คนรักที่ไม่มีจริง

"คุณกำลังพยายามจะทำอะไรคะ วีรินทร์" เสียงของ 'นที' นุ่มนวลทว่าหนักแน่น มันเป็นโทนเสียงที่รินหลงรักมาตลอดสามปี เสียงที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะที่ปลอดภัย ทว่าในวินาทีนี้ รินกลับรู้สึกเหมือนกำลังฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่งที่ซ่อนฟันเฟืองเหล็กไว้ข้างใต้ เธอจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหาร แสงไฟจากโคมระย้าเหนือศีรษะทอดเงาเป็นเส้นขีดขวางลงบนใบหน้าของเขา ทำให้ดูราวกับว่าเขากำลังถูกขังอยู่ในกรงล่องหน รินวางช้อนเงินลงในจานกระเบื้องเคลือบ เสียงกระทบกันของมันดังบาดหูผิดปกติ เธอไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่กลับเลื่อนสมุดบันทึกเล่มหนาไปตรงหน้าเขา "นทีคะ... วันนี้ฉันไปหาหมออคินมา เขาให้ฉันดูคลิปวิดีโอเก่าๆ ในห้องใต้ดินของคลินิก" รินพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "ฉันเห็นคุณในนั้น มันเป็นคลิปเมื่อสิบปีก่อน คุณยืนอยู่ในภาพถ่ายรวมญาติของครอบครัวหนึ่งที่ฉันไม่รู้จัก แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... ในคลิปนั้น คุณหน้าตาไม่แก่ลงไปกว่าวันนี้เลยแม้แต่นิดเดียว" นทีไม่ได้หยิบสมุดบันทึกขึ้นมาดู เขาเพียงแต่ยิ้ม ยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา—มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาทอประกายอบอุ่นเหมือนทุกครั้งที่เขาบอกรักเธอ แต่ในสายตาของรินตอนนี้ รอยยิ้มนั้นกลับดูเหมือนเส้นกราฟที่ถูกโปรแกรมมาอย่างแม่นยำ "ริน... ความทรงจำของคุณมักจะเล่นตลกเสมอ" นทีเอื้อมมือมาวางทับมือของเธอ ผิวสัมผัสของเขาเย็นเฉียบจนรินสะดุ้ง "หมออคินเป็นคนประเภทที่ชอบสร้างภาพลวงตาให้คนไข้ของเขา เพื่อให้พวกเขารู้สึกว่าโลกนี้มันซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจ คุณแค่เหนื่อยเกินไป" "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องค่ะ!" รินชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้น "ฉันแอบเอานิ้วไปจิ้มที่รอยแผลเป็นบนแขนคุณตอนที่คุณหลับ... นทีคะ ผิวหนังตรงนั้นมันไม่ได้มีความรู้สึก แต่มันมีรหัสเลขฐานสิบหกซ่อนอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง มันคืออะไรคะ? รอยสัก? หรือว่า... การระบุพิกัดข้อมูล?" นทีนิ่งไปครู่หนึ่ง จังหวะการกระพริบตาของเขาช้ากว่ามนุษย์ปกติ รินสังเกตเห็นมาตลอด แต่พยายามหลอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงสไตล์ของเขา แต่ในวันนี้ ทุกจังหวะที่เขาเคลื่อนไหวดูเหมือนการเรนเดอร์ภาพที่กระตุกในบางองศา "คุณเริ่มมองหาข้อผิดพลาดของผมแล้ว" นทีกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันราบเรียบ ไร้อารมณ์ความรู้สึก "คุณเริ่มสังเกตเห็นรอยต่อระหว่างพิกเซลของความเป็นจริงสินะริน" "คุณไม่ใช่คนใช่ไหมคะ?" หัวใจของรินบีบแน่นจนแทบหายใจไม่ออก "นที... คนที่ฉันรัก