เสียงกระซิบจากกำแพง

"คุณกำลังมองหาอะไรในเงาของฉันเหรอคะ ริน?" เสียงนุ่มทุ้มของดร.อคินดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงาน รินสะดุ้งสุดตัว มือที่สั่นเทาเผลอกำเศษกระจกคมกริบไว้แน่นจนเลือดสีสดซึมออกมาเป็นรอยด่างบนฝ่ามือ เธอไม่ได้หันไปมองเขา เธอทำได้เพียงจ้องมองเงานั้น... เงาของหญิงสาวผมยาวเหยียดที่ทอดตัวยาวผิดปกติบนพื้นห้อง แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเผยให้เห็น 'เงา' นั้นกำลังขยับมีดในมืออย่างช้าๆ ราวกับจะบรรจงกรีดลงบนกระดูกสันหลังของดร.อคินที่ยืนบังอยู่ข้างหน้า "ดร. คะ..." รินเค้นเสียงแห้งผากออกมา เธอพยายามควบคุมลมหายใจที่สั่นไหว "ทำไมเงาของคุณถึง... ไม่เหมือนเงาของคนทั่วไป" อคินขยับยิ้ม บางเบาจนแทบมองไม่เห็นในเงามืด "คำถามเรื่องเงา มักจะนำไปสู่ความวิปลาสเสมอ รินจำไม่ได้หรือคะว่าความจริงที่เราเห็นด้วยตา เป็นเพียงภาพฉายของความเป็นไปได้ที่สมองเลือกจะยอมรับ" เขาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้หอมจางๆ ผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อโชยปะทะจมูก รินถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับกำแพงเย็นเฉียบ แต่น่าแปลกที่เงานั้นกลับไม่ได้หยุดนิ่ง มันโน้มตัวลง ค่อยๆ คืบคลานออกจากใต้เท้าของดร.อคิน ขึ้นมาตามผนังราวกับสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อ *‘...ฆ่ามัน...’* เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู รินเบิกตากว้าง เธอหันซ้ายแลขวาแต่ไม่พบใครนอกจากดร.อคินที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น *‘...มันขโมยตัวตนของเธอไป... ริน... มันขังเธอไว้ในกระจกตั้งนานแล้ว...’* เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ เหมือนเสียงที่ผ่านการถูกบดขยี้มานับร้อยปี รินยกมือขึ้นปิดหู สั่นศีรษะปฏิเสธ "หยุดนะ! ฉันไม่ได้คุยกับคุณ... ฉันคุยกับตัวเอง... หรือคุยกับอะไรกันแน่!" "ในห้องนี้ไม่มีใครนอกจากเราสองคน" อคินขยับเข้ามาใกล้จนปลายเท้าของเขาแทบจะชิดกับปลายเท้าของเธอ "เสียงที่เธอได้ยิน... คือเสียงจากด้านที่เธอปฏิเสธที่จะยอมรับ ริน เธออยากรู้ไหมคะว่าทำไมฉันถึงเลือกเธอมารักษาที่นี่? เพราะคนอื่นมองไม่เห็น... แต่เธอเห็น และนั่นคือพรสวรรค์ที่จะนำเราไปสู่ชีวิตอมตะ" รินรู้สึกได้ว่าผนังที่หลังของเธอเริ่มสั่นไหว เงาหญิงสาวบนกำแพงนั้นเริ่มแยกตัวออกมาจากพื้นผิวสีขาว มันไม่ได้เป็นแค่เงาอีกต่อไป แต่มันเริ่มมีมิติ มีความหนา และมีน้ำหนักกดทับลงมาที่บ่าของเธอ "คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่?" รินถามพลางกลั้นสะอื้น "คุณไม่ใช่จิตแพทย์... คุณคืออะไรกันแน่?" ดร.อคินยื่นมือมาหมายจะแตะแก้มของเธอ แต่รินปัดออกอย่างแรง เศษกระจกในมือกรีดลงบนข้อมือของเขาจนเลือดไหลซึม ดร.อคินไม่ได้แสดงสีหน้าเจ็บปวด เขาเพียงแต่ก้มมองรอยเลือดนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกระหาย เขาสูดกลิ่นเลือดของตัวเองเข้าไปลึกๆ ก่อนจะกระซิบตอบ "ฉันคือคนที่กำลังรอให้เธอ... 'ตื่น' ขึ้นมาไงคะ" ทันใดนั้น เสียงกระซิบจากผนังก็เปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องแหลมสูงที่ดังทะลุประสาทสัมผัส รินมองเห็นเงาหญิงสาวในกระจกนับร้อยบานที่ติดอยู่รอบห้องพากันขยับตัวพร้อมกัน พวกมันไม่ได้สะท้อนภาพของเธออีกต่อไป แต่พวกมันสะท้อนภาพของ 'ตัวเธอ' ที่กำลังใช้มีดเล่มนั้น... จ่ออยู่ที่คอหอยของดร.อคิน! รินหน้าซีดเผือด ความทรงจำที่เคยพร่าเลือนเริ่มปะติดปะต่อเป็นภาพจิ๊กซอว์ที่น่าขนลุก เธอเห็นห้องนี้... เห็นเศษกระจกเหล่านี้... เห็นดร.อคินที่ตายไปแล้วซ้ำแล้วซ้ำเล่าในอดีตชาติที่เธอจำไม่ได้ "ฉันเคยฆ่าคุณ..." รินพึมพำ ดวงตาเหม่อลอย "ฉันทำมันไปแล้ว... ใช่ไหม?" ดร.อคินแย้มยิ้มกว้างขึ้น เป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและปราศจากความปรานี "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ... ริน" ก่อนที่รินจะทันได้กรีดร้อง ไฟในห้องก็ดับพรึ่บลงสนิท ท่ามกลางความมืดมิด เสียงของดร.อคินไม่ได้มาจากข้างหน้าเธออีกต่อไป แต่เขากลับกระซิบอยู่ข้างหูซ้าย ขณะที่เสียงของ 'หญิงสาวในเงา' กลับกระซิบอยู่ข้างหูขวาด้วยประโยคเดียวกันว่า— "ดูที่พื้นสิ... ใครคือคนที่มีเงาอยู่คนเดียว" รินก้มลงมองพื้นด้วยใจที่แทบหยุดเต้น และในเสี้ยววินาทีนั้น แสงจันทร์วูบสุดท้ายก็เผยให้เห็นความจริงที่โหดร้ายที่สุด— บนพื้นห้องไม่มีเงาของดร.อคินแม้แต่นิดเดียว... แต่เงามืดบนพื้นกำลังค่อยๆ เลื้อยพันรอบคอของเธอเอง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวของกระจกไปพร้อมกับดิฉันนะคะ หวังว่าตอนหน้าเราจะยังไม่แตกสลายไปเสียก่อนค่ะ