การสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่

“หากคุณก้าวข้ามรอยร้าวนี้ไป อคิน... สิ่งที่คุณเรียกว่า ‘อมตะ’ จะเหลือเพียงเศษเสี้ยวของจิตวิญญาณที่เน่าเฟะในกระจกบานนั้นนะคะ” รินยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกเงาขนาดยักษ์ที่สั่นไหวราวกับผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป ปลายมีดผ่าตัดสีเงินในมือของเธอกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอมองเห็นเงาสะท้อนของดร.อคินที่ยืนอยู่ด้านหลัง—ไม่ใช่ในกระจก แต่เป็นเงาที่แท้จริงของเขาที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความกระหาย “ริน... ที่รัก” อคินแค่นยิ้ม เสียงของเขาแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยความเวทนา “คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือคะว่า โลกนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับ ‘ตัวตนเดียว’ เราถูกสร้างมาเพื่อซ้อนทับ เพื่อกินแดนกันและกัน หากผมไม่สูญสลายไปในวันนี้ คุณก็จะต้องเป็นฝ่ายแตกสลายแทน... เลือกเอาสิคะ ว่าจะให้ความทรงจำของคุณหายไป หรือจะให้ชีวิตของผมเป็นเครื่องเซ่นสังเวย” รินหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและขมขื่น “คุณพร่ำบอกว่าคุณรักฉันมาตลอด แต่สิ่งที่ฉันเห็นในแววตาของคุณมีเพียงความปรารถนาที่จะครอบครอง ‘ความว่างเปล่า’ ในหัวของฉัน เพื่อทดลองทฤษฎีวิปริตของคุณเท่านั้นเอง” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรินรู้สึกถึงลมหายใจที่เย็นเฉียบราวกับมาจากห้องดับจิต อคินวางมือลงบนไหล่ของเธอ สัมผัสที่เคยให้ความอบอุ่นในวันที่เธอหวาดกลัว บัดนี้กลับรู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมคมนับพันทิ่มแทง “ความรักคือความเห็นแก่ตัวในรูปแบบที่สวยงามที่สุดนะคะริน” เขากระซิบข้างใบหู “ถ้าคุณไม่กล้าลงมือ... ฉันจะทำให้ดูเองว่า การทิ้งตัวตนไปพร้อมกับคนที่รักน่ะ มันงดงามแค่ไหน” อคินคว้าข้อมือของเธอที่ถือมีดเอาไว้ แล้วบังคับให้ปลายแหลมนั้นจ่อเข้าที่หัวใจของเขาเอง รินเบิกตากว้าง ความสับสนตีรวนอยู่ในอก ทั้งความรักที่เคยผูกพัน ความแค้นที่ถูกหักหลัง และความจริงที่ว่าหากเขาตาย... โลกที่ประกอบสร้างด้วยกระจกนับหมื่นบานของเธอจะพังทลายลงไปพร้อมกับเขา “อคิน! หยุดนะ!” “ไม่มีคำว่าหยุดค่ะ... ในเกมนี้ มีเพียง ‘รอด’ หรือ ‘ตาย’ เท่านั้น” อคินออกแรงกดมีดลงไปลึกขึ้น เลือดสีแดงสดเริ่มซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา รินรู้สึกว่าขาทั้งสองข้างอ่อนแรงลง เงาสะท้อนในกระจกเริ่มขยายใหญ่ขึ้น มันไม่ใช่ภาพของเธออีกต่อไป แต่เป็นเงามืดที่ไร้รูปร่างกำลังคืบคลานออกมาจากกรอบไม้โบราณ นั่นคือตัวตนของอคินที่เขาเฝ้าเพาะบ่มมาตลอดหลายปี รินตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนั้น เธอไม่ได้แทงเขา แต่เธอพลิกคมมีดกลับเข้าหาแผ่นกระจกเงาเบื้องหน้า—รอยร้าวที่เคยมีอยู่แล้วแตกละเอียดดังเพล้ง! กระจกไม่ได้แตกออกเป็นชิ้น แต่ห้วงมิตินั้นฉีกขาดออกราวกับผ้าที่ถูกกระชาก อคินเบิกตากว้างเมื่อแรงดึงดูดมหาศาลจากอีกฝั่งกำลังลากร่างของเขาเข้าไป “ริน! ไม่นะ! ถ้าคุณทำแบบนี้ เราจะไม่ได้เจอกันอีกตลอดกาล!” “นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการค่ะ” รินตะโกนตอบผ่านเสียงกรีดร้องของมิติที่บิดเบี้ยว “ฉันไม่ต้องการเป็นส่วนหนึ่งของทฤษฎีของคุณ... ฉันต้องการเป็นแค่ริน... คนที่ไม่มีใครรู้จักและไม่ต้องเป็นเงาของใคร!” เธอดึงมือเขากลับมา แต่แรงมหาศาลนั้นแข็งแกร่งกว่า เธอสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านจากมือของอคินที่เริ่มจางหายกลายเป็นผงธุลี แววตาของเขาที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นไหว เขาส่งยิ้มสุดท้ายมาให้—รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอแตกสลายซ้ำสอง เพราะในวินาทีสุดท้ายนั้น มันคือแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก... รักที่บิดเบี้ยวจนวินาศสันตะโร เขาร่วงหล่นหายเข้าไปในรอยแยกของกระจกที่ค่อยๆ สมานตัวเข้าหากัน ทิ้งให้รินยืนเคว้งคว้างอยู่เพียงลำพังในห้องที่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแผ่วเบาของตัวเอง ความเงียบเข้าปกคลุมทันทีที่ความวุ่นวายจบลง รินทิ้งมีดลงบนพื้น เสียงกระทบกันของโลหะดังดังก้องสะท้อนอยู่ในความว่างเปล่า แต่แล้ว... ท่ามกลางความเงียบงันที่ควรจะไม่มีใครอยู่ตรงนี้ เธอกลับได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้จากมุมมืดของห้อง เสียงฝีเท้าที่จังหวะการเดิน... เหมือนกับของเธอไม่มีผิดเพี้ยน รินค่อยๆ หันกลับไปมองเงาของตัวเองที่ทอดตัวยาวอยู่บนผนังห้อง แต่น่าประหลาด... เงานั้นไม่ได้ล้อไปตามท่าทางของเธอ หากแต่กำลังยิ้มออกมา—ยิ้มที่กว้างจนมุมปากเกือบถึงใบหู ก่อนที่มือของเงามืดนั้นจะค่อยๆ ยื่นออกมาจากกำแพง จับบ่าของเธอไว้แน่นจากด้านหลัง พร้อมเสียงกระซิบที่คุ้นหูที่สุด... เสียงของตัวเธอเอง “ขอบคุณที่กำจัดเขาให้ฉันนะคะ... ริน... ต่อไปนี้ ถึงตาเราสองคนที่จะอยู่ด้วยกันตลอดไปแล้วล่ะ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามเรื่องราวในรอยร้าวนี้ไปพร้อมกับกระจกเงาต้องสาปนะคะ