ดร. อคิน

“ริน... คุณกำลังมองอะไรในมุมห้องนั้นคะ?” น้ำเสียงของดร. อคินราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอที่จะกระชากสติที่ล่องลอยของรินให้กลับมาจดจ่ออยู่บนเก้าอี้บุนวมสีหม่นในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง รินสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาจากมุมมืดของเพดานกลับมาสบตาชายวัยกลางคนตรงหน้า “ไม่มีอะไรค่ะ... แค่เงาของชั้นหนังสือ มันดูเหมือน... ร่างของใครบางคนกำลังยืนซ้อนทับกับเงามืดนั่น” รินตอบพลางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดขึ้นมาจากปลายนิ้ว ดร. อคินถอดแว่นสายตาออกช้าๆ นิ้วเรียวยาวของเขาเช็ดเลนส์ด้วยผ้าผืนเล็กอย่างประณีต ความนิ่งสงบของเขาขัดกับความปั่นป่วนในใจของรินอย่างสิ้นเชิง เขาคือคนที่เธอเชื่อใจที่สุดในฐานะจิตแพทย์ แต่ในยามที่เขานั่งนิ่งไม่ไหวติงเช่นนี้ รินกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกงูเหลือมจ้องมองเพื่อรอเวลาเขมือบ “ภาพหลอนไม่ได้เกิดจากความผิดปกติของสมองเพียงอย่างเดียวหรอกนะริน” อคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนต่ำที่ฟังดูน่าหลงใหลและอันตรายในคราวเดียวกัน “ในทางจิตเวชศาสตร์เชิงลึก เราอาจเรียกมันว่า ‘เศษเสี้ยวของตัวตน’ ที่พยายามสื่อสารผ่านช่องว่างของมิติที่เหลื่อมซ้อนกันอยู่” รินขมวดคิ้ว ความวิตกกังวลตีตื้นขึ้นมาจนลำคอแห้งผาก “คุณกำลังจะบอกว่า... สิ่งที่หนูเห็นไม่ใช่แค่จินตนาการงั้นหรือคะ? แล้วผู้หญิงในกระจกนั่น... เธอมีตัวตนจริงๆ ใช่ไหม?” อคินวางแว่นลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระทบของมันหนักแน่นและเด็ดขาด “ถ้าผมบอกว่าเธอมีตัวตน คุณจะกลัว... หรือคุณจะรู้สึกว่าได้รับคำตอบที่ตามหามาตลอดชีวิต?” เขาลุกขึ้นเดินช้าๆ ไปยังตู้กระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง รินมองตามแผ่นหลังของเขาด้วยหัวใจที่เต้นรัว กระจกบานนั้นสะท้อนภาพห้องทำงานที่ดูบิดเบี้ยวเล็กน้อย ราวกับว่ามิติในกระจกไม่ได้เป็นไปตามกฎฟิสิกส์ทั่วไป “ลองมองดูสิริน” เขาบุ้ยปากไปที่กระจก “ลองมองให้ลึกไปกว่าเงาสะท้อนของตัวคุณเอง คุณเห็นรอยร้าวที่มุมซ้ายนั่นไหม? รอยร้าวนั้นไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือประตู” รินลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า สองเท้าก้าวไปหาเขาอย่างไม่เต็มใจ กระจกบานนั้นดูเหมือนน้ำนิ่งที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสิ่งที่ตกลงไป เธอเห็นเงาของตัวเองในนั้น—ใบหน้าที่ซีดเซียวและดวงตาที่ดูหวาดระแวงเกินกว่าคนปกติ แต่ในเสี้ยววินาทีที่รินกำลังจะเอื้อมมือไปแตะผิวแก้ว เธอสังเกตเห็นบางอย่าง เงาในกระจกไม่ได้ขยับตามเธอ! เงาสะท้อนของรินยืนนิ่งสนิท ดวงตาคู่ที่อยู่ในกระจกกลับหันมาสบตากับเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว รินถอยกรูดจนเกือบจะเสียหลักล้มลงกับพื้น แต่เธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมือของดร. อคินคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลจนเธอรู้สึกเจ็บแปลบ “อย่าเพิ่งหันไปไหน” อคินกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด “นั่นแหละคือสิ่งที่ผมรอคอยมานาน... ริน, คุณไม่ได้เห็นภาพหลอน แต่คุณกำลังถูก ‘ตัวคุณจากอีกฝั่ง’ เข้ายึดครอง” รินตัวสั่นเทา หันไปมองดร. อคินด้วยความตกใจสุดขีด เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่า... บนโต๊ะทำงานของเขา มีรูปถ่ายใบเก่าที่ถูกคว่ำไว้ แผ่นหนึ่งเปิดเผยให้เห็นมุมของรูปภาพที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด มันคือรูปของเธอในวัยเด็ก... ยืนอยู่ข้างชายคนหนึ่งที่ใบหน้าถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีดำสนิท แต่รอยปากกานั้นเป็นรอยที่เธอจำได้แม่น เพราะเธอมักจะเห็นมันในความฝันบ่อยครั้ง “คุณ... คุณเป็นใครกันแน่ อคิน?” รินเค้นเสียงถาม มือที่จับแขนเธออยู่เริ่มเย็นเฉียบจนแทบจะแข็งเหมือนน้ำแข็ง ดร. อคินยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่กว้างเกินกว่าใบหน้ามนุษย์จะทำได้ ก่อนที่ไฟในห้องจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงกระจกแตกละเอียด ดังสนั่นไปทั่วห้องโถง ในความมืดมิดนั้น รินได้ยินเสียงกระซิบจากทิศทางที่ไม่มีคนอยู่ “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ริน” ท่ามกลางเศษกระจกที่กระจัดกระจาย แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาทำให้รินเห็นบางอย่างที่หัวใจต้องหยุดเต้น เงาของดร. อคินที่ทอดลงบนพื้นนั้น... ไม่ใช่เงาของมนุษย์ แต่มันคือเงาของร่างหญิงสาวที่เธอเพิ่งเห็นในกระจกเมื่อครู่ และที่น่าสยดสยองยิ่งกว่า คือเงานั้นกำลังถือมีดเล่มเดียวกับที่รินเคยเห็นในความทรงจำเลือนรางของเหตุฆาตกรรมในอดีต! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดไปพร้อมกับกระจกเงาต้องสาปนะคะ