" รินถาม น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังพยายามคุมจังหวะให้มั่นคง "ว่าสิ่งที่ฉันเห็น... รอยร้าวในอากาศ การที่ฉันเห็นตัวเองในกระจกเดินจากไปในขณะที่ตัวฉันยังนั่งอยู่ตรงนี้... มันคือโรคจิตเภทอย่างนั้นหรือคะ?" ดร.อคินลุกขึ้นช้าๆ เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ ริน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ ทำให้เธอรู้สึกวิงเวียน เขาเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ สัมผัสนั้นเย็นจัดราวกับน้ำแข็ง "จิตเภทคือการที่สมองหลอกตัวเอง แต่ตัวตนคู่ขนาน... คือการที่ความเป็นจริงมันทรยศเราค่ะ ริน" เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นลมหายใจที่นิ่งสนิทราวกับคนไร้ชีวิต "คุณไม่ได้ป่วย แต่คุณกำลังถูกดึงเข้าหาจุดศูนย์กลางของกระจกเงาบานที่สิบสาม... บานที่คุณพยายามลืมมาตลอดชีวิต" รินสะบัดไหล่หนี เธอผุดลุกขึ้นจนเก้าอี้ครูดกับพื้นเสียงดังสนั่น "คุณโกหก! คุณต้องการแค่ผลวิจัยเรื่องความทรงจำที่หายไปของฉัน คุณต้องการขโมยเศษเสี้ยวเวลาที่ฉันจำไม่ได้เพื่อบรรลุเป้าหมายของคุณ!" เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าข้างนอกนั้นไม่ได้มีสีคราม แต่เป็นสีเทาขุ่นมัวเหมือนสีของน้ำล้างพู่กัน และที่น่ากลัวที่สุดคือ ผู้คนที่เดินอยู่บนถนนข้างล่าง... พวกเขาทุกคนต่างหยุดชะงักพร้อมกัน หันหน้าขึ้นมามองที่ห้องทำงานของดร.อคินด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ไร้ดวงตา มีเพียงผิวหนังเรียบสนิท รินก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับกระจกเงาบานใหญ่ ทันใดนั้น ความเย็นวูบแล่นผ่านสันหลัง เมื่อแผ่นหลังของเธอไม่ได้ชนกับผิวแก้วที่แข็งทื่อ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังจมลงไปในของเหลวหนืดเหนียว "รินคะ..." ดร.อคินเรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ในสายตาของเขา รินเห็นตัวเองกำลังยืนอยู่ในห้องนั้น ในฐานะ 'ผู้สังเกตการณ์' ที่สวมชุดสีดำสนิทและถือเข็มฉีดยาไว้ในมือ "ลองหันไปมองในกระจกดูสิคะ สิ่งที่คุณเห็นไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือตัวคุณที่เพิ่งตัดสินใจฆ่าฉันเมื่อวินาทีที่แล้ว" รินค่อยๆ หันกลับไปมองสิ่งที่อยู่หลังกระจก ภาพในกระจกไม่ได้สะท้อนห้องตรวจ แต่สะท้อนร่างของดร.อคินที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น โดยมีร่างของเธอเองยืนถือมีดเล่มหนึ่งไว้ในมือ ทั้งที่ในความจริงตอนนี้ เธอกำลังยืนตัวสั่นและไม่มีอาวุธใดๆ เลย "นี่มันเกิดอะไรขึ้น..." เสียงของเธอขาดห้วง หัวใจเต้นรัวจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอก "ฉันไม่ได้ทำ... ฉันไม่ได้เป็นคนฆ่า..." "ในโลกนี้คุณอาจจะไม่ได้ทำ" ดร.อคินกระซิบข้างหู "แต่ในกระจก... คุณได้กลายเป็นเงาที่สมบูรณ์แบบแล้ว" รินพยายามจะวิ่งหนี แต่เธอกลับพบว่าเท้าของเธอติดแน่นกับผืนพรม กระจกเงาที่ควรจะเป็นเพียงแผ่นกระจกกลับเริ่มปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ รอยร้าวนั้นไม่ได้เป็นเส้นตรง แต่มันเริ่มไหลวนเหมือนพยาธิที่กำลังชอนไชไปทั่วผิวแก้ว และจากรอยร้าวนั้น มือสีขาวซีดนับสิบข้างยื่นออกมาคว้าข้อมือของเธอไว้ เธอไม่ได้สู้ เพราะเมื่อเธอเหลือบไปเห็นเงาของตัวเองในกระจกบานที่แตกละเอียด รินกลับเห็นว่า 'ตัวเธอ' ในนั้นกำลังยิ้ม... เป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและโหดเหี้ยมอย่างที่เธอไม่เคยทำมาก่อน "กระจกเงาบานที่สิบสามไม่ได้มีไว้ส่องเพื่อหาความจริงหรอกนะริน" ดร.อคินหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาเริ่มบิดเบี้ยวจนฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้องของโลหะ "แต่มันมีไว้เพื่อ 'สลับ' ที่... ขอบคุณที่อดทนแลกเปลี่ยนชีวิตกับฉันมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานะคะ" รินเบิกตากว้างเมื่อเธอมองลงไปที่มือของตัวเอง ผิวหนังของเธอกำลังเริ่มซีดจางลงเรื่อยๆ จนเกือบโปร่งใส ในขณะที่เงาในกระจกเริ่มก้าวเท้าออกมาสู่ความเป็นจริงที่จับต้องได้ มันก้าวข้ามกรอบแก้วออกมาด้วยความมั่นใจ พร้อมกับหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมาจรดที่ลำคอของเธอ ทุกอย่างดับวูบลงเหลือเพียงเสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในสมองของเธอว่า 'ถึงเวลาที่คนไข้ต้องกลายเป็นคุณหมอเสียที' แล้วรินก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่คมมีดค่อยๆ กรีดลึกลงบนผิวเนื้อ... พร้อมกับที่ดร.อคินในโลกแห่งความเป็นจริง ค่อยๆ เลือนหายไปเหมือนหมอกควันที่ถูกลมพัดผ่าน ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างความบ้าคลั่งในกระจกบานนี้ไปกับกระจกเงาต้องสาปนะคะ