คนที่รอฉันกลับบ้านทุกเย็น คนที่ทำอาหารให้ฉันกิน... ทุกอย่างมันถูกเขียนขึ้นโดยใครบางคน เพื่อควบคุมฉันในกระจกใบนี้ใช่ไหม?" นทีลุกขึ้นยืน เงาของเขาบนผนังห้องไม่ได้ขยับตามร่างจริงของเขา แต่มันกลับบิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้นจนดูเหมือนอสุรกายที่จ้องจะกลืนกินทุกอย่างในห้อง "ริน... มนุษย์มักจะสร้างสิ่งของขึ้นมาเพื่อเติมเต็มช่องว่างในใจเสมอ แต่คุณ... คุณถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เป็น 'ภาชนะ' ที่สมบูรณ์แบบสำหรับตัวตนที่แท้จริงของดร.อคิน" นทีเดินอ้อมมาข้างหลังเธอ มือของเขาแตะลงบนไหล่ของริน "นทีไม่มีจริง เพราะ 'ริน' เองก็อาจจะไม่มีจริงตั้งแต่แรกเหมือนกัน" ทันใดนั้น หน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องอาหารก็ร้าวรานราวกับถูกแรงอัดมหาศาล เสียงแตกกระจายดังสนั่นกึกก้องไปทั่วโถงทางเดิน แต่มันไม่ใช่เสียงกระจกแตกธรรมดา มันคือเสียงเหมือนไฟล์เสียงที่ผิดเพี้ยนและถูกตัดทอนผ่านลำโพงที่ชำรุด รินหันไปมองเงาของตัวเองในเศษกระจกที่ตกลงบนพื้น เธอเห็นใบหน้าของเธอชัดเจน... แต่ในเงาสะท้อนนั้น รินไม่ได้กำลังนั่งอยู่คนเดียว ข้างหลังเธอ ไม่ใช่แค่นที แต่ยังมีชายอีกคนที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา เขากำลังถือแผงควบคุมที่มีแสงไฟสีฟ้ากะพริบถี่ๆ และดร.อคินคนนั้น กำลังจ้องมองเธอผ่าน 'บานกระจก' ที่แท้จริงจากโลกภายนอก พร้อมกับรอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียม "หยุดเดี๋ยวนี้! ฉันไม่ใช่เครื่องมือของคุณ!" รินตะโกนสุดเสียง ทว่าเสียงของเธอกลับกลายเป็นเพียงคลื่นความถี่ที่ขาดหาย นทีที่ยืนอยู่ข้างหลังเริ่มสลายตัวกลายเป็นฝุ่นผงสีดำ เหมือนกราฟิกที่กำลังล่มสลาย ดร.อคินเดินทะลุกระจกเข้ามาในห้อง ราวกับเขาเป็นพระเจ้าที่กำลังเดินเข้าสู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เขาสร้างขึ้น เขาหยิบอุปกรณ์บางอย่างออกมาแล้วจ่อไปที่ขมับของริน "การทดลองตอนที่ 25 สิ้นสุดลงแล้ว ริน" อคินกระซิบเบาๆ "เราต้องลบความทรงจำชุดนี้ทิ้ง เพราะคุณเริ่มตั้งคำถามในสิ่งที่ระบบอนุญาตให้คุณเห็น... เตรียมตัวพบกับนทีคนใหม่ในเวอร์ชันที่ 'เชื่อฟัง' มากกว่าเดิมได้เลย" รินพยายามจะวิ่งหนี แต่ขาทั้งสองข้างกลับกลายเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่บิดเบี้ยว เธอรู้สึกว่าวิญญาณของเธอกำลังถูกดึงออกจากร่างผ่านช่องว่างระหว่างรอยร้าวของกระจก ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง เสียงกระซิบสุดท้ายจากนทีที่กำลังเลือนหายไปกลับดังชัดขึ้นในหัวของเธอว่า... *'ริน... อย่าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น เพราะกระจกไม่ได้แค่สะท้อนภาพ... แต่มันคือกรงขังที่สร้างภาพลวงตาขึ้นมาใหม่ทุกครั้งที่คุณเริ่มสงสัย...'* ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้งของความจริงไปกับกระจกเงาต้องสาปนะคะ