เดิมพันสุดท้าย

"ถ้าเธอคิดว่าการแตกสลายของกระจกจะปลดปล่อยเธอได้ ริน... เธอก็แค่กำลังเดินเข้าสู่กรงขังที่แคบกว่าเดิมเท่านั้น" เสียงของดร.อคินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กัดกินเข้าไปในกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย แต่ทว่าภายในห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยกระจกเงาสูงจรดเพดานนับร้อยบาน เงาสะท้อนของเขากลับดูมีชีวิตชีวาผิดปกติ—พวกมันขยับตัวพร้อมกัน ทั้งที่ร่างต้นยังคงนิ่งสนิท รินกุมเศษกระจกคมกริบไว้ในมือจนเลือดสีสดซึมออกมาแต้มผืนพรมสีเลือดหมู เธอไม่ได้มองที่ดร.อคิน แต่เธอมองที่ 'เงา' ของตัวเองในกระจกบานใหญ่เบื้องหน้า เงาในนั้นไม่ได้เลียนแบบท่าทางของเธอ แต่มันกำลังยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปากเป็นเชิงห้ามปราม "คุณพูดเรื่องกรงขังทั้งที่ตัวเองยังวนเวียนอยู่กับความเป็นอมตะที่ต้องแลกด้วยวิญญาณคนอื่นเนี่ยนะคะ ด็อกเตอร์" รินแค่นยิ้ม มือที่สั่นเทาของเธอค่อยๆ ยกขึ้นชี้ไปยังกระจกต้นกำเนิด—บานสีหม่นที่สั่นไหวราวกับมีหัวใจเต้นอยู่ข้างใน "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยน ฉันมาเพื่อยุติละครตลกฉากนี้" "ริน... มนุษย์เราไม่ได้ประกอบขึ้นด้วยเนื้อหนังหรอกนะ เราประกอบขึ้นจาก 'มุมมอง' ของคนอื่นที่มองเข้ามาต่างหาก ถ้ากระจกพวกนี้แตกสลาย อัตลักษณ์ของเธอก็จะกลายเป็นเศษธุลีที่หาที่ยึดเกาะไม่ได้ เธอจะเลือนหายไปเหมือนหมอกควันที่ไม่มีใครจดจำได้เลยนะ" ดร.อคินก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของเขาที่เคยดูใจดีกลับกลายเป็นหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง "เธออยากตายไปพร้อมกับความว่างเปล่าอย่างนั้นหรือ?" รินรู้สึกได้ถึงความวิตกกังวลที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก เสียงกระซิบจากกระจกบานอื่นๆ เริ่มดังระงมเหมือนเสียงคนนับพันพยายามจะพูดพร้อมกัน เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกกระจัดกระจาย—ภาพของเด็กหญิงที่นั่งเฝ้ามองเงาตัวเองในบ่อปลา, กลิ่นอายของความเหงาในวัยเด็ก, และความรู้สึกที่ว่า 'ตนเอง' อาจจะไม่เคยมีตัวตนอยู่จริงตั้งแต่แรก "ความว่างเปล่าที่ฉันเลือกเอง ยังดีกว่าความสมบูรณ์แบบที่คุณประดิษฐ์ขึ้นมาให้ฉันค่ะ" รินไม่รอคำตอบ เธอเหวี่ยงค้อนโลหะในมือข้างที่ว่างเข้าใส่กระจกต้นกำเนิดบานนั้นอย่างเต็มแรง! *เพล้ง!* เสียงแก้วแตกละเอียดดังก้องไปทั่วอาคาร บรรยากาศรอบตัวสั่นไหวราวกับภาพในฝันที่กำลังจะล่มสลาย กระจกบานอื่นๆ รอบตัวเริ่มร้าวตามไปเป็นทอดๆ ดร.อคินหน้าถอดสี เขาพยายามพุ่งตัวเข้ามาคว้าไหล่เธอ แต่ร่างของเขากลับเลือนรางลงราวกับสัญญาณภาพที่ขาดหาย รินเห็นเงาของดร.อคินในกระจกบานหนึ่งกำลังกรีดร้อง แต่ร่างต้นกลับยืนนิ่งด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ ความเจ็บปวดแล่นผ่านสมองของรินเหมือนสายฟ้า เธอเห็นภาพตัวเองในหลายช่วงวัย—รินในวัยเด็ก, รินที่สูญเสียความทรงจำ, รินที่กำลังยืนอยู่ในห้องนี้—ทุกอย่างกำลังซ้อนทับกันจนแยกไม่ออก "ถ้าฉันหายไป... ทุกคนก็จะหายไปกับฉันด้วย... ใช่ไหมคะ?" รินตะโกนแข่งกับเสียงกระจกที่กำลังแตกร้าวทั่วห้อง "ริน! หยุดนะ! ถ้าเธอทำลายมันตอนนี้—" เสียงดร.อคินแหบพร่าและเบาหวิว ราวกับเขาเป็นเพียงภาพสะท้อนที่กำลังจางหายไปจากโลกความเป็นจริง รินตัดสินใจก้าวเข้าไปในพื้นที่ว่างเปล่าที่อยู่หลังเศษกระจกที่แตกออก มันไม่ใช่ความมืดมิด แต่มันคือช่องว่างระหว่างตัวตนคู่ขนานที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต เธอไม่สนแล้วว่าเธอจะเป็นใคร หรือมีใครจดจำเธอได้หรือไม่ สิ่งเดียวที่สำคัญคือเธอจะไม่เป็นเครื่องมือของใครอีกต่อไป ทว่าในเสี้ยววินาทีก่อนที่ร่างของเธอจะถูกกลืนกินไปกับความว่างเปล่านั้น มือหนึ่งก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่น ไม่ใช่ดร.อคิน และไม่ใช่เงาสะท้อนของเธอ แต่มันคือมือของใครบางคนที่เธอนึกไม่ถึงว่าจะมีตัวตนอยู่จริง "เธอทำสำเร็จแล้ว ริน" เสียงกระซิบนั้นคุ้นเคยอย่างประหลาด มันเป็นเสียงของตัวเธอเอง... ในเวอร์ชันที่ดูเยือกเย็นและมีอำนาจมากกว่าใคร "แต่เธอคิดหรือว่า 'กระจก' บานสุดท้ายที่เธอต้องทำลาย... คือสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าเธอ?" ร่างของหญิงสาวปริศนาที่สวมชุดสีขาวโพลนโผล่ออกมาจากเงามืด ใบหน้าของนางเหมือนกับรินทุกประการ ยกเว้นเพียงดวงตา... ดวงตาคู่นั้นไม่มีม่านตา มันเป็นเพียงกระจกเงาบานเล็กที่สะท้อนให้เห็นรินที่กำลังยืนอ้าปากค้างอยู่ในตอนนี้ "ยินดีต้อนรับสู่โลกของเจ้าของกระจกที่แท้จริงนะคะ ร่างอวตารของฉัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวของกระจกมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