เศษเสี้ยวของกระจก

“ปล่อยฉัน… อย่าคิดว่าการสวมรอยเป็นเงาจะทำให้แกกลายเป็นเจ้าของร่างนี้ได้” รินเค้นเสียงผ่านลำคอ มือที่สั่นเทาของเธอคว้าเศษกระจกคมกริบบนพื้นพรมขึ้นมา นิ้วเรียวยาวถูกคมแก้วบาดจนเลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นขาวโพลนในห้องทำงานของดร.อคิน แต่เธอไม่รู้สึกเจ็บ ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับสัมผัสเย็นเยียบที่บีบแน่นอยู่บนหัวไหล่ของเธอในเวลานี้ ในเงาสะท้อนบนผนังที่บิดเบี้ยว ร่างเงานั้นไม่ได้ขยับตามเธอ มันยังคงยืนตระหง่าน แววตาในเงานั้นวาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้ายที่จ้องมองเหยื่อด้วยความสมเพช “แกคิดว่านี่คือร่างของแกงั้นหรือ ริน?” เสียงกระซิบที่ดังมาจากข้างหลัง—หรือบางทีอาจจะดังมาจากในหัวของเธอเอง—ช่างแหบพร่าและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ “ฉันคือความทรงจำที่แกพยายามตัดทิ้ง ฉันคือความหวาดกลัวที่แกยัดใส่กรงขังไว้ในกระจกบานนั้นมาตลอดสิบปี ถ้าแกทำลายกระจกนี้ทิ้ง... แกก็แค่จะหายไปอย่างไร้ร่องรอย” รินกัดฟันแน่น เธอไม่หันไปมองหน้าสิ่งที่ยึดกุมร่างเธออยู่ เธอรู้ดีว่าหากสบตากับมันอีกเพียงครั้งเดียว จิตใต้สำนึกที่แตกสลายของเธอจะถูกกลืนกินโดยสมบูรณ์ “กระจกไม่ได้กักขังฉัน” รินตอบพลางรวบรวมเศษกระจกชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่บนโต๊ะทำงานของดร.อคินเข้าด้วยกัน “มันกักขัง ‘ความจริง’ ต่างหาก และวันนี้... ฉันจะเปิดเผยทุกอย่าง” ดร.อคินที่ยืนเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่มุมห้องไม่แม้แต่จะขยับตัว เขาเพียงแต่ปรับแว่นสายตา แสงไฟในห้องสะท้อนลงบนเลนส์จนมองไม่เห็นแววตาที่แท้จริงของเขา ริมฝีปากที่เคยเรียบเฉยกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับเขากำลังรับชมการแสดงชุดสุดท้ายที่เขาเป็นผู้วางบทไว้ทั้งหมด “ทำเลยสิ ริน” ดร.อคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบเหมือนผิวน้ำที่ไร้กระแสลม “การผนึกรอยแยกด้วยเลือดและเศษเสี้ยวของตัวตนเป็นวิธีเดียวที่จะจบเรื่องนี้ได้ แต่จำไว้ว่า... เมื่อเศษกระจกประกอบกันใหม่ สิ่งที่จะปรากฏขึ้นในนั้นอาจไม่ใช่ใบหน้าที่แกคุ้นเคยอีกต่อไป” รินไม่ตอบ เธอจดจ่ออยู่กับเศษกระจกในมือ เลือดจากนิ้วของเธอไหลซึมลงไปตามรอยแตก เชื่อมประสานชิ้นส่วนเหล่านั้นเข้าด้วยกันด้วยแรงอธิษฐานและแรงอาฆาตในเวลาเดียวกัน ห้องทั้งห้องเริ่มสั่นสะเทือน เสียงแก้วร้าวระงมไปทั่วราวกับมิติคู่ขนานกำลังพยายามจะทลายลงมาเป็นชิ้นๆ “แกกำลังทำพลาด” เงาข้างหลังเธอขู่คำราม มือที่จับบ่าเริ่มออกแรงบีบจนกระดูกลั่น แต่น่าแปลกที่รินกลับสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากเงานั้น มันไม่ใช่ไอเย็นของภูตผี แต่เป็นความร้อนของมนุษย์... ความร้อนที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด รินตัดสินใจหันกลับไปเผชิญหน้า ในวินาทีที่สายตาของเธอประสานกับเงานั้น รินไม่ได้พบกับปีศาจหรือตัวตนคู่ขนานที่น่ากลัว แต่มันคือกระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอเอง—บานกระจกที่ควรจะแตกสลายไปแล้ว แต่ทว่า... ภาพที่สะท้อนออกมากลับไม่ใช่รินที่กำลังยืนถือเศษกระจก แต่เป็นรินอีกคนในชุดคนไข้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเดิมในห้องนี้ พร้อมกับมีดผ่าตัดในมือที่จ่อเข้าที่ลำคอของ ดร.อคิน รินเบิกตากว้าง ความทรงจำที่ถูกลบเลือนถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ ในห้องนี้... ในเวลานี้... ความจริงไม่ได้มีแค่สองฝั่ง แต่มีรินนับสิบคนที่วนเวียนอยู่ในลูปของกระจกที่ซ้อนทับกัน “เดี๋ยวก่อน...” รินพึมพำ มือที่ถือเศษกระจกสั่นสะท้าน “นี่มันไม่ใช่การผนึกรอยแยก... แต่เป็นการ ‘สร้าง’ มันขึ้นมาใหม่ต่างหาก” ดร.อคินก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวขับเน้นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระหาย เขายื่นมือมาแตะไหล่ของรินเบาๆ แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้รินรู้สึกเหมือนถูกตอกหมุดตรึงไว้กับที่ “ถูกต้องแล้วริน” ดร.อคินกระซิบที่ข้างหู “ไม่มีใครหลุดพ้นจากกระจกได้ เพราะริน... เธอเองไม่ใช่คน แต่เป็นเงาสะท้อนที่ฉันสร้างขึ้นจากเศษเสี้ยวความทรงจำของหญิงสาวที่ตายไปเมื่อสิบปีก่อนต่างหาก” รินรู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เธอมองดูมือของตัวเองที่ค่อยๆ จางหายกลายเป็นฝุ่นผงเมื่อเศษกระจกในมือหลุดร่วงลงพื้น ก่อนที่ความสติสุดท้ายจะดับวูบลง บานกระจกที่ประกอบกันจนสมบูรณ์ตรงหน้าเธอก็พลันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ อีกครั้ง แต่คราวนี้... สิ่งที่ก้าวออกมาจากเงามืดหลังกระจกไม่ใช่ริน ไม่ใช่เงามืด แต่มันคือร่างของ ‘ดร.อคิน’ อีกคนหนึ่ง—ในสภาพที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและดวงตาที่กรีดร้องด้วยความแค้น—พร้อมกับเอื้อมมือมาคว้าคอของดร.อคินที่ยืนอยู่ข้างเธอก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ “ขอบคุณที่คืนร่างให้ฉันนะ... แต่แกเป็นเพียงแค่เครื่องมือที่หมดอายุแล้ว” กระจกเงาต้องสาปหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบหยุดหายใจนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ค่ะ